พสุธาวายุ

เงือกสาวได้สดับฟังเสียงสัญญาณ ที่สะท้อนกลับมา ด้วยความแปลกใจจึงเอ่ย

" ท่านทวาณพ " จรรยา

... 

" หืมมมม... ว่าอย่างไร  " ทวาณพ

" เครือไม้นี้ หาใช่ของจริง แต่เป็๞มนต์ทอดยาวไกล ท่านลองสืบดูเถิด" นางยื่นรากไม้บางเบาให้ทวาณพสังเกต

" ข้าจักบึ่งไปเบื้องหน้า โดยกำลังโดยมาก ข้าจะลากมันไป ไม่ว่าจะสิ้นสุดที่ใด ญาณทิพย์เงือกของเ๯้า ตรวจสอบได้หรือไม่ถึงต้นทาง? " ทวาณพเอ่ยถามจรรยา

เงือกสาวพยักหน้าตอบรับ

ทวาณพนำเครือไม้ปริศนาพับรอบเอว หมายมุ่งไปข้างหน้าด้วยกำลังอาชาของตน หากแต่ตอนนี้เขาแปลงดั่งมนุษย์ จึงคืนร่างเดิมของสัตว์หิมพานต์ แล้วเร่งฝีเท้าผยองเดช สืบไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว 

ทัณฑิมา ได้ยินเสียงฝีเท้าดัง และชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ กำลังเข้ามาใกล้ตน แปลกใจไม่ต่างจากปรางค์นารี

" สัญณาณอันใด..."  ปรางค์

.... 

" ทัณฑิมา...?? " ปรางค์

... 

" อืมมม.. ข้าเองก็ไม่ทราบได้ ไม่ต่างจากเ๯้าหรอก"  ทัณฑิมาถือกระบอง อาวุธของตนไว้มั่น

.....

 กึ๊.....  ดดดดดด !!!??!!?!! 

เสียงดังทั่วบริเวณใกล้เคียง กระตุกไปถึงอีกฝั่งให้ขาด

เมื่อสิ้นมนต์ชั่ว เครือเถาวัลย์จึงปรากฎ และร่วงหล่นลงมา จรรยารับทราบถึงต้นทาง

เสร็จกิจการตรวจสอบ ยอดอาชาจึงรีบกลับไปสู่ที่เดิม 

เสียงเริ่มหายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ ทำให้ทัณฑิมากับปรางค์ ไม่สนใจต่อ

หันหน้า พร้อมเดินทางไปทางทิศใต้มุ่งสู่เขตป่าต้องห้ามด้วยกัน

++++++++++

ต้นทางเมื่อมนต์ขาดผึง... ไพรษาวายุจึงสดับรู้ด้วยความไม่สบอารมณ์หมาย ยืนขึ้นด้วยความโกรธา ในขณะที่นั่งชนแก้วเมรัยกับอิงอัสนีได้เพียงไม่กี่แก้ว

" ชิชะ !!!!...  ของเล่นของข้า คงเล่นอีกไม่ได้แล้ว ลูกไม้เดิมของข้า ถูกจับต้องได้เสียแล้ว" เจาเอ่ยต่ออิงอัสนีผู้เป็๞สหาย

" สำเร็จตามเป้าหมายแล้ว งานของเราย่อมเป็๞ที่โปรดปรานของท่านชิษณุเป็๞แน่" อิงอัสนี

" อ้อ.. สหายข้า ข้าเอะใจ.. บางอย่าง" ไพรษา

" อันใด.... ??  " อิงอัสนี

" เ๯้าดูนังกินรีพิษนั่นทั่วร่างหรือไม่ " ไพรษา

"  ????  " อิงอัสนี

" นั่นประไร!!!!  ข้าว่าแล้วเชียว " ไพรษา

" ตาข้า หากไม่เลอะเลือนแล้ว บริเวณแผ่นหลังของนาง เยื้องไปที่ไหล่ แสงกระทบตาข้า จนข้าไม่อาจมองเห็นสิ่งใด " ไพรษา

" ท่านพักผ่อนให้มากขึ้นเสียเถิด ฮ่ะ ฮ่าาา "  อิงอัสนี

.... 

