ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        สองสามีภรรยาบ้านสามประจบเอาใจแม่เฒ่า ไม่ใช่เพราะพวกเขามีความกตัญญูอะไรนักหรอก แต่เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของพวกเขาเองต่างหาก

        ทั้งสองคนหมายปองที่ดินในมือของแม่เฒ่าอยู่

        ในนามของแม่เฒ่าหู มีที่ดินที่รัฐจัดสรรให้กว่าหนึ่งหมู่ ตราบใดที่แม่เฒ่ายังไม่สิ้นลมหายใจ ที่ดินในชื่อของเธอก็จะไม่ถูกริบคืนไป

        นอกจากที่ดินที่รัฐจัดสรรให้กว่าหนึ่งหมู่แล้ว เมื่อหลายปีก่อนแม่เฒ่าหูยังได้บุกเบิกที่ดินส่วนตัวอีกจำนวนหนึ่ง เมื่อรวมกันแล้วก็เกือบสองหมู่เลยทีเดียว

        ที่ดินเหล่านี้แม่เฒ่าหูยังดูแลเองทั้งหมด มีแค่บางครั้ง หากยุ่งจนดูแลไม่ไหวจริงๆ ก็จะใช้ลูกชายมาช่วย

        แม่เฒ่าหูอายุมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถึงเวลาที่เธอทำนาไม่ไหว ที่ดินในมือของเธอก็จะต้องถูกแบ่งให้กับลูกชายเพื่อทำไร่ทำนาต่อไป

        ในชนบททุกวันนี้ ยังไม่มีใครนิยมเข้าไปทำงานในเมือง มีเพียงไม่กี่คนที่ทำการค้าขาย ส่วนใหญ่ยังต้องอาศัยการทำนาทำไร่ ที่ดินจึงกลายเป็นสิ่งที่มีค่าอย่างยิ่ง

        สองสามีภรรยาบ้านสามหวังว่าเมื่อถึงเวลาที่แม่เฒ่าแบ่งที่ดิน พวกเขาจะได้รับส่วนแบ่งมากกว่าคนอื่น อีกทั้งพวกเขายังอยากได้ที่ดินที่แม่เฒ่าบุกเบิกมาเป็นที่ดินส่วนตัวเหล่านั้นด้วย

        ที่ดินส่วนตัวเป็นกรรมสิทธิ์ของส่วนบุคคลตลอดไป และไม่ต้องเสียภาษีให้รัฐ

        หลังจากมีลูกชายกับลูกสะใภ้คนเล็กเอาอกเอาใจได้สักพัก อารมณ์ของแม่เฒ่าหูก็แจ่มใสขึ้น

        หลังจากจิบชาไปอึกหนึ่ง แม่เฒ่าหูจึงเอ่ยปาก "ลูกสาม พอพ้นปีใหม่ไปแล้ว พวกแกก็หัดปลูกโรงเรือนตามพี่ชายแกบ้าง รีบสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้เร็วๆ"

        อารองรีบรับปากอย่างเต็มที่ "แม่ครับ วางใจเถอะ พวกเราสองคนจะตั้งใจเรียนรู้จากพี่ใหญ่ให้ดี ถ้าบ้านเรามีกำไรบ้าง ผมจะซื้อเครื่องเล่นแผ่นเสียงให้แม่ฟังงิ้วปักกิ่งครับ"

        อาสะใภ้รองเองก็รีบเห็นด้วย

        ………………

        ก่อนหน้านี้ หูหลันเยวี่ยได้นัดกับหลินซือหย่วนไว้ว่าจะออกไปจุดดอกไม้ไฟด้วยกันหลังจากกินอาหารเสร็จ ตอนนี้ที่บ้านยังไม่ได้ยุ่งมากนัก เธอจึงใส่เสื้อโค้ตหนาๆ เตรียมตัวออกไปข้างนอก

