ตอนที่24
ปี 3 เทอม1 อยู่กับตัวเอง
ผมเดินทางข้ามจังหวัดเพื่อกลับบ้านเกิดอันแสนรันทดน่าจะใช้เวลาราว ๆ 9-10 ชั่วโมงเป็อย่างน้อย ในสมองก็คิดไปต่าง ๆ นา ๆ อยากแก้ไขสถานการณ์ทุกอย่างให้เสร็จแล้วกลับไปหาคนของใจที่รออยู่หอดวงตางามคู่สวยมองแชตในโทรศัพท์ที่เป็สติ๊กเกอร์ส่งกำลังมาให้โดยที่ไม่มีข้อความส่งท้าย รอผมหน่อยนะครับ แค่มีพี่อยู่ผมก็พร้อมต่อสู้กับสถานการณ์ทุกอย่างแล้วริมฝีปากงามประกบจูบหน้าจอมือถือที่ยังสว่างจ้า ทำให้คนขับรถมองเห็นแชตแสนหวาน
“อารมณ์ค่อนข้างดีเลยนะครับไม่เหมือนตอนคุยกับผมเลยสักนิด ” ฟองเบียร์เอ่ยตัดพ้อด้วยความน้อยใจ
“ขอมีความสุขหน่อยเถอะ หลายวันมานี้ทุกข์ใจจะตายอยู่แล้ว ”ไพ่ตอบกลับด้วยเสียงเรียบนิ่ง ไม่เหมือนเดิม
“พี่ไพ่ยังไม่หายโกรธผมอีกหรอครับ เื่หนี้สิน ผมไม่รู้เื่อะไรจริง ๆ นะ คุณลุงกับคุณป้าก็แค่ไหว้วานให้ผมมาส่งข่าวให้พี่ก็เท่านั้นเอง”
“งั้นก็ควรบอกพี่ตั้งนานแล้วสิจะประวิงเวลาไปเพื่ออะไร ”
“ผมก็แค่อยากจะอยู่กับพี่ อยากให้พี่เปิดใจให้ผมก่อน ผมยังรักพี่ไพ่อยู่นะครับให้โอกาสผมนะ เรากลับมาเป็เหมือนเดิม เหมือนตอนที่เราเคยรักกันได้หรือเปล่า ” ฟองเบียร์ขับรถช้าลงและเริ่มพล่ามไร้สาระไปเรื่อย
“รักงั้นหรอ เห็นพี่ใจดีเข้าหน่อย คิดว่าพี่ไม่รู้อะไรเลยหรือไง ”
“ผมขอโทษ ตอนนั้นผมยังไม่รู้หัวใจตัวเอง ว่าพี่สำคัญกับผมแค่ไหน แต่ตอนนี้ผมรู้หัวใจของตัวเองแล้วนะ”
“แล้วยังไง ตอนนี้เห็นความสำคัญแล้วมันยังไงหรอครับ แต่ขอโทษทีนะความรู้สึกของพี่มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วล่ะ” ไพ่นึกถึงวันวานในอดีต วันที่เขาไร้ซึ่งที่ไปและไม่มีแผน คิดว่าฟองเบียร์จะเป็ที่พึ่งเล็กๆ เพียงหนึ่งเดียวที่สามารถพึ่งพาได้ และเราสองคนก็กำลังจะเป็แฟนกันด้วยแต่แล้ววันนั้นคนที่บ้านของฟองเบียร์ก็มาไล่ผมออกจากห้อง โดยให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ฟองเบียร์คบผู้ชายผมจึงจำใจออกมาและติดต่อหาไอ้หวยเพื่อนเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่แต่แล้วด้วยความไม่สบายใจผมจึงย้อนกลับไปหาฟองเบียร์เพราะกลัวว่าน้องจะโดนที่บ้านดุแต่ความเป็จริงมันช่างบาดตา เมื่อรู้ว่าความจริงแล้วแฟนตัวจริงของฟองเบียร์จะมาค้างคืนด้วยจึงจำเป็ต้องไล่คนคุยไร้อนาคตอย่างผมออกไปให้พ้นทาง
“ครั้งนั้นผมแค่ตาบอดหูหนวกพี่อย่าถือสาเลยนะครับ ตอนนั้นผมยังเด็ก ”
“ตั้งใจขับรถเถอะ อีกสองชั่วโมงเดี๋ยวเปลี่ยนกัน ” ไพ่หันหน้ามองวิวข้างกระจกรถไม่แม้แต่จะต่อบทสนทนานั้นด้วยซ้ำ
