หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 52: หยั่งรากแห่งการตัดสินใจ, วิถีกระบี่คู่,  

หลังจากที่ "สุรเสียง" อันทรงอำนาจของอาจารย์ซ่ง (宋长老) ได้ยุติการปะทะอันดุเดือดระหว่างเขากับเฉินเฟิง (陈峰) และทิ้งท้ายด้วยคำพูดอันแฝงนัยยะสำคัญ เจี้ยนหลิน (剑林) ก็ตกอยู่ในห้วงแห่งการใคร่ครวญอย่างหนักหน่วงอยู่หลายวัน รอยแผลจากการต่อสู้และความตระหนักถึงอันตรายรอบด้าน สลักลึกลงในจิตใจของเด็กหนุ่ม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง...หนทางข้างหน้า...เขาควรจะเลือกเดินไปในทิศทางใดกันแน่?

'ท่านผู้อาวุโสซ่งเตือนว่าการอยู่ในสำนักต่อไปอาจจะมิได้ปลอดภัยเสมอไป...แต่การหลบหนีออกไปซุ่มฝึกฝนในป่าเงียบสนิทอีกครั้ง ก็มิใช่คำตอบที่ดีที่สุดในตอนนี้' เจี้ยนหลินทบทวนคำพูดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาตระหนักดีว่าแม้ป่าจะมอบความสงบและโอกาสในการทำความเข้าใจตนเอง แต่ก็ทำให้เขาขาด "ทรัพยากร" และ "ความรู้" ที่มีอยู่ในสำนักแห่งนี้ไปเช่นกัน

และที่สำคัญที่สุด...เขานึกถึง "ศักยภาพ" ที่เพิ่งจะค้นพบในตนเองระหว่างการต่อสู้กับเฉินเฟิง...การ "ก่อรูป" (凝形) "กระบี่ไม้" (木剑) เล่มที่สองขึ้นมาในอีกมือหนึ่งอย่างฉับพลัน และการใช้ "เพลงกระบี่สองสายที่แตกต่างแต่สอดประสานกัน" นั้น มันเป็นความรู้สึกที่ "ทรงพลัง" และ "น่าอัศจรรย์" อย่างยิ่ง! 'หากข้าอยู่ในสำนักต่อไป ข้าอาจจะหาทางพัฒนาความสามารถนี้ได้...หรืออย่างน้อยก็ค้นคว้าหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับมัน'

หลังจากใคร่ครวญอยู่หลายวัน ในที่สุดเจี้ยนหลินก็ตัดสินใจแน่วแน่! เขายังมี "สิ่งที่ต้องเรียนรู้" และ "ทรัพยากร" บางอย่างที่สามารถเข้าถึงได้ในสำนักแห่งนี้ และเขาก็ยังต้องการจะ "ทะลวง" คอขวด (瓶颈) สู่ขั้นรวบรวมปราณระดับหก (凝气境六层) ให้ได้เสียก่อนที่จะคิดการณ์ใหญ่กว่านี้ แต่เขาจะต้อง "รอบคอบ" และ "เก็บงำความสามารถ" มากยิ่งขึ้นไปอีก และจะต้องหา "หนทาง" ในการพัฒนาตนเองอย่าง "ลับๆ" โดยไม่ให้เป็นที่สังเกต

เป้าหมายแรกของเขาคือ "การทำความเข้าใจ" ใน "วิถีกระบี่คู่" (双剑之道 - Shuāng Jiàn zhī Dào) ที่เขาเพิ่งจะสัมผัสได้โดยสัญชาตญาณ เขารู้สึกว่ามันอาจจะเป็น "กุญแจสำคัญ" ในการยกระดับความสามารถในการต่อสู้ของตนเองได้อย่างก้าวกระโดด

ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด เขาจะแอบไปยังป่าไผ่ท้ายเรือนพักศิษย์นอก หรือมุมอับในสวนสมุนไพรที่เขารับผิดชอบ เพื่อ "ทดลอง" ก่อรูปกระบี่ไม้สองเล่มพร้อมกัน มันยากกว่าที่เขาคิดไว้มาก การควบคุมพลังปราณ (灵气) ให้แยกออกเป็นสองสายและก่อรูปเป็นอาวุธที่มั่นคงในแต่ละมือนั้น สิ้นเปลืองพลังจิตและพลังปราณอย่างมหาศาล กระบี่ไม้ที่เขาสร้างขึ้นมักจะ "ไม่เสถียร" หรือ "มีคุณภาพต่ำกว่า" การสร้างทีละเล่มอย่างเห็นได้ชัด