"........" อิงอัสนีมีสีหน้าจริงจังขึ้น

" ครุฑอย่างเรา มีสักกี่อย่างที่หยุดดวงตาคมกริบดังเหยี่ยว หยุดความเหลื่อนไหวดั่งพายุ จะมีสักอย่างกัน " ไพรษา

" ข้าว่าพิษของนางประหลาดแล้ว ยังมีสิ่งเหนือกว่านั้นอีกหรือ... ??  " อิงอัสนี

.... 

" ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก แต่เหมือนมีมนตรา.. ของ...  อืมมม... เฮ้อ...  " ไพรษา

" ท่านจะเอ่ยสิ่งใด อ้ำอึ้งให้เสียอารมณ์ข้าไปทำไม " 

" มนตราที่เหนือกว่าพวกเรา ที่อยู่ในสังสารวัฏ ในวงล้อของกรรม " ไพรษา

" !!!!!!!!  ท่านหมายถึง... "  อิงอัสนี

" ใช่... หากไม่ใช่ฤทธิ์ระดับมหาเทพ 3องค์ เ๯้าคิดว่าเป็๞สิ่งใด " ไพรษา กระซิบเบาๆไม่กล้าเอ่ยเสียงดังออกไป

" ท่าน.... ตาท่านคงเลอะเลือนจริงแล้ว แค่กินรีกระจอกตนเดียว ทำให้ท่านสิ้นสติถึงเพียงนี้ ไม่มีพรจากมหาเทพองค์ใด มาเกี่ยวข้องกับนางได้หรอก นางแค่สัตว์กระจอกตัวนึงที่เรากำลังจะสังหารโดยง่าย สนทนากับท่านต่อ คงเหลวไหลไปไกล ข้าว่าท่านพักผ่อนเอากำลังเถิด..."  อิงอัสนีไม่เชื่อคำของไพรษาที่สงสัย

++++++++++

ทางเข้าป่าต้องห้าม คือจุดที่อยู่บนสุดของน้ำตก ที่ไหลลงมาจากยอดหน้าผาสูงชัน แรงกดอากาศที่ช่างหนักหน่วงเกินกำลัง ทัณฑิมาจับปรางค์นารีไว้มั่น แม้นางไม่เต็มใจนัก แต่เขาขอร้องให้นางขึ้นหลังของเขา ไม่เช่นนั้นการนำทางจะถือว่าสิ้นสุด

นางยอมทำตาม... 

ทัณฑิมาเหินสู่๨้า๞๢๞เพียงชั่วครู่ย่อมไม่ยากเย็น แต่ทัณฑิมาแกล้งใช้เวลานานกว่านั้นสองเท่า เพื่อเก็บ๰่๭๫เวลาที่เขามีความสุขใจ ประทับใจเอาไว้ แม้นางจะไม่รับรู้เลยก็ตาม

สองตนเดินทางมาอยู่ที่บริเวณ๨้า๞๢๞ เดินด้วยเท้า ด้วยร่างแปลงสภาพมนุษย์เฉกเช่นสัตว์หิมพานต์ที่มีมนต์ 

แต่มือของเขายังจับข้อมือปรางค์เอาไว้อย่างถนอม ปรางค์นารีเพิ่งเอะใจ

" เราเดินเองได้ ท่านปล่อยมือเราเถิด" 

" เอ่อ.. อ้อ!!! ใช่ๆ  ข้าควรปล่อยมือเ๯้า" ทัณฑิมาละมือจากปรางค์อย่างช้าๆ

เดินสนทนากันมาเรื่อยๆ จนปรางค์นารีเริ่มรู้ชัดว่า เดินอย่างไรทิศทาง จึงเอ่ยถาม

" ท่านบอกเราเถิด ปลายทางคือทิศใด อีกนานหรือไม่ " ปรางค์

.... ดวงตาแดงก่ำ.. แฝงไปด้วยแววตาดุร้ายปรากฎ ทัณฑิมาหมายเข้าไปทำร้ายปรางค์นารี 

นางอ่อนแรงจากการเดินทางเหลือเกิน คงตั้งตัวไม่ทันเสียแล้ว ได้แต่หลับตายอมรับชะตากรรม 

เพียงครู่พริบตา ทัณฑิมาเขย่าตัวนาง เรียงนางสองสามครา 

" ปรางค์... ปรางค์!!!! ได้โปรดตั้งสติ!!!!! " 

แววตาของนางเริ่มกลับมามีแวว คืนสู่สภาวะเดิม... 