“แล้วพี่จะทำยังไง หนี้ 8 แสน ไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะครับ ”
“ก็ต้องมีขึ้นโรงขึ้นศาลกันบ้างแหละ เื่แบบนี้ปกติที่ไหนกัน ”
“แต่พี่ก็รู้ไม่ใช่หรอครับ ว่าแม่ของผมกว้างขวางแค่ไหน คงซื้อตัวตำรวจไว้หมดแล้วแหละ”
“ก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าอำนาจท้องถิ่นจะสู้กระแสชาวเน็ตได้หรือเปล่าอย่าลืมสิว่าพี่ก็เป็คนดังในโซเชียลเล็ก ๆ ของพี่นะ จะไลฟ์สดั้แ่ลงจากรถเลย555 ” ที่จริงผมก็ไม่มีแผนอะไรหรอก อาศัยมาตายเอาดาบหน้าล้วน ๆแต่ดูเหมือนคำขู่นั้นจะได้ผลนิดหน่อย เพราะมันทำให้ใบหน้าขาวเหยเกขึ้นมาทันที
“พี่ไพ่ครับ ที่จริงมันมีทางออกที่ดีกว่านี้นะครับ และน่าจะเป็ทางออกเดียวด้วย ”
“ครับ ต้องทำไงล่ะ ”
“จะเป็ยังไงกันนะ ถ้าเราสองคนแต่งงานกัน ” รถทั้งคันเงียบลงทันใดไพ่หยิบหนูฟังอันโปรดขึ้นมาเหน็บใส่หู ก่อนที่จะค่อย ๆ หลับตาและคล้อยไปตามเสียงเพลงทำให้ฟองเบียร์รู้สึกเสียหน้าขึ้นมาทันที คอยดูเถอะ พี่ไพ่จะต้องเป็ของผมอยู่ต่อหน้าคุณลุงคุณป้าแล้วจะทำอะไรได้ สินสอดก็จ่ายไปแล้ว จะปฏิเสธได้ยังไง ถ้าตอนนั้นพี่เป็ปลาในตู้ของผมดีๆ ไม่ดื้อไม่ซน ทุกอย่างคงไม่เป็แบบนี้หรอก เท้าน้อย ๆ เหยียบคันเร่งจนแทบมิดดวงตาแข็งกร้าว โลดแล่นบนถนนในยามค่ำคืน
ประมาณเช้าตีห้าของอีกวันรถหรูจอดลงที่หน้าบ้านหลังเก่า รั้วไม้ผุพัง ประตูกั้นเป็สนิม พร้อมกับต้นหญ้าเถาวัลย์เลื้อยระย้าเต็มพื้นที่บ้านไปหมดหญิงชราคนหนึ่งกำลังเข็นรถเก่าที่บรรทุกผักออกมาจากใต้ถุนบ้าน
“พะไพ่ ” หญิงชราวิ่งมาหาลูกชายด้วยความคิดถึง จนแทบสะดุดขาตัวเองล้ม นี่มันก็ 4ปีแล้วสินะ ที่ไม่ได้เห็นลูกชายคนนี้ โตขึ้นแทบจำไม่ได้เลย มือเหี่ยว ๆ ยื่นไปััใบหน้าอันเรียบเนียนและหล่อเหลาแต่กลับโดยลูกชายปฏิเสธ เดินถอยหลังออกไปถึงสองก้าว เสียงจิ่งหรีดเรไร ขับร้องกับบรรยากาศเย็นเฉียบเพื่อทำลายความเงียบ“ อืม ขับรถมากันเหนื่อย ๆ เข้ามาบ้าน กินน้ำก่อนสิจ๊ะ ”แม่ของไพ่หันไปพูดกับฟองเบียร์ที่ยืนส่งยิ้มอยู่ข้าง ๆ คนตัวสูง
“ขอบคุณครับคุณป้า พี่ไพ่เข้าบ้านกันเถอะครับ ”
“ฟองเบียร์เข้าไปเถอะ พี่จะรออยู่ที่รถ พอดีไม่สะดวกใจน่ะ ”ไพ่ตอบออกไปพร้อมกับเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง แต่กลับมีเสียงหนึ่งะโออกมาทักทาย
“กลับมาแล้วสินะ ไอ้ลูกเนรคุณ ” ชายแก่ผมขาว เดินออกมาใช้ไม้เท้าชี้หน้าด่าด้วยความหัวร้อน“ ไอ้ชั่วที่ทิ้งครอบครัว ทิ้งพ่อ ทิ้งแม่ ไปเสวยสุขอยู่คนเดียว ปล่อยให้ทุกคนต้องลำบาก”
