พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        รุ่งเช้าที่ปราสาทเคาน์ราเชน

        “เบื้องต้นเวนนี่แทบไม่มีส่วนในการบริหารต่างๆ  แต่เขาฝึกกับกองทหาร   ก็น่าจะมีข้อมูลของการจัดซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์และยวดยานในการศึกบ้างไม่มากกก็น้อยในฐานะลูกลายคนเล็กของตระกูลบริทเทรย์   แต่คิดว่าเขาน่าจะรู้อะไรมากกว่านี้  แค่เขาเปิดเผยให้เลดี้แอนรู้เพียงเท่านี้”....ราเชนวิเคราะห์

        “ครับ ข้าก็คิดเช่นนั้น  ข้าไปในคราบเงาปีศาจกับเงาปีศาจนายอื่นจะลองลอบเข้าปราสาทป้อมกราการของวินบริคดู   เผื่อจะเจออะไรบ้าง”...อลันเสนอตัว

        “จะดีเหรอท่านอลัน?”.....ราเชนถาม

        “ทำไมไม่ดี?”....อลันถามกลับ

        “ก็คืนนี้เลดี้แอนคนดังได้รับเชื้อเชิญให้ไปงานเลี้ยงสังสรรค์ที่ปราสาทน่ะสิ”....อิเรเน่กอดอกบอกอลัน

        “ห๊ะ!?”...อลันตกใจและหันมาหาแอน

        แอนค่อยๆชูเทียบเชิญที่เพิ่งส่งมาที่ปราสาทเมื่อเช้าตรู่

        “ไอ้ขี้เก็ก ไอ้ขี้หลี  ไอ้เลวว.ว.ว..ว.ว.วบังอาจจ.จ.จ.จ.จ.!!”...อลันโวยวายยกใหญ่

        “หรือเราจะให้อลันที่ติดตามข้า  อาศัยโอกาสนี้ลอบเข้าสำรวจปราสาท?”...แอนถามพร้อมเสนอแนวคิด

        “ไม่ได้ค่ะนายหญิงใหญ่   ถ้านายท่านที่ติดตามดุจเงาตามตัวท่านหายไปในงาน  รับรองว่าพวกมันจะส่งสัญญาณกระซิบให้คนของมันตรวจหาเข้มแน่นอน  อะไรที่มันกังวลก็จะโดนรีบเอาไปซุกซ่อนก่อนเราจะค้นเจอ

        ทุกคนเงียบ เพื่อใช้ความคิด

        “เดี๋ยว ....  ปราสาทวินบริคจัดงาน   ตระกูลบริทเทรย์รู้ว่าข้ามากับไวเคานเตสแอน   แต่ไม่เชิญข้าเนี่ยนะ!?”....อิเรเน่ท้วงถาม

        “จริงด้วย”....เคานราเชนเดินไปชะเง้อดูใบเทียบเชิญของแอน

        “แบบนี้ออกแนวบังอาจ   พวกตระกูลบริทเทรย์ที่คุมกำลังพลมักสมอ้างว่าพวกตนภักดีราชสำนักและราชวงศ์เวอร์รากีอุสเวลาแสดงความชอบธรรม  แต่เวลาทำอะไรกลับไม่เห็นหัวคนในราชวงศ์”....อลันกล่าว

        “แต่มันไม่น่าข้ามหัวราชวงศ์ขนาดนี้ เพราะยังไงหลานชายของดยุคโอเอนก็คือองค์ชายลำดับ 2 เอรากอส   ที่มีแนวโน้มจะได้เป็นรัชทายาทต่อจากเกียเวอร์น”....ราเชนออกความเห็น

        “เรื่องนี้เสด็จพี่เอียนน์คาดคิดถึงจุดนี้ไว้บ้างแล้วก่อนหน้านั้น   เค้ามองว่าเกียเวอร์นแม้จะมีนิสัยต่ำตมแต่ยังรักและภักดีกับพระราชาผู้เป็นพระราชบิดาโดยกอบโกยผลประโยชน์ต่างๆนาๆ แต่ก็เอาเข้าราชสำนักเสียส่วนมาก”....อิเรเน่อธิบายถึงสิ่งที่เอียนน์ประเมินไว้  แล้วกล่าวต่ออีก

        “แต่ผิดกับเอรากอสที่เอนเองไปทางตระกูลของพระมารดาของเขาที่เป็นพี่สาวของดยุคโอเอนแห่งตระกูลบริทเทรย์   และลองคิดสิ.....เสด็จพ่อมองตระกูลบริทเทรย์เป็นหอกข้างแคร่มาตลอดไหนเลยจะยกราชบังลังก์ให้เอรากอส”

