เผยเชียนไม่รู้ว่าหม่าหยางจะหาซื้อได้หรือเปล่าแต่ดูจากจำนวนร้านหนังสือที่มีอยู่ อีกฝ่ายก็น่าจะได้หนังสือกลับมาบ้าง
จริงๆ แล้ว ตอนนี้มีแพลตฟอร์มสำหรับการซื้อของออนไลน์เกิดขึ้นแล้วซึ่งรวมถึงเว็บไซต์ที่ขายหนังสือโดยเฉพาะด้วย
แต่คนส่วนใหญ่ยังไม่คุ้นเคยกับแพลตฟอร์มพวกนี้เท่าไหร่เอาเข้าจริงนักศึกษาที่ล้าสมัยบางคนยังไม่สมัครบัญชีธนาคารออนไลน์ด้วยซ้ำ
หม่าหยางจัดอยู่ในกลุ่มพวกล้าสมัยตัวเลือกแรกในการซื้อหนังสือคือไปที่ร้านหนังสือเปิดอ่านบาง่ดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจซื้อ
แน่นอนว่าอะไรแบบนี้จะเปลี่ยนไปจากการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
เผยเชียนกลับไปที่เตียงและเปิดโน้ตบุ๊ก นั่งคิดว่าจะทำอะไรต่อไปดี
เที่ยงวัน หม่าหยางก็กลับมา
เขาขนหนังสือกลับมาประมาณแปดเล่ม มีเล่มหนึ่งหนาใกล้ๆ สองนิ้วมือหนังสือยาวประมาณยี่สิบเิเนั้นชื่อว่า ภาพรวมการเขียนโปรแกรมขั้นสูง
นอกจากนั้นก็ยังมี คู่มือเอาตัวรอดในการเขียนโค้ดรวมเื่การจัดการโปรแกรม คู่มือการเขียนโค้ดฉบับสมบูรณ์และคู่มือรักษาอาการปวดคอ
หม่าหยางรู้สึกว่าที่ซื้อมามีแต่เล่มดีๆ
เผยเชียนเปิดดูหนังสือที่หม่าหยางซื้อมาตาจดจ้องอยู่กับคู่มือรักษาอาการปวดคอ
เ้านี่เตรียมการพร้อมเสร็จสรรพ!
คิดไปถึงขั้นว่าอาจจะทำงานหนักจนปวดคอ!
แต่ปัญหาหลักที่พวกโปรแกรมเมอร์พบไม่ใช่อาการปวดคอแต่เป็เพราะตายเพราะทำงานหนักต่างหาก!
อีกอย่าง มันก็ไม่ใช่ว่าแกจะเป็โปรแกรมเมอร์สักหน่อย!
ก่อนหน้านี้ เมื่อได้เห็นหม่าหยางกระตือรือร้นกับงานนี้มากเผยเชียนก็นึกสงสัยว่าตัวเองเลือกคนมาทำงานผิดหรือเปล่า
แต่พอได้เห็นหนังสือที่หม่าหยางซื้อมา เขาก็มั่นใจ
ว่าหม่าหยางคือคนที่เหมาะที่สุดแน่นอน!
ดูจากความพยายามดั้นด้นไปตามร้านหนังสือ แต่ดันได้หนังสือแบบนี้กลับมา
จะบอกว่าหนังสือที่ซื้อมาไม่มีประโยชน์เลยก็ไม่ใช่เสียทีเดียวเพราะยังมีความเกี่ยวข้องอยู่บ้าง
แต่จะบอกว่ามีประโยชน์ก็ไม่ได้เพราะ...มันไม่มี!
ถือเป็การลงทุนไปโดยเปล่าประโยชน์ที่พบเห็นได้บ่อยๆ!
เผยเชียนตบบ่าหม่าหยาง “หม่าหยาง ที่เราทำอยู่คือออกแบบเกมไม่ใช่เขียนโปรแกรม”
“อีกอย่างนายรู้รึเปล่าว่าเกมสมัยนี้เขาใช้เครื่องมือพัฒนาเกมสร้างเอา”
“แถมเทคโนโลยีก็พัฒนาเร็วมาก พวกวิธีการในหนังสือพวกนี้ตกยุคไปหมดแล้วเอามาใช้ไม่ได้หรอก”
หม่าหยางหน้าซีด “มิน่าล่ะเขาถึงเอามาลดราคา! เพราะขายไม่ออกนี่เอง!”
