เทพมังกรเหนือโลก

    เหล่าสำนักมากมายต่างก็ต้องระส่ำระส่ายกับข่าวนี้!...ทั้ง 6สำนักใหญ่ที่ได้ยินข่าวนี้ก็พลันส่งตัวศิษย์เข้ามาสอดแนมไปตามๆกัน!

   ต่างจากหยุนเฟยที่ครานี้กลับนั่งเล่นอย่างสงบอยู่ในห้องของมัน!...

   หยุนเฟยไม่สนใจโลกภายนอกเลยซักนิดหลังจากที่เข้ามาในห้องของมัน!...ในตอนนี้สิ่งของข้างหน้าของมันก็คือเงิน 10หยกนิลที่จินเจียงส่งคนนำมาให้!

“เห้อ!...ถึงจะมีเงินตราแต่เวลาช่างไม่เป็นใจยิ่งนัก!...ไว้ค่อยจบการทดสอบเข้าเป็นศิษย์เสร็จสิ้นเสียก่อนแล้วกัน...ข้าจึงต้องตระเวนหาธาตุไฟเข้ามาในกายข้า!”

กล่าวจบมันก็ได้ทิ้งตัวนอนลง!...ถึงแม้ว่าวันนี้มันจะไม่ได้เหนื่อยมากอันใดแต่มันก็ต้องกักเก็บพลังไว้เพื่อใช้ในครั้งต่อไป!

   และรุ่งเช้าก็ได้มาถึง!...เสียงระฆังพลันดังขึ้นเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นบททดสอบ!...ผู้คนมากมายต่างก็หลั่งไหลเข้ามาภายในสนามประลอง!

   หัวข้อการคุยของวันนี้ของพวกมันคงจักไม่พ้นเรื่องของชายหนุ่มรูปงามไปได้!...แม้เมื่อวานพวกมันจะพูดคุยกันมามากเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว...แต่วันนี้ก็คงต้องพูดเรื่องเดิมกันอยู่ดี!

“นั่นๆ...มันมาแล้ว!”

“ไหนๆ...เมื่อวานนี้ข้ายังไม่ได้เห็นเลย!”

“ช่างหล่อเหลายิ่งนัก!...ข้าอยากได้เขาเป็นสามีจริงๆ!”

“นะ...นั่นมันเจ้าหนุ่มเขยผู้อาวุโสไป๋หนิ!”

   ผู้คนต่างก็พูดคุยกันไปต่างๆนาๆอย่างไม่จบไม่สิ้น!...นี่ทำให้หยุนเฟยอึดอัดเล็กน้อยที่มีแต่คนพูดเรื่องเกี่ยวกับมัน!

“เอาล่ะ!...เมื่อพวกเจ้ามาครบแล้วเชิญรับผลึกผลาญจิตไปคนละก้อน!...หากใครอยู่ในบททดสอบนี้ได้น้อยกว่า 30 นาทีถือว่าตกรอบ!”

จินหลงกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉยเมื่อมองไปยังผู้เยาว์ที่เข้ามาทดสอบ!

กริ๊ง!!

ดั่งเช่นเมื่อวาน!...จินหลงพลันบีบผลึกบนมือของมันจนแตก!...และแล้วทั่วทั้งลานก็พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งเครียดขึ้นมา!

วูป!!

หยุนเฟยพลันเข้ามาในมิติของผลึกผลาญจิต!...ฉากตรงหน้าของมันคือภาพของสมรภูมิรบที่มีซากศพอยู่หลายพัน!

“หืม!...การทดสอบนี้น่าสนใจ!...เลือกการทดสอบได้ดีหนิ!”

หยุนเฟยอดไม่ได้ที่จะกล่าวชมผู้คิดค้นการทดสอบของผลึกปราณจิตแห่งนี้...เพราะส่วนมากแล้วจะให้เหล่าผู้เยาว์ได้พบปะต่อสู้กับเหล่าสัตว์อสูรแทน!

   นี่ช่างน่าประทับใจสำหรับหยุนเฟยมากมายนัก!...ใช้สงครามและการฆ่าฟันในการทดสอบ!...นี่สิถึงจะเรียกว่าสำนักใหญ่!

เฮ!!!!

พลันเกิดเสียงร้องดังขึ้นมารอบๆทิศทางที่หยุนเฟยยืนอยู่!...มันมิใช่เสียงอื่นใดนอกจากเสียงของกองทัพหลายร้อยคนกำลังมุ่งตะเบ็งมาห้ำหั่นกัน!

