นานาเซียน

....ดวงจันทร์คืนนี้ถูกเมฆสีตะกั่วหนาทึบกลืนหายไปอย่างไม่เหลือร่องรอย คืนนี้แม้แต่จิ้งหรีดยังไม่ยอมส่งเสียง ท้องฟ้าดำครึ้มราวถูกปูด้วยผ้าพลาสติกหนาหลายชั้นที่ปิดกั้นแสงสว่างทุกชนิดจากฟากฟ้า เสียงฝีเท้าของทั้งสองคนดังแตกเป็๲ระลอกบนทางเดินหินเก่าแก่ที่ปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำสีสนิมและรากไม้คดเคี้ยวที่โผล่ขึ้นมาคล้ายนิ้วมือของปีศาจ

หานเหวินก้าวเดินตามหลังเจี้ยงหยวนอย่างระมัดระวัง มือซ้ายกำตะเกียงเหลืองอ่อนที่แสงสว่างเพียงพอให้เห็นทางเดินไม่กี่ก้าวข้างหน้า ส่วนมือขวากุมชายเสื้อไว้แน่นเพื่อป้องกันความหนาวที่ค่อยๆ คลืบคลานเข้าสู่ร่างกาย

"ศิษย์พี่... ทางนี้ใช่แน่ๆ หรือ?" หานเหวินกระซิบถามด้วยเสียงต่ำสั่นเล็กน้อย

เจี้ยงหยวนซึ่งปกติจะพูดจาตลกขบขัน คราวนี้กลับเดินนำไปอย่างเงียบๆ มือขวากุมมีดสั้นไว้แน่น "แน่นอนที่สุด!" เขาตอบสั้นๆ พลางหยุดกะทันหัน ทำให้หานเหวินชนเข้ากับหลังอย่างจัง "ดูสิ นั่นไงรางวัลสำหรับคนช่างสังเกต!" เขาชี้ไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น

หานเหวินเหลือบตามองไปยังจุดที่เจี้ยงหยวนชี้ และต้องกลืนน้ำลายอย่างหนักเมื่อเห็นกระท่อมไม้เก่าๆ ที่ดูเหมือนจะทรุดโทรมจนน่าประหลาดใจที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ได้

"พี่... นั่นมัน..."

"ใช่แล้ว! บ้านพักตากอากาศสุดหรูของตาเฒ่าฉีเตา!" เจี้ยงหยวนหัวเราะคิกคัก "ครั้งก่อนข้ามาเยี่ยม ข้า๻๠ใ๽ถลกตูดเพราะขั้นบันไดมันขาด!"

ณ กระท่อมไม้เก่าเบื้องหน้าของเหล่าเด็กหนุ่ม มันดูราวกับจะพังทลายลงมาเมื่อไหร่ก็ได้ ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนลึกๆ ราวกับถูกอะไรบางอย่างที่มีเล็บยาวข่วนเอาไว้ หน้าต่างบานเกล็ดหักพังครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงบานเกล็ดที่โยกเยกไปมาเหมือนฟันผุของ๾ั๠๩์

หานเหวินสังเกตเห็นรอยเท้าประหลาดขนาดใหญ่บนพื้นโคลนใกล้ทางเข้า "นี่...รอยเท้าหรือ..."

"รอยเท้าเฒ่าฉีเตาตอนถอดรองเท้า!" เจี้ยงหยวนตอบอย่างสนุกสนาน "ตาแก่ชอบเดินเท้าเปล่าเก็บสมุนไพร ตอนนี้เท้าโตขนาดกะทะแล้ว!"

"ศิษย์พี่เอาจริงๆ หน่อยได้ไหม?" หานเหวินถอนใจ "ที่นี่ดูอันตรายจริงๆ นะ"

เจี้ยงหยวนหันมาทำหน้าเลิฟซีเรียส "จริงจังที่สุดแล้วไอ้น้องชาย... ระวังขั้นบันไดแผ่นที่สามนะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงขรึม "มันเป็๞กับดัก..."

หานเหวินก้าวข้ามขั้นบันไดแผ่นที่สามอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นเอง

แผละ!

เสียงดังจากด้านหลังทำให้เขาต้องหันไปดู

"พี่เจี้ยงหยวน!?"

ศิษย์พี่จอมป่วนกำลังยืนอยู่บนขั้นบันไดแผ่นที่สามอย่างสบายใจ "หลอกเล่นๆ!" เขายิ้มกว้าง "ขั้นที่สามปลอดภัย... แต่ขั้นที่ห้า..."

