ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็ที่สีส้มอมดำ เพื่อนๆของซูเจียวและเพื่อนๆของพี่สาวต่างพากันมาถึง ซูเจียวมองเห็นเพื่อนพี่สาวมาด้วย เธอเลยหันไปถามพี่สาวที่กำลังย่างอาหารเละอยู่ว่า"พี่ชวนพี่สาวเสี่ยวซูมาด้วยเหรอ ทำไมไม่บอกฉันก่อนละ ฉันจะได้เตรียมเพิ่มให้ ไม่รู้อาหารที่ฉันเตรียมไว้จะพอกินกันไหม"
“พี่ก็ไม่ได้ชวนคนอื่นมานะ พี่ชวนแค่กับเสี่ยวเหมยคนเดียว อาหารที่น้องเตรียมก็มากทำไมจะไปพอกินล่ะ” ซูเจี้ยนบอกและถามน้องสาว ก่อนที่เธอจะมองไปเห็นว่าเพื่อนของตัวเองที่ไม่ได้มาแค่เสี่ยวเหมยที่ตัวเธอเองเป็คนชวน แต่มีเพื่อนคนอื่นตามมาด้วย ซูเจี้ยนมองหน้าน้องสาวและเธอลุกเดินไปหาเพื่อนๆของเธอ "เสี่ยวเหมยมาแล้วเหรอ เธอก็มาด้วยเหรอเสี่ยวซู พาพี่น้องเธอมาด้วย? "ซูเจี้ยนเอ่ยต้อนรับเพื่อนและเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี
“น้องซูเจี้ยน…คงไม่ว่ากันนะ หากพี่ของมารวมสนุกด้วย แต่พี่ไม่ได้มามือเปล่านะ พี่เอาพวกกุ้ง ปลาและหอยมาเพิ่มให้ด้วย”หานเสี่ยวตงบอกหญิงสาวที่ตัวเองแอบชอบ พร้อมยกถังใส่อาหารทะเลให้หญิงสาวได้ดู เขาไม่ได้คิดจะมากินของฟรีอย่างเดียว หานเสี่ยวตงยังถือของติดมือมาเพิ่มให้ด้วย
“พี่เสี่ยวตงก็มาด้วย! ฉันไม่ว่าหรอก ฉันแค่กลัวว่าคนเยอะแล้วจะไม่พอกินกันมากกว่า ฉันไม่รู้ด้วยว่าคนจะมากันเยอะขนาดนี้ เลยไม่ได้เตรียมของเผื่อคนอื่น ๆ ดีที่พี่เสี่ยวตงเอาของมาเพิ่มน่าจะพอกินกัน”ซูเจี้ยนบอกกับพี่ชายหานเสี่ยวตง เธอไม่ได้คิดมากหากเพื่อนเธอมากันสองสามคนแต่นี้อะไร หลินเสี่ยวซูยังพาน้องชายน้องสาวและพี่ชายของตัวเองมากินอาหารฟรีที่บ้านเธอ เต็มไปหมด
หลินเสี่ยวซูเห็นเพื่อนมองมาทางตัวเองก็ร้อนตัว รีบเอ่ยว่า"ยังไงเธอก็จัดงานเลี้ยงกินอาหารทะเลอยู่แล้ว คนมารวมเยอะๆจะได้สนุกกันไงจริงไหม! อีกอย่างของพวกนี้เธอก็ไม่ได้ซื้อมาแค่หามาเองนะ แบ่งให้ฉันกับพี่ๆน้องๆของฉันกินด้วยเธอคงไม่ได้หวงใช้ไหม"
“ฉันไม่ได้จะหวงอะไรเธอหรอกนะ แต่ฉันขอบอกไว้ก่อน อาหารทะเลวันนี้เป็ของน้องสาวฉัน หากน้องสาวของฉันเธอยังไม่อนุญาตฉันก็พูดอะไรไม่ได้”ซูเจี้ยนรีบบอกเพื่อนสาวคนนี้ก่อน เธอไม่ไว้ใจนิสัยของเพื่อนและพี่น้องของเพื่อนคนนี้เลย ซูเจี้ยนกลัวว่าเพื่อนจะทำให้งานกินอาหารทะเลย่างของน้องสาวพังแบบนั้นคงไม่ดีแน่
“ฉันรู้แล้ว เธอก็รีบไปย่างให้เสร็จสิ พวกเราจะได้กินกันฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว อย่าทำให้แขกที่มารอนานนะ”หลินเสี่ยวซูบอกซูเจี้ยนก่อนจะพาพี่น้องของตัวเองเดินไปนั่งรออยู่ใต้ต้นไม้ของบ้านตระกูลซู
“ซูเจี้ยน เดี๋ยวพี่เอาพวกนี้ไปย่างให้ก่อนนะ แล้วจะช่วยย่างส่วนที่เหลือให้ด้วย”หานเสี่ยวตงบอกสาวเ้าก่อนจะเดินไปที่เตาย่างอาหารทะเลที่มีซูเจียวและเพื่อนๆนั่งย่างกันอยู่