   หากเป็นรุ่นเยาว์ผู้อื่นคงจักต้องหวาดกลัวเป็นแน่แท้!...แต่หยุนเฟยไม่!...ถึงร่างกายมันจะเป็นเด็ก...แต่วุฒิมันเป็นผู้ใหญ่!...มันเป็นถึงผู้ที่สังหารคนไปกว่า 100 ล้านชีวิต!...มีหรือมันจะกลัวฉากตรงหน้า!

“กระจอก!”

หยุนเฟยพลันแค่นเสียงขึ้นมา!...ก่อนมันจะทำสิ่งที่ไม่น่าจะมีใครมำในบททดสอบแห่งนี้!...นั่นก็คือร่วมต่อสู้ด้วย!...แต่ถึงจะบอกว่าร่วมต่อสู้กลับมิใช่ว่าเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง!

ฝึบ!!

หยุนเฟยพลันเรียกทวนก้าวเหนือสวรรค์มากระชับที่มือ!...ก่อนที่มันจะควงไปมาแล้วขับเคลื่อนวิชาเดินชมจันทร์ไปแทรกในจุดระหว่างกลางของทั้งสองกองทัพทันที!

ฉัวะ!!

เสียงหนึ่งขาดพลันเกิดขึ้น!...มันคือศีรษะของบุรุษผู้หนึ่งในชุดเกราะสีดำ!...หยุนเฟยพลันอัดพลังปราณเข้าไปในทวนเล็กน้อยแล้วทำการตวัดไปอีกครา!

ตูม!!

ไม่ใช่เพียงแค่ความคมที่เพิ่มขึ้นเท่านั้น!...กระทั้งพลังทำลายล้างก็เพิ่มขึ้นด้วย!...ทัพม้ากว่าสิบนายต่างก็ปลิวกระจายด้วยแรงลมจากทวนของหยุนเฟยไปพร้อมกับม้า!

“เห้อ!....”

หยุนเฟยพลันถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา!...เพราะผลึกก้อนนี้ถูกตั้งค่าไว้แล้ว!...และเพราะเหตุนั้นทำให้เหล่ากองทัพทั้งสอง...ไม่สนใจหยุนเฟยเลยซักนิด!...พวกมันยังห้ำหั่นกันต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่แยแสต่อสิ่งใด!

“ฆ่ามัน!...”

“บุก!”

“อย่าไปกลัว!”

“สู้ตาย!”

   หยุนเฟยพลันใช้มือกุมขมับขึ้นมาทันที!...ทหารพวกนี้พูดกันเป็นแค่ 4 ประโยคเพียงเท่านั้น!...ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนพวกมันก็จะพูดแค่สี่ประโยคนี้เท่านั้น!

   หากเป็นผู้อื่นคงไม่มีเวลามาสังเกตเรื่องราวแบบนี้เป็นแน่!...แต่หยุนเฟยไม่!...มันได้แต่กุมขมับของมันพลางถอนหายใจไปมากับความประมาทของผู้สร้างวงจรผลึกพวกนี้!

   หยุนเฟยเองก็พลันหมดอารมณ์ดุเดือดไปด้วย!...มันจึงกลับไปนั่งที่เดิมรอพวกร่างปลอมนี้ต่อสู้กันไป!...ครานี้มันคิดจะกะเวลาไว้แล้วว่าผ่านไปเท่าใด!

   ครั้นผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม!...หยุนเฟยยังไม่ออกมา!

“เอาอีกแล้วมันเอาอีกแล้ว!...เจ้าหนูนั่นมันเป็นใครมาจากไหนกันเนี่ย!...ขนาดสถิติสูงสุดที่เจ้าสำนักสร้างไว้ยังอยู่ได้แค่ 50 นาทีเองนะ!...เหตุใดเจ้าหนู่นี่มันถึงอยู่ได้นานถึงเพียงนี้?”

   จิงหลงพลันกล่าวออกมาด้วยสีหน้าค่าตาเบิกกว้าง!...ผู้คนโดยรอบเองก็เช่นกัน!...ทุกคนต่างก็ทำสีหน้าราวกับว่าได้เจอเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเข้าให้!

   ตัดมาที่หยุนเฟย!

“บัดซบ!...ข้าเผลอหลับไป!”

หยุนเฟยพลันกล่าวออกมาอย่างหงุดหงิด!...คงเป็นเพราะ 4 ประโยคหลักของเหล่าทหารที่ทำให้หยุนเฟยพลันเบื่อหน่ายและหลับลงไปในที่สุด!