        ถิงถิงก็อยากจะไปด้วย แต่จ้าวหงเหมยห้ามไว้ "ให้พี่สาวกับพี่หย่วนจื่อของลูกอยู่ด้วยกันสองคนสิ ลูกจะไปรบกวนทำไม"

        ถิงถิงถูกห้ามไว้จึงเบ้ปากอย่างไม่พอใจ

        "แม่คะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ให้ถิงถิงไปด้วยกันเถอะ มีแค่พวกเราสองคนมันไม่สนุกหรอก" หูหลันเยวี่ยพูดพลางจับมือถิงถิงเดินออกไปข้างนอก

        หลินซือหย่วนรออยู่ข้างนอกแล้ว

        เมื่อเห็นหูหลันเยวี่ยจูงมืออีกคนติดตามมาด้วย หลินซือหย่วนก็รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย

        เขาอยากจะเดตกับแฟนสองต่อสอง โดยไม่มีใครมาเป็นก้างขวางคอแท้ๆ

        ทั้งสามคนหาที่สูงเพื่อจุดดอกไม้ไฟ

        ตอนแรกมีแค่พวกเขาสามคนอยู่ที่นี่ แต่ผ่านไปไม่นานก็มีเด็กๆ จำนวนมากถูกดึงดูดมารวมตัวกันที่นี่ด้วยเสียงประทัดและดอกไม้ไฟ

        "การฉลองปีใหม่ในหมู่บ้านสนุกกว่าในเมืองจริงๆ ด้วย" หูหลันเยวี่ยกล่าวอย่างจริงใจ

        นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตทั้งสองของเธอที่ได้ฉลองปีใหม่ในหมู่บ้าน

        ถึงแม้ว่าตามถนนหนทางในเมืองจะประดับประดาด้วยโคมไฟและของประดับตกแต่ง อีกทั้งยังมีการจุดดอกไม้ไฟและประทัด แต่ก็ไม่ได้ดูคึกคักเท่าในชนบท

        หลังจากที่หูหลันเยวี่ยกล่าวแสดงความรู้สึกจบ หลินซือหย่วนก็หัวเราะแล้วตบไหล่นุ่มนิ่มของเธอเบาๆ "ในชนบทต้องสนุกกว่าในเมืองแน่อยู่แล้ว หวาจื่อกับคนอื่นๆ ถึงได้กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเกิดทุกปีไง"

        หูหลันเยวี่ยได้รู้แล้วว่าพ่อของสวี่เส้าหวามาจากชนบท แต่แม่ของเขาเป็นคนเมืองโดยกำเนิด

        หลังจากที่หลินซือหย่วนจุดประทัดและดอกไม้ไฟในมือจนหมด เด็กๆ ที่มารวมตัวกันรอบๆ ตัวพวกเขาก็ทยอยพากันกลับไป และถิงถิงก็ไปกับพวกเขาด้วย

        เมื่อเห็นว่ารอบข้างไม่มีคนอื่นอยู่แล้ว หลินซือหย่วนก็มีความกล้ามากขึ้น เขาวางมือบนเอวของหูหลันเยวี่ยอย่างเป็นธรรมชาติ

        "หลันเยวี่ย ในปีใหม่นี้เธอมีคำอธิษฐานอะไรไหม?" หลินซือหย่วนถามด้วยความอยากรู้

        หูหลันเยวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตอบ "พรที่ฉันอยากได้ก็คือ ปีหน้าพวกเราจะสอบติดมหาวิทยาลัย และหาเงินได้เยอะๆ ถ้าจะให้โลภมากอีกหน่อย ฉันก็อยากจะผอมลงอีกสักสิบกว่าจิน"

        "นี่ เธอหุ่นดีอยู่แล้วนะ ถ้าลดน้ำหนักอีกสิบกว่าจิน แล้วมันจะดูดีได้ยังไง?" หลินซือหย่วนบีบเอวของหญิงสาวแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

        หูหลันเยวี่ยค้อนใส่หลินซือหย่วน "วันนั้นฉันยังได้ยินคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านคนหนึ่งบอกว่าฉันร่างใหญ่อยู่เลย การที่ผู้หญิงถูกอธิบายว่าเป็นคนร่างใหญ่ ใครได้ยินแล้วจะรู้สึกดีบ้าง?"