“เด็กๆมา…พี่ชายจะช่วยย่างเอง ไปนั่งรอกินได้เลย”หานเสี่ยวตงเดินไปหาพวกซูเจียว และนั่งลงช่วยย่างของทะเลบนเตาต่อจากพวกเด็กสาวเด็กชาย
“เสี่ยวเหมย ฉันชวนเธอมาคนเดียวไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่เสี่ยวตงกับเสี่ยวซูมาได้ล่ะ ช่างพี่ชายเสี่ยวตงเถอะ แต่เสี่ยวซูนี้นะสิทำไมถึงได้มาด้วยกัน”ซูเจี้ยนมองเพื่อนคนอื่นเดินไปที่อื่นแล้วก็หันมาถามเพื่อนสาวที่เธอชวนมา
“ขอโทษนะ ตอนที่ฉันกำลังจะมาบ้านเธอ เจอพี่เสี่ยวตงถามระหว่างทางนะ ฉันเลยบอกว่าจะมาบ้านเธอ ว่าตอนนี้บ้านเธอกำลังจัดงานเลี้ยงกินอาหารทะเลย่างกัน ตอนนั้นฉันไม่เห็นว่าเสี่ยวซูมาอยู่ด้านหลังของฉันแล้ว เลยได้ยินที่ฉันกับพี่เสี่ยวดงคุยกัน ขอโทษจริงๆนะ”เสี่ยวเหมยรู้สึกผิดกับเพื่อนมากที่เกือบทำให้งานเลี้ยงของน้องสาวเพื่อนพังแล้ว
“ไม่เป็ พวกเราเข้าไปด้านนั้นกันก่อน ฉันไม่รู้ว่าคนจะมากันเยอะ ไม่รู้อาหารที่เตรียมไว้จะพอหรือเปล่า”ซูเจี้ยนเดินเข้าบ้านกับเพื่อน เธอก็พูดให้เพื่อนสาวฟัง
“ไม่เป็ไร พี่เสี่ยวตงก็เอามาเพิ่มแล้ว มีเท่าไหร่ก็กินเท่านั้น ในยุคนี้ใครจะได้กินอิ่มกันบ้าง จริงไหม?”เสี่ยวเหมยที่เดินอยู่ข้างเพื่อนสาวเอ่ยถาม
“ก็จริง แค่เราได้สนุกและกินของอร่อยด้วยกันดีมากแล้ว”ซูเจี้ยนได้ฟังเพื่อนสาวพูดแล้วก็คิดว่าจริง เธอพยักหน้าและส่งยิ้มให้เพื่อน ก่อนจะพาเสี่ยวเหมยเดินไปตักข้าวและอาหารมากิน รอให้ของทะเลที่อยู่บนเตาไฟสุก
งานเลี้ยงในยุค70 ของสองพี่น้องซูเจียวดำเนินมาเรื่อย ๆ ไม่ได้มีเื่อย่างที่ซูเจี้ยนกลัวในตอนเริ่มงานเลี้ยง ด้วยน้องสาวของเธอ ได้แก้ไขปัญหาที่จะเกิดขึ้นจากการแย่งอาหารกันกิน โดยไปเอาถาดมาแบ่งอาหารทะเลสดๆยังไม่ได้ผ่านการย่าง มาใส่ถาดแบ่งให้แต่ละคนในจำนวนที่เท่าๆกัน ให้ทุกคนย่างกินกันเอง
หากใครกินไม่พอเธอก็ยังแบ่งอาหารทะเลสด ที่ยังไม่ได้ย่างใส่ไว้ในกะละมังวางไว้ข้างตัวเอง ใครอยากได้เพิ่มก็ถือถาดมาหาซูเจียวและไปย่างกินต่อกันเอง ทำให้งานเลี้ยงรอบนี้มีความสุขและความสนุกสนานของกลุ่มเพื่อนๆของซูเจียวและกลุ่มของเพื่อนพี่สาว พี่ชายเสี่ยวตงไม่ค่อยกินอาหารทะเล ชายหนุ่มเอาแต่ย่างอาหารทะเลให้กับซูเจี้ยนตลอดงาน
พี่สาวซูเจี้ยนเลยต้องค่อยบอกให้ชายหนุ่มกินเองบ้างไม่ต้องค่อยแกะให้เธอ
“พี่เสี่ยวตง พี่กินเองบ้างเถอะ ไม่ต้องมาคอยดูแลฉัน ฉันแกะกินเองได้”ซูเจี้ยนเอ่ยบอกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเธอ ด้วยหน้าแดงๆ ซูเจี้ยนเอ่ยบอกอย่างอายๆ ทั้งอายเพื่อนๆอายน้องสาวและชายหนุ่มที่ค่อยแกะเปลือกกุ้งให้ หาก้างปลาให้
“พี่กินพวกนี้บ่อยแล้ว น้องซูเจี้ยนกินเยอะๆจะได้แข็งแรง”หานเสี่ยวตงเอ่ยบอกเด็กสาว ชายหนุ่มรู้ว่าเด็กสาวเสียพ่อแม่ไปจะต้องลำบากคอยดูแลน้องสาว หานเสี่ยวตงจึงอยากจะดูแลเด็กสาวที่เข้าแอบชอบมาหลายปีคนนี้ให้ดีมากหน่อย
