ตำนานผู้วิเศษ

อาจจะด้วยการแต่งกายของเซี่ยซีหานที่มันออกจะดูเป็นชนชั้นธรรมดามากเกินไป ชายอวบอ้วนที่แพรวพราวไปด้วยแหวนอัญมณีทั้งสิบบนนิ้ว จึงจ้องมันราวกับกินเลือดกินเนื้อ แสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

"ไอ้สวะ เจ้ามีปัญหาอะไรกับข้าหยางหลิงเทียนงั้นรึ" หยางหลิงเทียนชายอวบอ้วนพูดพร้อมเดินกร่างเข้าหาเซี่ยซีหาน

แต่เซี่ยซีหานยังควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ เขาหยิบโทเคนผู้มีเกียรติอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองออกมา โทเคนผู้มีเกียรติอันนี้มีสีทองแดง ลวดลายของโทเคนมีกิ่งก้านต้นไม้แตกแขนง เปล่งแสงจางๆ สีเหลืองอ่อน ทำให้มันยากจะเรียนแบบ ตัวอักษรคำว่า 'ยุ่นอี้' มองเห็นได้ชัด เซี่ยซีหานยิ้มบางเบา ก่อนพูดอย่างสงบมีใจความว่า ขอให้คุณชายหยางหลิงเทียนช่วยไว้หน้าตัวมัน และปล่อยหญิงสาวที่น่าสงสารคนนี้ได้หรือไม่

หญิงสาวที่ตอนนี้ฝ่าเท้านางเจิ่งนองไปด้วยเลือด นางรีบคลานเข่าเข้าหาเซี่ยซีหาน ร้องไห้ทรุดกายใกล้จุดที่เซี่ยซีหานยืนอยู่ และพูดน้ำเสียงแผ่วเบาว่า 'ขอบคุณ ขอบคุณเจ้าคะ' ไม่หยุดปาก

หยางหลิงเทียนมองโทเคนผู้มีเกียรติของเซี่ยซีหาน มันก็ขมวดคิ้วครู่สั้น ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน

นั่นเพราะในหมู่โทเคนผู้มีเกียรติ ก็มีการแบ่งเอาไว้หลายระดับ ตั้งแต่เหล็กดำ ทองแดง เงิน ทองคำล้ำค่า สุดท้ายคืออัญมณีวิจิตร ซึ่งเป็นเครื่องบ่งบอกว่า เป็นของคนจากตระกูลจ้าวอาณาจักร

โทเคนของเซี่ยซีหานคือสี 'ทองแดง' มันเป็นระดับที่สูงมากในระดับหนึ่ง จะว่าใช้เบ่งได้ทั่วเมืองก็ไม่ผิด แต่ไม่ใช่โทเคนผู้มีเกียรติที่สูงที่สุดที่อาณาจักรยอมรับ แต่สิ่งนี้ก็ช่วยไม่ได้ เซี่ยซีหานได้โทเคนผู้มีเกียรติ ที่ทำด้วยทองแดงมาจาก 'เหลียงเจีย' ซึ่งเป็นบุตรชายของเจ้าเมืองรากโสม ถ้าเป็นตัวพ่อของเขา เขาสามารถออกโทเคนผู้มีเกียรติให้เซี่ยซีหานได้ถึงระดับ 'เงิน'