   เมื่อมันตื่นขึ้นมามันจึงไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าใดกันแน่!...มันจึงทำได้เพียงนับเวลาใหม่อีกครา!

   ครั้นผ่านไป ครึ่งชั่วยามกับอีก 30 นาที!

“นั่นๆ...มันลืมตาแล้ว!”

“มัน!...มันมีน้ำตา!”

“อะไรกัน?...เจ้าหนูนี่ไปเจอสิ่งใดมากันแน่?”

“จะยังไงก็ช่างเถอะ!...เจ้าหนุ่มนั่นทำลายสถิติเก่าไปเรียบร้อยแล้ว!...นี่คืออัจฉริยะในรอบ 100 ปีชัด!ไม่สิ!ในรอบ 500 ปีต่างหาก!”

   หลังจากที่หยุนเฟยลืมตาขึ้นมาผู้คนก็ต่างพูดคุยกันไปมาอย่างสนุกปาก!...ทั้งเรื่องที่หยุนเฟยทำลายสถิติเก่าอย่างขาดรอย!...หรือเรื่องที่หยุนเฟยน้ำตาซึมเพราะบททดสอบเช่นกัน!

   แต่สาเหตุที่มันมีน้ำตาก็คงเพราะบททดสอบนี้จริงๆนั่นแหละ!...เพราะมันดันเผลอหลับไปอีกรอบหนึ่ง...ครั้นเมื่อมันตื่นขึ้นมามันจึงออกมาจากผลึกผลาญจิตทันที!...ทำให้มันมีเศษเสี้ยวแห่งความง่วงนอนเหลืออยู่!

“อืม!...ตกรอบ 252 คน!คงอยู่อีก 348คน!”

จินหลงพลันกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย!...ถึงแม้ในใจมันจะเต้นไม่เป็นจังหวะก็ตาม!...จะมิให้มันตะลึงได้อย่างไร!...เพราะไม่ใช่เพียงแค่ทำลายสถิติได้เท่านั้น!...แต่ที่ทำให้มันตกใจยิ่งกว่าเดิมคือการกระทำของหยุนเฟย!

   เดิมทีแล้วข้างในผลึกนั้นคนนอกจะไม่สามารถสังเกตดูได้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น!...แต่จินหลงกลับจ้างผู้ใช้อัรกขรระดับ 3ผู้หนึ่งให้ลงอักขระใส่ผลึกเพื่อเข้าไปดูได้!

  แล้วผลึกนั่นก็คือผลึกที่อยู่ในมือของหยุนเฟย!...

หยุนเฟยเองก็ไม่รู้ตัวเพาะมันยังไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับอักขระมากมายนัก!...มันพลันคิดไปว่าผลึกผลาญกายาและผลึกผลาญจิตนั้นต่างกันมันจึงไม่ได้คิดอะไรมาก!

   แต่มันคิดผิด!...เพราะจินหลงนั้นได้เห็นทุกอย่างทุกการกระทำของมันแล้วในบททดสอบด้านจิตของผลึกก้อนนี้!

เอื้อก!!

จินหลงพลันกลืนน้ำลายคำใหญ่เมื่อได้เห็นสิ่งที่หยุนเฟยทำในห้วงมิติของผลุกก้อนนี้!...ฉากที่มันเห็นก็คือชายหนุ่มรูปงามหยิบจับทวนคู่ฟาดฟันกองทัพทั้งสองอย่างไม่ปราณี!

   หัวหลุดออกมาจากบ่าของศัตรูเจ้าหนุ่มนี่ก็ยังไม่ได้แสดงสีหน้าอันใด!...กระทั่งพลังต่อสู้ยังแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก!...จินหลงพลันรู้สึกได้เลยว่าเจ้าหนุ่มนี่ผ่านการรบราฆ่าฟันมาจริงๆเป็นแน่แท้!

   แขนขากระจัดกระจายไปทั่ว!...ลมคลั่งจากทวนคู่บนมือของชายหนุ่มพลันทำให้กองทัพทหารม้ากระเด็นกระดอน!...ตบท้ายด้วยการนอนหลับอย่างไม่แยแส!

   ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจินหลงได้รับรู้มันทั้งหมด!...นี่หรือคืออัจฉริยะ?...นี่หรือคือเทพบุตรมาจุติ?...นี่หรือคือรุ่นเยาว์?...จินหลงพลันคิดว่ามันไม่ใช่ทั้งหมด!...มันสลักชื่อของหยุนเฟยไว้ในขั้วหัวใจแล้วด้วยฉายาว่า...ราชามาร!...และมันก็ไม่ต้องการที่จะยุ่งเกี่ยวกับบุรุษผู้นี้อย่างแน่นอน!