“ก็ดูแข็งแรงดีหนิ ไหนบอกว่าติดเตียงใกล้ตายแล้วไม่ใช่หรือไงครับ ” ไพ่มองคนตรงหน้าจากหัวจรดเท้าตาแก่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ
“มึงกล้าแช่งกูอย่างนั้นหรอ ไอ้ลูกทรพี ” ภาพความทรงจำเก่า ๆ ได้ผุดขึ้นมาเตือนความทรงจำเมื่อไพ่เห็นแม่ยืนนิ่ง ทำหน้าเศร้าและร้องไห้ฟังพ่อด่าผมอยู่หน้าบ้านแบบนี้ไอ้สัสเอ่ย กูมาทำอะไรที่นี่เนี่ย
“อย่าพูดอะไรไร้สาระ เข้าเื่เลยดีกว่า ที่ผมมาวันนี้ ผมมาเพื่อจะบอกกับคุณว่าอย่ามายุ่งกับผมอีก เื่หนี้สินที่ตัวเองก่อก็จ่ายเอง สัญญาโง่ ๆนั่นผมก็จะแจ้งความ ลงบันทึกประจำวันเอาไว้ถ้ามันจะมาทวงหนี้ชนิดเอาชีวิตหรือทำร้ายร่างกายจนพิการ ผมก็จะหาทางเอาชีวิตรอดเอง”
“กูไม่อนุญาตมึงต้องตอบแทนบุญคุณที่กูให้มึงเกิดมาสิว่ะ ”
“แต่ผมก็เลี้ยง พ่อ แม่ พี่สาว มานานปีนะครับ คำว่าทดแทนบุญคุณมันก็คงมากเกินพอแล้วกะอีแค่อสุจิตัวเดียว กับการอุ้มท้องแค่ 9 เดือนมันเทียบไม่ได้กับที่ผมต้องรองมือรองตีนเป็เวลานับ 10 ปีหรอก ”ไพ่ะโพูดออกไปอย่างเหลืออด เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยขึ้นเสียงใส่ครอบครัวเลยสักครั้งพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเป็ลูกที่ดี
“ไอ้ไพ่ มึง ” คนเป็พ่อหวังพุ่งเข้ามาทุบตีลูกชายเหมือนอย่างเคย แต่ร่างกายไม่เอื้อเหมือนแต่ก่อนแค่ทรงตัวให้ยืนนิ่งได้ก็เกินพอ
“ทำไม แทงใจดำรึไง ชีวิตที่ไม่มีบ่าวรองเท้าเป็ยังไงบ้างล่ะครับ ได้ข้าวว่า่แรกๆ โดนตัดไฟเลยหนิ เหล้าที่ชอบนักชอบหนาก็ไม่ได้แดกเงินที่พอมีจับจ่ายก็ไม่มีแม้แต่เหรียญค้างกระปุก มันดีมากเลยใช่มั้ยละและอย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าสมองที่ไม่มีอะไรเลยนั่นอยากจะขายผมให้กับครอบครัวประภาศิลป์หยุดเถอะนะครับ คนที่เคยนับถือคุณเป็พ่อคนนี้ มีการศึกษาแล้วครับ ไม่ใช่เด็กโง่ ๆในวันนั้น ”
“เพราะมึงคนเดียวทำให้ครอบครัวของกูพัง ไอ้ตัวอับปรี ” ทั้งคู่เริ่มาน้ำลาย ปะทะฝีปากกันแบบไม่มีใครยอมใครพวกที่ยอมหักไม่ยอมงอนี่น่ากลัวจริง ๆ “ ยังไงมึงก็ต้องแต่งงานกับหนูฟองเบียร์เพื่อจ่ายหนี้ขัดดอกให้กู ถ้ามึงไม่ยอม กูฆ่ามึงแน่ ”
“อยากได้นักก็แต่งเองซะสิ เงินนั่นก็ยืมเอามาใช้เองแท้ ๆ ”
“พี่ไพ่ พูดแบบนั้นได้ยังไง ทำตามที่คุณลุงบอกเถอะนะครับ อย่างน้อย ๆครอบครัวก็ยังคงเป็ครอบครัว พี่จะได้ไม่ต้องถูกตราหน้าว่าเนรคุณ และถูกตามทำร้ายจากเ้าหนี้ด้วยนะครับ”