“ผมไปเดินวนหาทั่วร้านตั้งนานแต่หาหนังสือเกี่ยวกับการออกแบบเกมไม่เจอเลย ที่เจอก็มีแค่พวกนี้แหละเห็นลดราคาเลยจัดมาหลายเล่ม”
“ทำไงดี เอาไปคืนก็ไม่ได้ด้วยเพราะเป็หนังสือลดราคา!”
หม่าหยางลนลาน
แต่เผยเชียนกลับยิ้มให้ด้วยความโล่งใจ “ไม่เป็ไร ฉันเห็นความตั้งใจของนายถ้าซื้อมาแล้วกลัวเสียเงินฟรีก็เปิดอ่านสักหน่อยก็ได้อย่างน้อยก็น่าจะพอมีประโยชน์บ้างแหละ”
หม่าหยางสบายใจขึ้นเมื่อได้ยินแบบนั้น “พี่อยากอ่านด้วยมั้ยเดี๋ยวเราผลัดกันอ่านก็ได้”
เผยเชียนหน้าเครียดขึ้นมา รีบบอกปัดทันที “ไม่ๆ ไม่เป็ไร!”
ใครจะไปอยากอ่านหนังสือพวกนี้กันใช้หนุนเป็หมอนยังไม่ได้เลยเพราะแข็งเกินไป!
หม่าหยางนอนบนเตียง เปิดหนังสือเล่มหนาสุดอ่าน ซึ่งก็คือภาพรวมการเขียนโปรแกรมขั้นสูง
ผ่านไปห้านาที เสียงกรนก็ดังลั่นมาจากเตียงหม่าหยาง
เผยเชียนแสนสุขใจ
ใช่ ไว้ใจได้จริงๆ ด้วย!
ทัศนคติ เอาไปร้อยเต็ม!
ทักษะทำงานจริง เอาไปศูนย์คะแนน!
นี่คือนักออกแบบเกมที่เขาบากบั่นหามา
เสียดายที่เผยเชียนรู้จักแค่หม่าหยางคนเดียวที่มีความสามารถแบบนี้
ถ้ามีคนแบบหม่าหยางเพิ่มอีกสักหน่อยเผยเชียนคงจะเสียเงินสามแสนหยวนไปอย่างง่ายดายสบายใจ!
...
เผยเชียนเปิดเครื่องมือพัฒนาเกมของ ERSOเริ่มต้นพัฒนาโปรเจกต์ต่อไปไม่สนใจยอดดาวน์โหลดของเกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายที่เพิ่มขึ้นมาอีกหลายพัน
พวกเกมอินดี้มักจะฮิตมีกระแสเดี๋ยวเดียวแล้วก็หายไป
อีกทั้งเกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายยังไม่มีการพัฒนาใดๆไม่น่าจะเล่นได้นาน
ในชาติก่อน เผยเชียนเคยเจอตัวอย่างคล้ายๆ กันนี้ที่ทั้งคุณภาพแย่ออกแบบมาลวกๆ น่าเบื่อ มีการเล่นแค่รูปแบบเดียว แต่ก็ดังขึ้นมาด้วยเหตุผลบางประการ
แต่นั่นก็เป็กรณีที่เกิดขึ้นได้ยาก จากหลายร้อยเกมมีแค่ไม่กี่เกมที่เป็แบบนั้น
เผยเชียนเองก็ไม่คิดไม่ฝันว่าตนจะพบเจออะไรแบบนี้!
พอผ่านไปสักระยะ เกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายก็จะเริ่มหมดกระแสยอดดาวน์โหลดและรายได้ก็ลดลงไปตามปกติ
แต่กระแสจะหายไปไหมไม่ใช่เื่สำคัญความจริงที่เกมนี้สามารถหาเงินได้ขนาดนี้ก็ทำให้เผยเชียนทุกข์ระทมมากพอแล้ว
หลังจากคิดถึงความขมขื่นในอดีต เผยเชียนก็ตัดสินใจเปลี่ยนวิธีคิด
รอบนี้ไม่ทำเกมอินดี้แล้ว!ต้องเปลี่ยน!