" เ๯้าเป็๞อะไรหรือไม่ เ๯้าปกติแล้วหรือไม่" ทัณฑิมา

... 

" อื.... มมม.." นางตอบพลางพยักหน้า

" นี่เป็๞พิษลวงตา ที่ปกคลุมทั่วเขตแดน

จากนี้ไปเ๯้าจงอย่าห่างจากข้า ต่อไม้ศักดิ์สิทธิ์จะปรากฏ เมื่อท่านกลืนชีวันรับรู้ถึง้จตนาดีของผู้มาเยือน บิดาข้าเคยกล่าวไว้ เ๯้ามั่นใจในตัวข้าหรือไม่...  " 

" แล้วถ้าเขาไม่ปรารถนาจะให้เราพบเล่าทัณฑิมา  "  ปรางค์

" เ๯้าตั้งสติก่อน.. ฟ้งข้านะ

ถ้าเขาไม่อยากจะพานพบ ข้าก็จะทำทุกวิธีให้เ๯้าได้พบเขา ข้าสัญญา " ทัณฑิมา

นางเริ่มควบคุมสติ และร่างกายดีขึ้น ยื่นมือ ไปรับมือที่แสนอบอุ่นของทัณฑิมา แล้วพยุงตัวยืนขึ้น... 

~ ฮ่ะ... ฮ่าาาาาา ...  เ๯้าพวกคนรุ่นใหม่ 

ร่วมมือกันได้ดี หากไม่ใช่บุตรของ ตฤณฑิมาสหายข้า ป่านนี้เข้าผลักเ๯้าตกเหวลึกไปนานแล้ว...  ~

เสียงกังวาลก้องปริศนา... 

ทันใดนั้นปรากฏตอไม้ในลักษณะ ไม่ได้อยู่พื้นดินโดยปกติ หากแต่กลับหัวลงมา ต่อไม้นี้ อยู่บนอากาศสูงขึ้นไป 20 ศอก เขาทั้งสองเห็นมันอย่างชัดเจน

~ ผู้สืบทอดการส่งสารสินะ ขว้างกระบองของเข้าเข้ามาในหลุมนี้เถิด  ~

ทัณฑิมา มือกระบองประจำตัวไว้มั่น หมายมั่นว่า หากไม่ถูกลวง ก็ถือว่าเดาส่งเดชก็แล้วกัน เพราะอย่างน้อยก็รู้จักชื่อของบิดาตน คงไม่โชคร้ายเสียหาย

ทำการขว้างกระบองเข้าไปในโพลงไม้ที่อยู่เบื้องบน สักพักมิเกิดสิ่งใดๆขึ้น

ในใจก็หวั่น.. ว่าคงโดนผีป่าสักตนหลอกเข้าเสียแล้ว... มิทันได้นำพึงเสร็จ ก็มีเสียงอีกครา

~ อืมมม.. ศาสตราวุธของจริง...  เข้ามาสู่ดินแดนของข้าเถิด ~

ทั้งสอง เหินร่างเข้าสู่จุดศูนย์กลางของตอไม้นั้น เพียงไม่นาน ตอไม้นั้นก็หายสิ้นไปในอากาศ

+++++++++

พอเข้าสู่ดินแดนของกลืนชีวัน ปรากฏศาลากลางน้ำหลังหนึ่ง ด้านข้างเป็๞หอสูง 19 ขั้นสู่เบื้องบนสูงขึ้นไปบนฟ้า

สายน้ำนิ่งสงบ พาจิตของทั้งคู่สงบนิ่ง 

ก้าวแรก ย่างอย่างแ๵่๭เบาไปตามทาง เพื่อไปยังร่างกบสีเงินที่นั่งประทับอยู่บนใบปทุมที่อยู่เบื้องหน้า

++++++++++

( ติดตามตอน 21 )​