ดังนั้น หยางหลิงเทียนจึงไม่ได้หวาดกลัวเซี่ยซีหานแม้แต่น้อย

"เจ้าสวะ เจ้าคิดว่าเจ้ามีโทเคนผู้มีเกียรติชั้นทองแดง เจ้าจะเป็นผู้มีเกียรติจริงๆ งั้นรึ บิดาข้าหยางฮ่าว มีโทเคนผู้มีเกียรติชั้นทองคำ ปู่ข้าก็มีมัน ลุงข้าก็มีมัน และข้า..." หยางหลิงเทียนพูดถึงตรงนี้ มือมันก็ล่วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเองเร็ว ก่อนจะหยิบโทเคนสีเงินออกมา มันยิ้มอย่างชั่วร้าย เอาโทเคนสีเงินเคาะไปที่ศีรษะของเซี่ยซีหานเบาๆ หลายที และพูดต่อว่า "ที่บ้านของข้า แม้แต่พ่อบ้านก็มีไอ้ 'โทเคนผู้มีเกียรติชั้นทองแดง' ที่เจ้ามี อย่าคิดว่าสิ่งนี้มีค่าและมันจะทำให้ตัวเจ้าสูงส่ง ถุ้ย"

หยางหลิงเทียนถมน้ำหลายใส่หน้าเซี่ยซีหาน

เซี่ยซีหานไม่ได้หลบมัน แต่กลับยิ้ม ยิ้มอย่างใจเย็นยิ่งกว่าเดิม

เสียงผู้คนรอบตัวเซี่ยซีหานที่มุงดูอื้ออึงในความใจเย็นของเซี่ยซีหาน ที่ยืนหยัดต่อผู้มีเกียรติชั้นสูงของอาณาจักร ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับชนชั้นสูง ที่เป็นตระกูลถือผู้ครองโทเคนผู้มีเกียรติชั้นทองคำ

ว่ากันว่าชนชั้นผู้มีเกียรติชั้นทองคำ คือเหล่าตระกูลที่มีรากเหง้า หรือคนในต้นตระกูลที่เป็นนักรบที่แข็งแกร่ง หรือผู้วิเศษที่แท้จริงอาศัยอยู่

พวกเขานับถือใจเซี่ยซีหานที่ออกตัวช่วยหญิงสาวที่อาภัพ แต่ในอีกมุมหนึ่งพวกเขาก็สงสารเซี่ยซีหาน ที่เท้าไปแตะโดนแผ่นเหล็กเข้าอย่างจัง

"คุณชายหากท่านไว้หน้าข้าคนนี้ วันหน้าข้าจะตอบแทนในความมีน้ำใจของท่านแน่นอน" เซี่ยซีหานยังคงย้ำเตือนสิ่งที่เขาต้องการต่อหยางหลิงเทียนชายอ้วนชนชั้นสูง อย่างแน่วแน่

"เจ้าคือคนประเภทที่ทำให้ข้าไม่สบอารมณ์ที่สุด ข้าจะอายัดป้ายผู้มีเกียรติของเจ้า ในฐานะละเมิดชนชั้น และจะให้เจ้ากลายเป็นทาสของข้าเหมือนนังแพศยานี่ ข้ามีเกมสนุกๆ ที่กำลังเล่นกับสหายอยู่มากมาย นางนี่ถูกใช้เดิมพันในการเดินบนบันไดมีด ส่วนเจ้าข้าคิดว่า ข้าจะเอาเจ้าไปใช้เดิมพัน โดยการเอาเหล็กร้อนแทงทวารของเจ้า และดูว่าเจ้าจะตายเมื่อถูกเหล็กเสียบไปกี่ด้าม ฮะฮาฮ่า" เสียงของหยางหลิงเทียน หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

...

"ชั่วร้าย นี่มันชั่วร้ายยิ่งกว่ามนุษย์" เสียงหญิงสาวคนหนึ่งพูดอย่างแผ่วเบาในกลุ่มคนที่รับชม

คนหลายคนไม่พอใจหยางหลิงเทียน แต่ไม่มีใครกล้าที่จะแสดงตัวเพื่อห้ามเขา

...