ตอนนี้เหล่าเกมเมอร์พอเห็นบริษัทเถิงต๋าเน็ตเวิร์กเทคโนโลยีก็จะคิดถึงเกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทราย
เผยเชียนมีอยู่สองตัวเลือกที่ต้องตัดสินใจหนัก
ถ้าสร้างเกมกากๆขึ้นมาอีกเกมก็อาจจะฮิตเหมือนเกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายก็ได้ถึงจะไม่ฮิตเท่า แค่ทำกำไรได้เล็กน้อยเผยเชียนก็ปวดใจอยู่ดี
หรือจะสร้างเกมอินดี้ที่ได้มาตรฐานออกมาดี...แต่พวกเกมเมอร์อาจคิดว่าคุณภาพใช้ได้แล้วซื้อไปเล่นก็ได้
ถ้าเป็แบบนั้นก็แย่แน่!
อีกอย่าง ให้ใช้สามแสนหยวนสร้างเกมอินดี้คงต้องลงแรงสักหน่อย
ต้องซื้อเทมเพลตกับงานภาพแพงขนาดไหนถึงจะใช้เงินสามแสนหยวนหมด
ถ้าซื้อของแพงๆ แบบนั้นมาอาจทำให้เกมดูดี ดึงดูดเกมเมอร์ให้แห่มาเล่นทำกำไรบานอีกรอบ!
ดังนั้นหลังจากคิดหนักอยู่สักพักเผยเชียนก็ตัดสินใจเลิกสนพวกเกมเมอร์ที่ชอบเล่นเกมอินดี้เป็ชีวิตจิตใจและเปลี่ยนแนวเกม
เงินสามแสนนั้นไม่พอสร้างเกมใหญ่ๆ
ถึงเผยเชียนจะวางเป้าหมายไว้ว่าต้องเสียเงินเขาก็ต้องผลิตตัวเกมออกมาให้ได้มาตรฐานอยู่ดี
ถ้าเกมไม่ผ่านการประเมิน จะกลายเป็ว่าเขาเสียเงินสามแสนไปเปล่าๆไม่ได้ตัวสินค้าขึ้นมา ระบบจะประเมินว่าเขาทำผิดกฎได้
ดังนั้นถ้าต้องใช้เงิน ก็ต้องสร้างเกมขึ้นมาให้ได้
เผยเชียนเลื่อนดูแพลตฟอร์มเกมก่อนจะวางเป้าหมายใหม่
เกมมือถือ!
จริงๆ ก็ไม่ค่อยมีทางเลือกอื่นแล้วเหตุผลข้อแรกคือไม่มีเงินพอสร้างเกมฟอร์มใหญ่ ข้อสองคือในระยะสั้นๆสร้างเกมอินดี้ขึ้นมาไม่ใช่เื่เหมาะ
เกมมือถือกับเกมอินดี้นั้นเจาะผู้เล่นคนละกลุ่ม
พวกคนเล่นเกมอินดี้อาจมาลองเล่นดูเพราะเห็นว่าเป็เกมใหม่ของบริษัทเถิงต๋าแต่พวกคนเล่นเกมมือถือไม่มีทางทำแบบนั้น
ขอแค่ทำเกมมือถือให้ห่วยแตกมากพอเผยเชียนก็มั่นใจว่าจะไม่มีใครมาสนใจเล่น!
หลังจากกำหนดทิศทางได้แล้ว ก็ถึงเวลาศึกษาเกมในตลาด
เผยเชียนเข้าแพลตฟอร์มเกมทางการไปดูพวกเกมมือถือดังๆถึงกับลองโหลดพวกเกมที่ฮิตที่สุดมาเล่นดูเอง
ถึงจะสังเกตเห็นจุดนี้มาก่อนแล้วแต่ก็ดูเหมือนว่าเกมมือถือในจักรวาลคู่ขนานนี้จะพัฒนาไปไกลกว่าโลกเดิมของเขามาก
5K