“ก็ลองดูสิครับ คิดว่าการทำร้ายคนมันง่ายขนาดนั้นรึไงที่ที่พี่อยู่มันไม่ใช่บ้านหนองป่าไผ่สักหน่อย และอำนาจที่ฟองเบียร์ถืออยู่มันใช้ได้กับที่นี่เท่านั้นแหละ” เมื่อได้ยินดังนั้นฟองเบียร์ถึงกับหน้าชาไปหมด อาจจะเป็การดีกว่าถ้าอยู่เงียบ ๆ
“มีเื่อะไรกันแต่เช้าเนี่ย เสียงดังมาก นอนไม่หลับเลย ”พี่สาวของไพ่เดินท้องใหญ่ท้องโตออกมาจากบ้าน ตัวละครหลักในอดีตอีกตัวที่ทำให้ไพ่ดูน่าเวทนา“ ไอ้ไพ่ ไอ้น้องเวร มึงยังกล้ากลับมาที่นี่อีกหรอ เพราะมึง ทำให้ชีวิตกูต้องพังเพราะมึง ทำให้กูเรียนไม่จบมอหก เพราะมึงทำให้กูไม่ได้ต่อมหาลัยดี ๆ ”หญิงตั้งครรภ์เข้าไปทุบตีไพ่ด้วยความโกรธ แต่กลับโดนไพ่จับข้อมือเอาไว้และสะบัดออก
“หยุดซะ ก่อนที่ผมจะเตะพี่ท้องแตก ” ผมก็ไม่ได้จะโหดร้ายแบบนั้น แต่การสนทนากับคนพวกนี้มันจำเป็ต้องใช้พฤติกรรมและคำพูดในระดับเดียวกันถึงจะยอมเข้าใจ
“นี่พี่สาวมึงนะ แล้วนั่นก็หลานมึงด้วย มึงกล้าทำแบบนี้ได้ยังไงกัน ไอ้สัตว์นรกส่งมาเกิด” ชายแก่เข้ามากอดลูกสาวเอาไว้เพื่อปลอบโยน นี่มันเื่อะไรกันเนี่ยผมไม่สงสารหรอกนะ วันนี้ผมมาเพื่อซ้ำเติม และตัดปัญหาเื่ของผมอย่างเดียวเท่านั้น
“แล้วทำไมถึงอยู่ในสภาพนี้ล่ะ ผัวไม่มาดูแลรึไง อย่าบอกนะว่าดีกรีดาวโรงเรียนโดนผัวทิ้งเข้าให้แล้ว555 ” ไพ่หัวเราะ หึ หึ ในขณะที่มองท้องของพี่สาว
“ที่กูต้องอยู่ในสภาพนี้ ก็เพราะมึงนั่นแหละ เพราะมึงหนีไป กูเลยต้องทำงานบาร์และได้มารหัวขนนี่ติดมาด้วย มึงมันชั่วที่สุด ”
“โอ้ว เซอร์ไพรส์จังนะครับ รู้จักทำงานหาเงินเองเป็แล้วด้วยถ้าผมไม่ออกไปก็คงจะเป็เด็กหน่อมแน้มไม่รู้จักโลก ดูสิ พึ่งรู้จักโลกไม่เท่าไหร่โลกก็ใจร้ายด้วยซะแล้ว ” พี่สาวไม่พอใจกับคำพูดของไพ่จนหน้าดำหน้าแดงพุ่งเข้าไปทำร้ายร่างกายอีกรอบแต่ครั้งนี้ไพ่ไม่หนีและไม่ขัดขืนปล่อยให้เธอทุบตีเพื่อระบายความโกรธ และเพื่อเยี่ยวยาความรู้สึกผิดภายในใจของตัวเองที่พูดออกไปแบบนั้นด้วยทั้งแม่ทั้งพี่สาวร้องไห้โฮด้วยความอดกลั้น สะอื้นหือ ๆผิดกับสองพ่อลูกที่ไม่มีน้ำตาเลยสักหยดจ้องกันเขม็ง
“ตามนั้นนะครับ ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เื่หนี้สินและการแต่งงาน พ่อก็แต่งเองแล้วกันนะครับแล้วก็อย่าได้จำว่าเคยมีผมเป็ลูกอีก เจอกันข้างนอกก็อย่าทักแม่แต่ตอนจากโลกนี้ไปก็ไม่จำเป็ต้องนึกถึงผม จบกันแค่นี้ อย่าได้เจอกันอีกเลยลาก่อนครับ ”