"!!!จับมันให้ข้า" เสียงหยางหลิงเทียนแผดดัง

ชายฉกรรจ์เกือบสิบวิ่งมารุมล้อมรอบตัวเซี่ยซีหาน แต่ก่อนที่พวกเขาจะจับโดนตัวเซี่ยซีหาน รากไม้จากพื้นดินก็งอกเร็วราวปีศาจ กอดรัดทุกคนอย่างไม่อาจจะขยับตัวได้

และนั่นรวมถึงตัวหยางหลิงเทียนผู้มีเกียรติที่ร่างอวบอ้วน

สายตาของเซี่ยซีหานตอนนี้ เย็นเฉียบมองจ้องไปที่มัน

"คุณชาย ข้าจะขอร้องท่านอีกครั้ง โปรดไว้หน้าข้า และปล่อยหญิงสาวคนนี้ให้เป็นอิสระ"

ร่างของหยางหลิงเทียนถูกร้อยรัดอย่างน่าสังเวช มันถูกขึงราวกับถูกตอกบนไม้กางเขน สองแขนมันอ้ากว้าง นอกจากนั้นที่ลำคอของหยางหลิงเทียน รากไม้ที่ราวกับมีชีวิต มันก็ร้อยรัดแน่นขึ้น แน่นขึ้น แน่นขึ้นเรื่อยๆ

"จะ... จะ.. เจ้า อาาาาาาา" เสียงครางของหยางหลิงเทียนดังแผ่วเบา เพราะลำคอมันถูกรัดแน่น

ร่างมันเริ่มสั่นระริก รากไม้รัดคอมัน ทำให้มันรู้สึกขาดอากาศหายใจ

ดวงตามันเริ่มแดงและปรากฏความหวาดกลัวครั้งแรกนับตั้งแต่มีชีวิต หว่างขามันมีปัสสาวะราด นอกจากนั้นที่หลังกางเกง คล้ายชุ่มผิดปกติ มันมีสีน้ำตาล

และไม่ช้าทุกคนก็ได้เห็น อุจจาระร่วงรอดออกมาจากขากางเกงยาวของ 'หยางหลิงเทียน'

รากไม้ที่คอของหยางหลิงเทียนคลายออก เซี่ยซีหานทำให้หยางหลิงเทียน ขาก้าวหนึ่งเหยียบไปใกล้ยมบาลเป็นครั้งแรก

ใบหน้าของหยางหลิงเทียนตอนนี้น่าสังเวชมาก มันมีน้ำตาไหล จมูกมีน้ำมูก ปากน้ำลายไหลเป็นทาง

และในขณะนั้นเอง ก็มีขบวนม้าควบมากเร็ว

เสียงชายคนหนึ่งแผดดัง บนเกราะเหล็กที่อกซ้ายของเขามีรูปดาบสามดาบตราอยู่เป็นสัญลักษณ์

"!!!บัดซบนี่ เจ้ากำลังทำอะไรกับคุณชาย 'หยางหลิงเทียน'" คนผู้นี้คือ 'โย่งเจา' ทหารอารักขาของ 'เหลียงเจีย' บุตรชายท่านเจ้าเมืองรากไม้

"มีอะไรเกิดขึ้น" เสียงของเหลียงเจียตามมาอย่างสงบ ก่อนเขาจะควบขี่ม้าเดินช้าแหวกกลุ่มทหารและผู้คน

เหลียงเจียมองไปที่เซี่ยซีหาน ก่อนจะจ้องมองไปที่หยางหลิงเทียนที่อยู่ในสภาพน่าสังเวช

เซี่ยซีหานหันมองไปที่ 'เหลียงเจีย' และ 'โย่งเจา' ผู้เป็นทหารอารักขา และมันก็พูดอย่างสบายๆ กับคนทั้งสอง

"ข้ากำลังขอร้องบางอย่างกับคุณชาย 'หยางหลิงเทียน' ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขา ใกล้จะรับปากแล้ว" ทีท่าของเซี่ยซีหานที่สงบเมื่อเห็นทหารครึ่งร้อยเดินมาล้อมกาย ทำให้ 'เหลียงเจีย' และ 'โย่งเจา' ประหลาดใจ เซี่ยซีหานดูไม่กังวลใจเลยที่จะมีปัญหา