“เจ้าหนุ่มนี่น่าสนใจจริงๆเสียด้วย!...ฮิๆ...ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตา!...เหยียบย่ำกองศพอย่างไม่แยแส!...ช่างเหมาะสมกับท่านพี่ยิ่งนัก!”

หญิงสาวนนางหนึ่งพลันกล่าวขึ้นมา!...นางเองก็เหมือนจิน

หลงที่แอบมองเข้าไปในการทดสอบของหยุนเฟย!...แต่ต่างกันที่วิธี!...เพราะนางใช้วิชาประจำตัวในการแทรกซึมเข้ามา!

   จุดที่นางอยู่นั้นอยู่ไกลสำนักอยู่มากโข!...ไอเย็นพลันพลั่งพรูออกมาจากร่างกาย!...พลังปราณปั่นป่วนด้วยความตื่นเต้น!...ต้นไม้ที่นางนั่งอยู่พลันโดยแช่ด้วยน้ำแข็ง!...บรรยากาศโดยรอบเย็บเฉียบลง!

   แค่มองก็รู้แล้วว่านางใช้วิชาบ่มเพาะน้ำแข็ง!...และยังเป็น้ำแข็งที่หนาวมากอีกต่างหาก!...แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่านางมาทำอะไรในที่แห่งนี้!

“หืม?...แย่ล่ะสิ!...บ้าน่า!”

นางพลันแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา!...เพราะเมื่อนางใช้วิชามองไกลของนางกลับทำให้นางได้สบตากับบุรุษผู้หนึ่งเข้า!...มันผู้นั้นจะเป็นใครมิได้นอกเสียจากหยุนเฟย!...

   หยุนเฟยพลันสัมผัสได้ตั้งแต่ที่นางแอบแทรกแทรงเข้ามาในผลึกแล้ว!...เพราะกลไกพลังปราณพลันเปลี่ยนไป!...หยุนเฟยที่เป็นถึงมหานักบุญจึงพลันรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลกของกลไกพลังปราณได้!...ต่างจากของจินหลงที่เป็นกลไกอักขระ!...ทำให้มันไม่สามารถรู้ได้!

“ทางนั้นสินะ!”

หยุนเฟยพลันกล่าวออกมา!...ก่อนมันจะหันหน้าไปตามกลิ่นไอพลังปราณน้ำแข็งสายหนึ่ง!...จนได้ประจบสบตากับหญิงสาวหนึ่งเข้า!

“เหลือเชื่อ!...เจ้าหนุ่มนั่นสามารถสัมผัสได้ถึงพลังปราณของข้าได้!...มันเป็นผู้ใดกันแน่?...”

หญิงสาวนางนั้นก็ต้องตกตะลึงอยู่นานกับความสามารถของหยุนเฟย!...ที่สามารถสัมผัสถึงพลันปราณของนางในผลึกได้!...เท่านั้นยังไม่พอ!...เจ้าหนุ่มตรงหน้ามันกลับตามรอยพลังปราณของนางจนสามารถแกะรอบมาถึงนางที่ห่างกันกว่าหลายร้อยลี้ได้!

“สัตว์ประหลาด!”

นี่คือสิ่งที่คิดได้ตอนนี้และเผลอกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา!...ก่อนที่นางจะหันไปมองหยุนเฟยอีกรอบ!

แปะ!

“!!!?”

ตูม!!!

จู่ๆนางก็รู้สึกเหมือนโดนแตะที่ไหล่!...ด้วยความตกใจ!...นางจึงรีบปลดปล่อยพลังปราณออกมาเต็มสิบส่วน!...พลังปราณระดับผืนฟ้าขึ้น 9 พลันพวยพุ่งอย่างถาโถมจนทำให้ร่างที่คล้ายๆบุรุษที่มาแตะที่ไหล่นางพลันกระเด็นกระดอนไปชนเข้ากับเขาลูกหนึ่งจนกลายเป็นถ้ำตื้น!

อั๊ก!!

หยุนเฟยพลันกระอักเลือดออกมาหลายสิบคำ!...มันเองก็ไม่คิดว่านางจะรีบร้อนเช่นนี้!...และเมื่อครู่มันก็โดนเพียงเศษเสี้ยวของพลังปราณที่นางส่งออกมาเท่านั้น!...ต่ามันกลับต้องบาดเจ็บหนักเช่นนี้!

“ท่านรุนแรงเกินไปแล้ว!”

“เจ้า!...เจ้ามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

To be continue……