เขาลองขยับมือทั้งสองข้างที่ถือกิ่งไม้เล็กๆ แทนกระบี่ พยายามจะร่ายรำเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ด้วยมือขวา และในขณะเดียวกันก็ลองใช้มือซ้ายสร้าง "กระบวนท่า" ที่ "แตกต่าง" ออกไปตามสัญชาตญาณ มันดู "เก้ๆ กังๆ" และ "ไม่เป็นธรรมชาติ" อย่างยิ่ง แต่เขาก็มิได้ท้อถอย 'ทุกวิถีย่อมต้องมีก้าวแรก' เขาปลอบใจตนเอง 'หากข้าสามารถควบคุมมันได้...มันจะต้องกลายเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ได้อย่างแน่นอน'

ด้วยความมุ่งมั่นที่จะแสวงหา "ความรู้" เพิ่มเติมเกี่ยวกับ "หลักการ" ที่อาจจะเกี่ยวข้องกับการใช้กระบี่สองมือ หรือการควบคุมพลังงานสองสาย เจี้ยนหลินจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยัง "หอตำรา" (藏经阁) อีกครั้ง เขาหวังว่าอาจารย์ซ่งจะสามารถให้ "คำชี้แนะ" หรืออย่างน้อยก็บอกใบ้ถึง "แหล่งข้อมูล" ที่อาจจะเป็นประโยชน์ได้

เขาเลือกช่วงเวลาที่หอตำราค่อนข้างเงียบสงบ และตรงไปยังส่วนในที่อาจารย์ซ่งมักจะนั่งอ่านตำราอยู่ตามลำพัง

"ศิษย์คารวะท่านผู้อาวุโสซ่ง" เจี้ยนหลินโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

อาจารย์ซ่งเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองเขาด้วยแววตาที่คล้ายจะอ่านออกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้กำลังมี "คำถาม" อีกครั้ง "มีสิ่งใดรึ...เจ้าหนูเจี้ยนหลิน"

"ศิษย์...ศิษย์อยากจะขอคำชี้แนะจากท่านอีกครั้งขอรับ" เจี้ยนหลินกล่าวอย่างสุภาพ "หลังจากเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน ศิษย์ได้ตระหนักถึง 'บางสิ่งบางอย่าง' เกี่ยวกับ 'ศักยภาพ' ในการใช้กระบี่ของตนเอง...ศิษย์เริ่มจะ 'สนใจ' ใน 'หลักการ' ของการใช้ 'ศาสตราวุธสองชิ้นพร้อมกัน' หรือ 'การควบคุมพลังงานสองสาย' ด้วยขอรับ ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสพอจะมีคำแนะนำหรือชี้ไปยังตำราที่เกี่ยวข้องได้บ้างหรือไม่?"

อาจารย์ซ่งมองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ในใจของผู้อาวุโสท่านนี้กำลังครุ่นคิด 'เด็กคนนี้...มิเพียงแต่จะไม่หวาดกลัวต่อความแข็งแกร่งของเฉินเฟิง แต่กลับนำประสบการณ์นั้นมาเป็น 'แรงผลักดัน' ในการค้นหาวิถีทางใหม่ๆ ช่างมี 'จิตใจ' ที่แข็งแกร่งและ 'ความทะเยอทะยาน' ที่ซ่อนเร้นอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว'

"ความกระหายในความรู้เป็นสิ่งที่ดี" อาจารย์ซ่งกล่าวในที่สุด "แต่จำไว้เถิดว่า ตำรานั้นเป็นเพียง 'เครื่องชี้นำ' ความเข้าใจที่แท้จริงนั้นจะต้องมาจาก 'การตกผลึก' และ 'ประสบการณ์' ของเจ้าเอง" ท่านหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ "สำหรับเรื่อง 'การใช้ศาสตราวุธสองชิ้น' นั้น เป็น 'วิถี' ที่ยากยิ่งและต้องการ 'พรสวรรค์' เฉพาะตัว รวมถึง 'สมาธิ' และ 'การควบคุม' ในระดับที่สูงส่ง ตำราที่กล่าวถึงเรื่องนี้โดยตรงนั้นหายากยิ่งนักในสำนักของเรา...แต่บางที 'คำตอบ' อาจจะซ่อนอยู่ใน 'ความเข้าใจ' ที่เจ้ามีต่อ 'ธรรมชาติ' 'ความสมดุล' และ 'วิถีพฤกษา' ที่เจ้ากำลังร่ำเรียนอยู่ก็เป็นได้"