        ถึงแม้ว่าหูหลันเยวี่ยจะไม่ได้เป็นคนคิดมาก แต่เมื่อได้ยินใครบางคนใช้คำร่างใหญ่มาประเมินเธอ เธอก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี

        พอเข้าสู่ฤดูหนาว งานที่ต้องใช้แรงก็น้อยลง บนภูเขาเองก็ไม่มีอะไรให้หามาขายเพื่อทำเงินแล้ว ดังนั้นหูหลันเยวี่ยจึงไม่ได้ใช้แรงกายมากเท่าเมื่อก่อน ถึงแม้ว่าเธอจะระมัดระวังเรื่องการกินมาก แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่รักษาน้ำหนักไม่ให้เพิ่มขึ้นเท่านั้น แต่การลดน้ำหนักลงไปอีกนั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

        หลังจากที่เธอกลับเข้าเมืองไปในชาติที่แล้ว เหตุผลที่น้ำหนักลดลงเร็วขนาดนั้น นอกจากจะเป็นเพราะต้องทำงานที่ต้องใช้แรงเยอะ และกินน้อยลงกว่าเมื่อก่อนแล้ว เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือสภาพจิตใจที่ไม่ดี

        มีคำกล่าวที่ว่าใจกว้างร่างกายก็อ้วนท้วน หากสภาพจิตใจอยู่ในภาวะซึมเศร้าเป็นเวลานาน อีกทั้งยังไม่ได้กินอาหารที่มีไขมันและน้ำตาลสูง น้ำหนักย่อมลดลงอย่างรวดเร็วแน่นอน

        หลินซือหย่วนคิดว่าการที่หูหลันเยวี่ยต้องลดน้ำหนักให้ได้นั้นเป็นเรื่องทรมานตัวเอง แต่เมื่อเห็นว่าสาวน้อยคนนี้รู้สึกกังวลใจกับการถูกคนอื่นบอกว่าเป็นคนร่างใหญ่ เขาก็ไม่พูดอะไรที่ขัดขวางเธออีก

        "พรปีใหม่ของฉัน พูดไปหมดแล้ว ตานายพูดบ้าง" หูหลันเยวี่ยรู้สึกว่าเอวของเธอถูกหลินซือหย่วนบีบจนระบม เธอจึงโขกหัวที่หน้าอกของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจบ้าง

        หลินซือหย่วนก้มหัวลงมา แล้วชนศีรษะของตนกับหูหลันเยวี่ย จากนั้นเขาก็หัวเราะแล้วพูดตอบ "พรของฉันก็เหมือนกับเธอ สอบติดมหาวิทยาลัย แล้วก็หาเงินให้ได้เยอะๆ ฉันอยากจะพาเธอออกไปเที่ยวหลังจากประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย ไปดูทะเลกัน เธออยากไปกับฉันไหม?"

        "เรื่องนั้นก็รอให้ผลสอบของพวกเราออกมาแล้วค่อยว่ากันอีกทีเถอะ" การไปเที่ยวทะเลเป็นสิ่งที่หูหลันเยวี่ยตั้งตารอ แต่เธอคิดว่าการตกลงกับหลินซือหย่วนว่าจะไปดูทะเลด้วยกันในตอนนี้มันยังเร็วเกินไป

        ทั้งสองคนอยู่ข้างนอกกันอีกพักหนึ่ง จากนั้นก็เตรียมตัวที่จะกลับบ้านกัน เพราะหลังจากนี้จะมีพิธีบวงสรวงสวรรค์อีก

        การเซ่นไหว้เทพเจ้าในคืนวันส่งท้ายปีเก่าเป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของคนชนบทในท้องถิ่นนี้

