หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 54: การขัดเกลาท่ามกลางความเงียบ และสายตาที่มองไม่เห็น 

หลังจากที่เจี้ยนหลิน (剑林) ได้สัมผัสกับ "ภาพนิมิตจากบรรพกาล" อันน่าอัศจรรย์ในคืนนั้น เขาก็ยิ่งมุ่งมั่นในการ "บ่มเพาะ" พลังและความเข้าใจใน "วิถีพฤกษา" ของตนเองให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ภาพของ "กระบี่ใหญ่นิรนาม" และ "เงาร่างบุรุษลึกลับ" ที่ก่อรูป "กระบี่ไม้ศักดิ์สิทธิ์" จากความว่างเปล่านั้น ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึงของเขา แม้จะยังมิอาจเข้าใจความหมายทั้งหมดได้ แต่เขาก็รู้สึกได้ว่ามันคือ "ทิศทาง" และ "แรงบันดาลใจ" ที่สำคัญยิ่งบนเส้นทางการบำเพ็ญเพียรของตน

เขายังคง "เก็บงำความสามารถ" ของตนเองอย่างมิดชิดยิ่งกว่าเดิม "ข่าวลือ" เกี่ยวกับการปะทะกับเฉินเฟิง (陈峰) และการเข้ามา "ห้ามปราม" ด้วย "สุรเสียง" ของอาจารย์ซ่ง (宋长老) นั้น แม้จะมิได้แพร่กระจายออกไปในวงกว้างนัก แต่ก็ยังคงมี "สายตา" บางคู่ที่คอยจับจ้องมายังเจี้ยนหลินด้วยความ "สงสัย" หรือ "ไม่พอใจ" อยู่เนืองๆ

ในแต่ละวัน เจี้ยนหลินยังคงทำงานรับใช้ในสวนสมุนไพรและโรงครัวตามปกติ แต่ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด เขาจะแอบไปยังป่าไผ่ท้ายเรือนพักศิษย์นอก หรือมุมอับในสวนสมุนไพรที่เขารับผิดชอบ เพื่อ "ขัดเกลา" เพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ผสานกับวิชาตัวเบา "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) อย่างต่อเนื่อง

เขาพยายามจะ "ประยุกต์ใช้" สิ่งที่เรียนรู้จาก "ภาพนิมิต" ครั้งล่าสุด แม้จะยังทำได้เพียงเล็กน้อย เขาลอง "สัมผัส" ถึง "เจตจำนงกระบี่" (剑意) ที่ซ่อนเร้นอยู่ใน "กระบี่ไม้" (木剑) ที่เขาสร้างขึ้น พยายามจะ "หลอมรวม" จิตวิญญาณของตนเองเข้ากับ "ชีวิต" ของพฤกษาที่ประกอบกันเป็นกระบี่เล่มนั้น การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มจะมี "ความลื่นไหล" และ "ความเฉียบคม" ที่เพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ แม้จะยังคงเป็นเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" ชุดเดิม แต่ "ความรู้สึก" และ "อานุภาพ" ที่แฝงอยู่นั้นกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

เขายังคง "ทดลอง" กับการใช้ "กระบี่สองมือ" (双剑) อยู่เสมอ แม้จะยังคงยากลำบากและสิ้นเปลืองพลังปราณ (灵气) อย่างมาก แต่เขาก็เริ่มจะ "จับจังหวะ" และ "ควบคุม" การเคลื่อนไหวของกระบี่ทั้งสองเล่มให้ "สอดประสาน" กันได้ดีขึ้นทีละน้อย เขานึกถึง "ความสมดุล" (平衡) ที่อาจารย์ซ่งเคยกล่าวถึง และพยายามจะค้นหา "จุดสมดุล" นั้นในการใช้กระบี่สองมือ