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวหยุดหมุนทุกอย่างเงียบสนิท ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยรู้สึกแค่ว่านี่จะเป็การพบพาครั้งสุดท้าย จงพูดทุกอย่างออกไปอย่าให้มีอะไรค้างคาต่อให้โดนด่าว่า หรือประณาม โดนตราหน้าว่าเป็ลูกอกตัญญู แต่สำหรับผมมันพอแล้วแหละผมใจดีมามากพอแล้ว และไม่คิดที่จะใจดีอีก ขอร้องล่ะอย่านับผมเข้าไปในวงจรชีวิตของพวกคุณอีกเลยปล่อยผมไป ที่ผ่านมา 4 ปีก็อยู่กันได้ไม่ใช่หรอ
“พี่ไพ่หยุด หยุดเถอะครับ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะแย่ไปมากกว่านี้ ”ฟองเบียร์เขย่าแขนไพ่ให้ได้สติ เมื่อพูดจาแบบไม่ผ่านแกนสมองออกไปมากโข
“ทำไมหรอครับ ทุกอย่างมันไม่เป็ไปตามแผนแล้วหงุดหงิดรึไง ” ไพ่สะบัดแขนออกจากคนเ้าเลห์
“พี่พูดอะไรครับผมอยู่ข้างพี่นะ ขอร้องล่ะพี่ใจเย็นลงหน่อยคุณป้าร้องไห้อยู่พี่ไพ่ไม่เห็นหรอ ” ไพ่หันไปมองแม่ตัวเองที่ยืนร้องไห้ปาดน้ำตาอยู่ข้างๆ พ่อ
“ก็ปกติไม่ใช่รึไง ไม่ว่าจะเป็ตอนนั้นหรือตอนนี้ ก็เอาแต่ร้องไห้ ไม่ทำอะไรเลย แล้วฟองเบียร์ก็เลิกทำอะไรไร้สาระได้แล้วเพราะความตอแหลที่แอ๊บอยู่จนถึงตอนนี้ มันไม่เนียน ” ไพ่กระซิบข้าง ๆ หูของฟองเบียร์ที่กำลังพยายามพูดสุมไฟใส่คนใจร้อน
“แต่ที่ผมทำทุกอย่าง ก็เพื่อให้เรากลับมาอยู่ด้วยกันนะครับ ถ้าเรากลับมาเป็เหมือนเดิมทุกอย่างมันจะดีขึ้น”
“ดีขึ้นยังไง ไหนลองพูดออกมาสิ ดีขึ้นยังไง! ” ไพ่ตะเบงเสียงหนักแน่น“ ปลาในอ่างที่มีอยู่ยังไม่พอหรอครับ ลูกชายของกำนันหาญนี่ช่างน่าไม่อายจริง ๆ ”ยิ่งคิดย้อนกลับก็ยิ่งหน้าโมโห เมื่อครั้งก่อนเป็ได้แค่คนคุยตัวน้อย ๆ ในบ่อของฟองเบียร์โดยที่ไม่รู้เื่อะไรแต่ที่ยังพูดคุยและเป็เพื่อนกันได้อยู่จนถึงตอนนี้นั่นเพราะว่า อย่างน้อย ๆความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่ได้รับความช่วยเหลือจากหนุ่มน้อยคนนี้ในยามที่ตนลำบากเมื่อครั้งหนีออกจากบ้านนั้นเป็เื่จริง
“พะพี่ไพ่ ผมขอโทษครับ ผมไม่นึกว่าพี่กับครอบครัวจะไม่ลงรอยกันขนาดนี้ผมขอโทษที่คิดแผนตื้น ๆ เพื่อให้พี่กลับมา แต่ผมรักพี่จริง ๆ นะครับแล้วหนี้แปดแสนนั่นก็เป็เื่จริงเช่นกัน พี่จะยอมทนเห็นคุณลุง คุณป้า พี่สาวและหลานลำบากจริง ๆ ใช่มั้ย ” ฟองเบียร์พยายามพูดโน้มน้าวเพราะรู้ว่าไพ่นั้นเป็คนใจอ่อนและขี้สงสาร
“ให้คนพวกนั้นหาทางแก้กันเอาเองก็แล้วกัน ลาก่อน ” ไพ่เอี่ยวตัวเดินออกจากตรงนั้นไม่แม้แต่จะขึ้นไปบนรถเก๋งของฟองเบียร์ ก่อนที่จะมีเก๋งอีกคันวิ่งมาจอดพร้อมเปิดกระจกรถเพื่อเชื้อเชิญ