“ฉันทำเองได้ พี่ไม่ต้องมาช่วยฉันแล้ว”ซูเจี้ยนกับเด็กชายก่อนจะยกถาดอาหารทะเลของตัวเองหลบมือของเด็กหนุ่ม
“พี่สาว หากพี่ชายเสี่ยงตงอยากจะแกะให้พี่กิน พี่ก็ให้พี่ชายเสี่ยวตงแกะเถอะ”ซูเจียวเอ่ยบอกพี่สาว
“ใช่ น้องสาวซูเจียวพูดถูก ให้ผมทำให้เถอะ มือน้องซูเจี้ยนจะได้ไม่เปื้อนด้วย”หานเสี่ยวตงรีบเห็นด้วยกับคำพูดของน้องสาวเด็กสวที่ชอบทันที
“แต่ว่า พี่เสี่ยวตงต้องแกะให้ฉันและเพื่อนๆด้วยนะ พวกเราก็ไม่อยากให้มือเปื้อนเช่นกัน”ซูเจียวยัยตัวแสบเอ่ยบอกเด็กชาย ที่เธอมองออกว่าแอบชอบพี่สาวของเธอ
“น้องสาว ทำไมไปใช้พี่ชายเสี่ยวตงอย่างนั้น”ซูเจี้ยนข่มความอายกล่าวกับน้องสาว ที่ถือโอกาสใช้คนอื่นแกะของทะเลให้กิน
“ใช่ เสี่ยวเจียวฉันแกะเองได้ เธอไม่ต้องมาดึงพวกเราไปแกล้งพี่ชายเสี่ยงตงเลยนะ”ซูเสี่ยวจูเอ่ยเปิดโปงความคิดเพื่อนสาว
“เธอพูดอะไร!! ใครจะแกล้งพี่ชายเสี่ยวตง ฉันแค่เห็นว่าพี่เสี่ยวตงชอบแกะอาหารทะเล ก็เลยสนับสนุนเท่านั้นเอง”ซูเจียวรีบเอ่ยแก้ตัว เมื่อเห็นว่าพี่สาวและเพื่อนๆมองมาอย่างรู้ทัน
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวพี่ช่วยแกะให้ทุกคนเอง”หานเสี่ยวตงพี่ชายผู้แสนดีในความคิดของซูเจียงหัวเราะเบาๆและแกะปู แกะกุ้งใส่ถาดให้เด็กๆและสาวที่ชอบ หานเสี่ยวตงทั้งแกะทั้งย่างยุ่งไปตลาดจนงานเลิก
ส่วนทางด้านหลินเสี่ยวซูที่รู้สึกเสียใจมาก ที่พาพี่น้องมากินอาหารเย็นบ้านของเพื่อนสาว เธอแค่อยากแกล้งซูเจี้ยนที่ทำเป็อวดเลี้ยงของกินเพื่อนๆเท่านั้นเอง ใครจะคิดว่าพามาสร้างความลำบากให้ตัวเธอเอง เธอแทบไม่ได้กินอาหารทะเลอยู่แล้ว
ด้วยต้องย่างอาหารทะเลให้พี่ๆน้องๆของตัวเองที่แต่ละคนกินเก่งกินเร็วกันมาก จนหลินเสี่ยวซูย่างให้แทบไม่ทัน ตัวเองได้กินไปไม่กี่ตัวเท่านั้น เล่นเอาหลินเสี่ยวซูไม่พอใจพี่น้องของตัวเองมาก แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เธอไม่ได้อยู่ในจุดที่สามารถสั่งพวกเขาได้ ในบ้านเธอมีความสำคัญต่ำที่สุด
หลินเสี่ยวซู หันไปมองสองพี่น้องกำพร้าที่มีอาหารทะเลกินและเลี้ยงคนอื่นได้ ยังมีผู้ชายคอยย่างและแกะให้กินถึงปาก หลินเสี่ยวซูกัดปากมือกำมือแน่น ทำไมพวกมันถึงไม่ลำบากเหมือนเธอ ทำไมเด็กที่ไม่มีพ่อแม่ถึงอยู่ดีกินดีมากกว่าเธอที่มีพ่อแม่ ทำไม ทำไม ทำไม…หลินเสี่ยวซูคิดกับตัวเองจนเดินมาถึงบ้าน เธอก็ยังคิดไม่ตกในเื่นี้
.........................................................................................................................................................................
แจ้งติดหัวใจ ตอนหน้านะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามและหวังว่านักอ่านทุกคนยังคงติดตามอยู่ตลอด
1K