"ขาวน้อย" (小白) ยังคงเป็นสหายตัวน้อยที่คอยอยู่เคียงข้าง มันมักจะนั่งมองการร่ำเรียนของเจี้ยนหลินด้วยดวงตากลมโตอย่างตั้งอกตั้งใจ บางครั้งเมื่อเจี้ยนหลินกำลังครุ่นคิดถึงปัญหาในการฝึกฝน มันก็จะใช้หัวเล็กๆ "ดุน" หรือ "คลอเคลีย" ราวกับจะ "ปลอบโยน" หรือ "ชี้แนะ" บางสิ่งบางอย่างโดยมิได้เอ่ยวาจา

วันหนึ่ง ขณะที่เจี้ยนหลินกำลังทำงานอยู่ในสวนสมุนไพร เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็พบกับร่างระหงในอาภรณ์ศิษย์ในสีฟ้าอ่อนของศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) นางเดินตรงมายังแปลง "หญ้าจันทร์กระจ่าง" ซึ่งเป็นสมุนไพรที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ และเป็นหนึ่งในหน้าที่รับผิดชอบของเจี้ยนหลิน

เจี้ยนหลินรีบโค้งคำนับ "ศิษย์น้องคารวะศิษย์พี่เยว่"

ศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิงเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ มิได้เอ่ยคำใด นางก้มลงพิจารณาต้นหญ้าจันทร์กระจ่างในแปลงนั้นอย่างละเอียด แววตาเย็นชาของนางคล้ายจะ "อ่อนลง" เล็กน้อยเมื่อมองดูพฤกษาที่กำลังเติบโตอย่างแข็งแรง "การดูแลของเจ้า...ไม่เลวเลยทีเดียว" นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่ก็ทำให้หัวใจของเจี้ยนหลินพองโตขึ้นอย่างประหลาด

"ขอบคุณศิษย์พี่ที่ชี้แนะขอรับ" เจี้ยนหลินกล่าวอย่างนอบน้อม

นางมิได้กล่าวสิ่งใดอีก เพียงแค่เดินชมสมุนไพรในแปลงนั้นอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของนางคล้ายจะ "หยุด" มองไปยังเจี้ยนหลินเป็นเวลาสั้นๆ แววตาเต็มไปด้วย "ความครุ่นคิด" บางอย่างที่ยากจะอ่านออก ก่อนที่นางจะหันกายจากไปอย่างเงียบงัน เจี้ยนหลินมองตามร่างของนางไปจนลับสายตา 'นาง...ชมข้างั้นรึ?' ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แม้จะเป็นเพียงคำพูดสั้นๆ และท่าทีที่เย็นชา แต่สำหรับเขาแล้ว มันคือ "การยอมรับ" เล็กๆ ที่มีความหมายอย่างยิ่ง

ทว่า...เขาก็มิได้ปล่อยให้ตนเอง "หลงระเริง" ไปกับคำชมนั้นนานนัก เขารู้ดีว่าตนเองยังคงต้อง "ระมัดระวังตัว" อยู่เสมอ "สายตา" ที่มองไม่เห็นจากผู้ที่ไม่หวังดีอาจจะยังคงจับจ้องมายังเขาอยู่ก็เป็นได้ จากความจำเป็นในการ "ร่ำเรียนอย่างเงียบงัน" และการหลีกเลี่ยงสายตาของผู้อื่น เขาจึงเริ่มจะ "ค้นพบ" หรือ "เรียนรู้" วิธีการ "ควบคุม" หรือ "ซ่อนเร้น" กลิ่นอายพลังปราณของตนเองได้ดีขึ้นทีละน้อย เขาสังเกตจาก "ขาวน้อย" ที่มักจะสามารถ "กลมกลืน" ไปกับสภาพแวดล้อมได้อย่างน่าอัศจรรย์ และพยายามจะเลียนแบบ "สัญชาตญาณ" นั้น แม้จะยังทำได้ไม่ดีนัก แต่มันก็เป็น "ก้าวแรก" ที่สำคัญในการ "พรางกาย" จากอันตรายที่อาจจะมองไม่เห็น

(จบตอน 54)