กร๊าก!

ไม้แผ่นห้าพังลงเมื่อหานเหวินก้าวลงไป

"พี่นี่มัน!" หานเหวินโกรธจนหน้าแดง

"ชีวิตต้องมีสีสันบ้างไง!" เจี้ยงหยวนหัวเราะอย่างสนุกสนาน

เมื่อทั้งสองก้าวเข้าไปในกระท่อม กลิ่นเหม็นอับของสมุนไพรเน่าเปื่อยผสมกับกลิ่นโลหิตเก่าๆ โถมเข้าจมูกอย่างรุนแรง หานเหวินต้องใช้มือปิดจมูก ในขณะที่เจี้ยงหยวนเดินเข้าไปอย่างชินชา

ภายในห้องเต็มไปด้วยขวดโหลขนาดต่างๆ วางเรียงบนชั้นไม้ที่ดูเหมือนจะทนน้ำหนักไม่ไหวแล้ว แสงจากตะเกียงส่องให้เห็นของเหลวสีแปลกประหลาดในขวด บางขวดมีชิ้นส่วนที่ดูเหมือนอวัยวะมนุษย์แช่อยู่

"อย่าไปจ้องขวดนั้นนานๆ นะ" เจี้ยงหยวนเตือน "ครั้งก่อนข้าจ้องนานไปหน่อย... ตอนนี้ยังเห็นภาพหลอนเป็๲ตูดลอยได้อยู่เลย!"

หานเหวินสังเกตเห็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยรอยมีดกรีด หน้าปกเป็๞หนังสัตว์ที่ย้อมสีดำ

"เจี้ยงหยวน!" เสียงแหบๆ ดังมาจากมุมมืดสุดห้อง

เฒ่าฉีเตาโผล่ออกมาในสภาพที่แทบไม่เหมือนมนุษย์ เสื้อคลุมสีเทาหม่นขาดวิ่น ผมยาวสีขาวรุงรังเหมือนใยแมงมุม ตาแดงก่ำเหมือนคนไม่เคยหลับ

"คราวก่อนเอายาของข้าไปทำอะไร?"

"เอาไปลองผสมน้ำชาดูไงครับ!" เจี้ยงหยวนตอบอย่างภูมิใจ "ผลคือท่านอาจารย์ใหญ่หัวเราะไม่หยุดสามวันสามคืน!"

เฒ่าฉีเตาจ้องมองอย่างเ๾็๲๰า "นั่นคือยารักษาอาการซึมเศร้า"

"ท่านเฒ่า" หานเหวินก้มคำนับ "ผมพบตำราประหลาด..."

เฒ่าฉีเตาหันหลัง "ข้าไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรทั้งสิ้น"

"อ๋อ! งั้นท่านคงรู้เ๱ื่๵๹ครึ่งสิ้นแน่ๆ!" เจี้ยงหยวนพูดพลางหยิบสมุดบันทึกเก่าๆ บนโต๊ะขึ้นมา "โอ้โห! ไดอารี่ท่านเขียนด้วยรหัสลับเลยนะ!"

เฒ่าฉีเตาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว "วางลง!"

"ท่านไม่ต้องบอกก็ได้ครับ!" หานเหวินพลิกหน้าตำราให้ผู้เฒ่าดู "แค่ท่านจะลองเดาดู..."

เฒ่าฉีเตาหันหน้าหนีไม่ยอมมองตำราในมือหานเหวินและพูดอย่างรวดเร็ว "ออกไปจากที่นี่!"

"แต่..."

"ออกไป!"

เมื่อทั้งสองถูกผลักออกมาข้างนอก ประตูปิดสนิทด้วยเสียงดัง

หานเหวินสังเกตเห็นว่าเจี้ยงหยวนกำลังยิ้มอย่างพอใจ

"ข้าได้อะไรบางอย่างมา" เขาพลิกมือแสดงเศษกระดาษที่เพิ่งฉีกมา "จากสมุดบันทึก"

บนเศษกระดาษนั้นมีข้อความว่า "กลางเงาจันทร์ มีเพลิงที่ไร้เงา เผาให้ดอกบัวน้ำแข็งผลิบาน"

หานเหวินฟังแล้วรู้สึกคุ้นๆเป็๲อย่างมาก ใช่แล้ว มันคือบทกวีหนึ่งในตำราหมึกซีดจางนี้นั่นเอง!