        ระหว่างทางกลับบ้าน หูหลันเยวี่ยก็บอกกับหลินซือหย่วนว่าเธอตั้งใจจะซื้อโทรทัศน์ขาวดำขนาดเล็กสักเครื่อง

        "ฉันคิดว่าบ้านนายก็ควรจะซื้อด้วยนะ ถ้ามีโทรทัศน์ ตอนกลางคืนของช่วงนี้ก็จะได้ดูงานฉลองตรุษจีน มันสนุกมากเลย แล้วปกติที่นายไม่อยู่บ้าน ย่าใหญ่ต้องอยู่บ้านคนเดียวจะได้ไม่เหงา จะได้ใช้เวลาไปกับการดูละครไง" หูหลันเยวี่ยแนะนำหลินซือหย่วนอย่างจริงจัง

        หลังจากที่หลินซือหย่วนพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาก็พูดออกมา "จริงๆ แล้วฉันก็เคยคิดที่จะซื้อโทรทัศน์มาไว้ให้ย่าคลายเหงาเหมือนกัน แต่ฉันกลัวว่าป้าใหญ่จะมารีดไถเงินจากพวกเราอีก"

        หูหลันเยวี่ยเข้าใจความกังวลของหลินซือหย่วน "งั้นก็ซื้อโทรทัศน์ไปวางไว้ในห้องนอนของย่าใหญ่สิ แล้วไม่ต้องติดเสาอากาศไว้ข้างนอก ฉันว่าหลังจากที่เราสั่งสอนจางกุ้ยเฟินเรื่องจักรยานไปอย่างหนักหน่วงแล้ว ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้เธอคงจะไม่มาไถเงินพวกนายแล้ว"

        "นั่นเป็นเพราะเธอยังไม่รู้จักป้าของฉันดีพอ" หลินซือหย่วนพูดด้วยสีหน้าขมขื่น "ถ้าป้าแกเป็นคนที่รู้จักพอ ฉันกับย่าก็คงไม่ต้องกังวลขนาดนี้หรอก"

        หูหลันเยวี่ยรู้ว่าเมื่อพูดถึงจางกุ้ยเฟิน หลินซือหย่วนก็จะรู้สึกปวดหัว เพื่อไม่ให้กระทบต่ออารมณ์ของเขา เธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุยไปก่อน

        เมื่อหูหลันเยวี่ยกลับมาถึงบ้าน จ้าวหงเหมยกับถิงถิงก็เริ่มเตรียมของเซ่นไหว้เทพเจ้าแล้ว หูหลันเยวี่ยล้างมือแล้วรีบไปช่วย

        หลังจากเซ่นไหว้เทพเจ้าแล้ว หูหลันเยวี่ยก็พาถิงถิงไปเป็นเพื่อนเฝ้าคืนข้ามปีกับย่าหลินและหลินซือหย่วน

        หูฉางหมินกับจ้าวหงเหมยไม่ชินกับการอยู่เฝ้ารอข้ามปี พวกเขาจึงอดทนกับการอยู่ดึกๆ ไม่ไหว

        เวลาหูหลันเยวี่ยอยู่ที่บ้านพ่อแม่อุปถัมภ์ เธอก็จะรอข้ามปีอยู่เป็นเพื่อนพวกเขา ตอนนั้นที่บ้านมีโทรทัศน์ให้ดู การเฝ้ารอข้ามปีจึงไม่เหงา

        หูหลันเยวี่ยเป็นห่วงว่าคืนนี้ยังอีกยาวนานกว่าจะผ่านพ้นไป หลินซือหย่วนจึงเสนอให้เธอกับถิงถิงมาเล่นไพ่ด้วยกัน ซึ่งหูหลันเยวี่ยก็คิดว่านี่เป็นความคิดที่ดี

        ตอนที่สองพี่น้องมาถึง หลินซือหย่วนก็เตรียมไพ่ไว้พร้อมแล้ว

        ย่าหลินที่อายุหกสิบกว่าปีแล้วก็อยากจะเล่นไพ่กับคนหนุ่มสาวเพื่อรอข้ามปีด้วย