อาจารย์ซ่งหยุดครู่หนึ่ง มองไปยังชั้นตำราที่อยู่มุมหนึ่งของห้อง "อย่างไรก็ตาม ในชั้นตำราทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ แถวที่สามจากด้านบน มีม้วนตำราเก่าแก่สองสามเล่มที่ถูกหลงลืมไปนานแล้ว มันมิได้บันทึกเคล็ดวิชาที่ทรงอานุภาพใดๆ โดยตรง แต่กลับกล่าวถึง 'หลักการพื้นฐาน' ของ 'พลังชีวิตแห่งพฤกษา' และ 'ความสัมพันธ์ระหว่างพฤกษากับศาสตราวุธ' ในแบบที่น่าสนใจ บางที...มันอาจจะมอบ 'เงื่อนงำ' บางอย่างให้เจ้าได้"

เจี้ยนหลินโค้งคำนับขอบคุณอาจารย์ซ่งอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะรีบไปยังชั้นตำราตามที่ท่านผู้อาวุโสบอก

ด้วยความมุ่งมั่น เขาก็พบกับม้วนตำราเก่าแก่เหล่านั้นในที่สุด มันมีสภาพที่ค่อนข้างทรุดโทรม ปกทำจากหนังสัตว์ที่แข็งกระด้าง และหน้ากระดาษก็เหลืองกรอบไปตามกาลเวลา ม้วนหนึ่งมีชื่อว่า "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล - บทเสริม" อีกม้วนหนึ่งชื่อว่า "หัตถกรรมแห่งพฤกษากระบี่ - บันทึกของผู้หลงลืม"

เจี้ยนหลินเลือกหยิบม้วนตำรา "หัตถกรรมแห่งพฤกษากระบี่" ขึ้นมาเปิดอ่านก่อนเป็นอันดับแรก เนื้อหาในนั้นมิได้กล่าวถึงเพลงกระบี่ที่ทรงพลัง แต่กลับบรรยายถึง "วิธีการ" ที่ผู้บำเพ็ญเพียรในยุคโบราณบางกลุ่มใช้ในการ "หล่อเลี้ยง" หรือ "ผสาน" พลังชีวิตของพืชพรรณบางชนิดเข้ากับ "ศาสตราวุธ" ที่ทำจากไม้ เพื่อเพิ่มพลังและความสามารถพิเศษให้กับมัน

ทันใดนั้น! ข้อความท่อนหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขาอย่างจัง!

"...เมล็ดจิตแห่งพฤกษากระบี่ หากได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยเจตจำนงกระบี่ และพลังงานฟ้าดินที่เหมาะสมใน 'ผืนดินแห่งการสั่งสม' ก็อาจจะสามารถ 'แตกหน่อ' และ 'เติบโต' ขึ้นเป็น 'กระบี่ที่มีชีวิต' ได้ ผู้ที่สามารถกระทำเช่นนี้ได้ในตำนาน จะถูกขนานนามว่า 'ผู้ปลูกกระบี่'..."

'เมล็ดจิตแห่งพฤกษากระบี่! ผู้ปลูกกระบี่!' เจี้ยนหลินอุทานในใจ! ความคิดนั้นทำให้เขานึกถึง "เมล็ดสีทอง" ที่ "ขาวน้อย" เคยนำไป "ปลูก" ไว้ใต้รากไม้ใหญ่ในป่าเงียบสนิททันที! 'หรือว่า...เมล็ดสีทองนั้นจะเป็น...!'

ในขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับข้อความนั้นอย่างลึกซึ้ง เขาก็พลันรู้สึกถึง "การสั่นสะเทือน" เล็กๆ ที่แผ่ออกมาจากม้วนตำราในมือ! พร้อมกันนั้น อักขระโบราณบางตัวในข้อความนั้นก็คล้ายจะ "เปล่งแสง" สีเขียวอ่อนจางๆ ออกมาเป็นเวลาสั้นๆ ก่อนจะกลับไปเป็นปกติ!

เจี้ยนหลินตกตะลึง! 'นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น! หรือว่าตำราเล่มนี้...มันมี 'ชีวิต' งั้นรึ!?' เขารู้สึกได้ถึง "การสะท้อน" ของพลังจิตของตนเองกับ "บางสิ่งบางอย่าง" ที่ซ่อนเร้นอยู่ในม้วนตำรานั้น! มันเป็นความรู้สึกที่ "ลึกลับ" และ "เก่าแก่" อย่างยิ่งยวด!

(จบตอน 52)