“ขึ้นมาสิ ” หวยเพื่อนรักเอ่ยชวน มันทำให้ไพ่รู้สึกอุ่นใจ ยิ้มออกมา 1 กรุบก่อนที่จะเปิดประตูรถด้านหลัง แล้วเห็นคนหน้านิ่งนั่งกอดอกอยู่บวกกับเสียงภายนอกที่ดังสนั่นทะลุกระจกเข้ามา ขอเงินค่าเลี้ยงดูก่อนจากไปอะไรเทือกนั้นแต่ไพ่กลับไม่สนใจฟังเลยสักนิด
“มาด้วยหรอครับ เป็เด็กไม่ดีเลยนะ บอกให้รออยู่ที่หอแท้ ๆ ”ไพ่เอื้อมมือไปลูบหัวของพี่เบา ๆ ก่อนที่น้ำตาของน้องจะไหลรินออกมา และรีบคว้าตัวพี่เข้ามากอด“ ผมฝืนยิ้มไม่ได้แล้ว ขอโทษครับที่ทำให้พี่ต้องเห็นผมในสภาพนี้ ”ทุกคนภายในรถเงียบสงัด ไร้ซึ้งเสียงใด ๆ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของไพ่ที่ฟูมฟายอยู่บนตักของพี่ตลอดเส้นทางทุกคนปล่อยให้ไพ่อยู่กับตัวเอง โดยที่มีทุกคนอยู่ข้าง ๆ ไม่ถาม ไม่สนทนาและไม่ส่งเสียง
นี่มันเื่บ้าอะไรเนี่ยมาถึงก็ฉากจบเลยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมไอ้ไพ่ถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ และคำก่นด่าทะลุกระจกรถนั่นมันอะไรนี่หรอครอบครัวที่ไพ่เคยอยู่ มันคงจะลำบากมากเลยสินะ ไฮโลครุ่นคิดหนักมากเพราะทันทีที่มาถึงหน้าบ้านของไพ่ ไพ่ก็เดินหนีออกมาตรงถนนซะแล้วทำให้ไอ้หวยรับไพ่ขึ้นรถทันทีโดยที่ไม่รู้สตอรี่ก่อนหน้านี้อะไรสักอย่าง
“พี่ไม่ต้องทำหน้าเครียดแล้วนะครับ ทุกอย่างมันจบแล้ว ” ไพ่เอื้อมมือเข้ามาจับใบหน้าของพี่ที่ในตาใสเหมือนจะร้องไห้เป็เพื่อนน้อง
“ไพ่แน่ใจนะว่าจบ ้าความช่วยเหลือหรือเปล่า ”
“ครับ ผม้ากำลังใจจากพี่มาก ๆ เลย ”
“พี่จะให้เท่าที่ไพ่้า มากแค่ไหนพี่ก็ให้ได้ แต่ขอร้องอย่าเ็ปคนเดียวเลยนะพึ่งพาพี่บ้าง พี่อาจจะไร้ประโยชน์ในหลาย ๆ เื่แต่เื่บางเื่พี่ก็สามารถช่วยได้ ”
“ครับผมเข้าใจแล้ว ” หลังจากนั้นไพ่ก็เริ่มเล่าเื่ของตัวเองให้ไฮโลฟังั้แ่ต้นจนจบ และเผลอหลับในที่สุด
ขอโทษนะไพ่กูอยากแสดงความคิดเห็นในมุมมองของกูให้มึงฟัง แต่กูก็ไม่กล้าพูมันออกไปเพราะถ้าคิดย้อนกลับมาว่าตาแก่สวนทุเรียนเป็แบบพ่อของมึงกูนึกภาพตัวเองไม่ออกจริงๆ ว่าจะสามารถตัดสินใจเด็ดเดี่ยวได้แบบที่มึงทำมั้ย กูคงทนถูกทุบทีจนตายดีกว่าพรากจากตาแก่น่ะนะขอโทษที่กูดูแลมึงได้แค่ความเงียบและอ้อมกอดเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ไฮโลฟุบลงกอดน้องที่นอนอยู่บนตักพร้อมกับกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาไม่ต่างจากหวยที่ตอนนี้ก็นั่งร้องไห้เพราะสงสารเพื่อน ปล่อยให้คนที่มีสติที่สุดอย่างโค้กเป็คนขับรถแทน
1K