และหลังจากเซี่ยซีหานพูดจบได้ไม่นาน เสียงของหยางหลิงเทียนชายอ้วนผู้น่าสมเพชก็แผดดัง

"นายท่านเหลียงเจียช่วยข้าด้วย ไอ้บัดซบที่มีป้ายผู้มีเกียรติชั้นทองแดงผู้นี้ กล้าล่วงเกินข้า ข้าต้องการจับเป็นมันและฆ่ามันด้วยตัวเอง ข้าจะให้พ่อข้า จ่ายส่วยภาษีให้พวกท่านมากขึ้น 5,000 บูลนี่ แต่ท่านต้องมอบชีวิตมันให้ข้า"

เสียงแผดดังนี้ทำให้ทุกคนฮือฮา บุตรท่านเจ้าเมืองจะทำการซื้อขายชีวิตคน ณ ที่ตรงนี้เลยหรือไม่

"!!!บัดซบ เจ้าเป็นแค่ผู้มีเกียรติชั้นทองแดง แต่เจ้ากล้าล่วงเกินผู้มีเกียรติ ที่มีระดับชั้นสูงกว่าตัวเจ้า เจ้าไม่รู้จักกฎหมายของอาณาจักรแห่งนี้งั้นรึ" เสียงโย่งเจาแผดดัง นี่คือกฎที่ถูกตั้งของอาณาจักร แม้จะเป็นผู้มีเกียรติเหมือนกัน แต่ผู้มีเกียรติระดับต่ำกว่า ไม่อาจจะละเมิดหรือล่วงเกินผู้มีเกียรติที่มีระดับสูงกว่าตัวเองได้ "ข้าจะยึดโทเคนผู้มีเกียรติของเจ้าก่อน และจะจับตัวไปที่ศาลของท่านเจ้าเมือง และตัดสินโทษอย่างเหมาะสม ส่วนหญิงสาวผู้นั้น" โย่งเจามองไปทางนางก่อนที่เขาจะถอนหายใจ

เมื่อโย่งเจาเดินไปหาหญิงสาวผู้น่าสงสารที่อยู่ใกล้ๆ เซี่ยซีหาน ชุดของนางบางเบามาก มันแทบไร้สิ่งปกปิด

"เปิดมือ" โย่งเจาพูด ตอนนี้หญิงสาวที่ท้องน้อยของนาง มือนางกุมบางส่วนไว้แน่น ก่อนที่มือจะคลายออกอย่างช้าๆ ตามคำสั่งของโย่งเจา เหนือบริเวณหัวหน่าวเล็กน้อย มีตราสัญลักษณ์บางอย่างสักอยู่ "นางเป็นแค่ทาส ข้าไม่อาจจะช่วยนางได้" น้ำเสียงของโย่งเจาจนใจ เขาไม่ใช่คนเลว แต่ตัวเขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่พอ ที่จะมีอำนาจท้าทายผู้มีอำนาจ

เซี่ยซีหานมองโย่งเจา เขาไม่ได้พูดอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพียงแต่ยื่นของสิ่งหนึ่งออกไป

ของที่ทั้งสองเคยเห็น

"ท่านต้องการยึกโทเคนของข้างั้นรึ ได้สิ ข้าก็พึ่งได้มันมาไม่นานนี่เอง"

'เหลียงเจีย' และ 'โย่งเจา' มองโทเคนสีทองแดงในมือของเซี่ยซีหานอย่างสั่นกลัว เมื่อไม่นานมานี้... มีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นมากมาย และในเรื่องราวมากมายนั้น... คนที่ต้องสงสัยว่าทำเรื่องน่าหวาดกลัวแทบจะทั้งหมดนั่นก็คือ... ชายที่ชื่อ'!!!ยุ่นอี้' ชายลึกลับที่เหลียงเจียคิดว่า เป็นท่านทูตจาก 'โถงที่เก้า'