        “อืม....ถ้าเป็นแบบนี้เรามี 2เรื่องให้กังวลแล้วคือ

        1.เมื่อเอรากอสมีแนวโน้มไม่ได้เป็นรัชทายาท ตำแหน่งนี้คงไม่พ้นโอรสผู้มากความสามารถและผุ้คนนิยมชมชอบอย่างเอียนน์ที่เป็นองค์ชายลำดับ3 แน่นอนว่าเอียนน์คือเป้าหมายที่ชัดเจนของตระกูลบริทเทรย์แน่นอน

        2.ถ้าเป็นแบบนี้เอรากอสก็เป็นแค่เบี้ยของตระกูลบริทเทรย์   การล้มราชวงศ์เวอร์รากีอุสจะช้าหรือเร็วขึ้นกับเวลาแล้วเท่านั้น”....อลันเสนอแนวคิดมา2 ข้อ

        “เดี๋ยวค่ะอลัน สำหรับข้อ 2 ทำไมเอรากอสยังเป็นแค่เบี้ยล่ะ?”...แอนถาม

        “เอรากอสไม่ได้รับโปรดให้สืบราชสมบัติแน่ๆดังนั้นมีประโยชน์ที่เขาจะผลักดันร่างทรงที่ไม่มีสิทิ์แต่แรก   พวกมันแค่อาศัยเอรากอสเป็นฐานในการเกาะราชวงศ์บังหน้า  ลองคิดสิครับนายหญิง  หากมันชนกับพระราชาจริงๆ   สมมุติว่ามันชนะและครองแผ่นดินได้ พวกมันจะดันเอรากอสที่เป็นคนตระกูลเวอรร์รากีอุสขึ้นทำไมก็ในเมื่อมันมีสามารถขึ้นปราบดาภิเษกตนเองให้เป็นกษัตริย์ได้   ยังคนเชื้อสายตระกูลบริทเทรย์ให้ขึ้นนั่งสืบบังลัก์อีก”....อลันอธิบาย

        “คนโตก็มิลัวร์ที่เป็นพี่สาว   คนรองอย่างฟราเชสท์ก็ทำตัวกะเรกะราด  โอเอนมันจะให้ ..... อ๊ะ...หรือว่า..........!?”....อิเรเน่ตกใจ

        “ใช่ ก็คงไม่พ้นเวนนี่ที่มากด้วยความสามารถ แต่ไม่ได้รับตำแหน่งผู้สืบตระกูลนั่นแหล่ะ”....อลันพยักหน้าตอบ

        “แบบนี้เวนนี่ก็อันตรายสินะคะ?”...แอนขมวดคิ้ว

        “ดังนั้น  เวนนี่ไม่จำเป็นต้องเห็นแก่หน้าของอิเรเน่ที่เป็นแค่องค์หญิงลำดับที่ 5 เลยสินะ”....ราเชนเริ่มเครียด

        “ร้ายกาจที่สุด องค์ชายเอียนน์และองค์หญิงอิเรเน่คือนายเหนือหัวของข้า พวกเขากล้าไม่เห็นพระพักตร์องค์หญิงและองค์ชายเอียนน์รวมไปถึงพระราชา   ข้าจะปฏิเสธงานเลี้ยงนี้”....แอนทำหน้าจริงจัง

        “ไม่ได้นะแอน ถ้าท่านปฏิเสธมันออกจะ..........”...อิเรเน่ท้วง

        “ได้สิเพคะ .... ไม่เพียงจะแสดงออกว่าหม่อมฉันไม่ยอมให้หยามเจ้านายแล้ว   เวนนี่ต้องส่งคนมาพูดคุยถ่ถามข้าแน่  ดีไม่ดีเขาอาจจะมาเอง   ถ้าที่ปราสาทไม่มีเขา  พวกอลันจะลอบเข้าสบายขึ้นมาก”

        ....แอนกล่าวมามีเหตุผล....

        แอนตั้งใจจะไม่ส่งหนังสือปฏิเสธคำเชิญเร็วนัก   นางเลือกเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงจะถึงเวลาเริ่มงาน จึงส่งหนังสือปฏิเสธไปหาเวนนี่เป็นการส่วนตัวก่อนแทนที่จะส่งไปหาดยุคโอเอนที่เป็นเจ้าของงาน

        เป็นไปตามคาด

        พล่ำค่ำรถม้าเร็วแล่นมาที่ปราสาทเคาน์ราเชน

        เวนนี่รีบลงมาจากรถขอเข้าปราสาท

        “แม่หญิง ข้าทำสิ่งใดผิดไปเหตุใดท่านจึงปฏิเสธคำเชิญของข้า?”...เวนนี่เอามือทาบอกถามด้วยสีหน้าผิดหวัง

        “ท่านส่งเทียบเชิญข้าไวเคานเตส  แต่ไม่เชิญองค์หญิงของข้าเนี่ยนะคะ...ท่านข้ามหัวทั้งเจ้านายข้าและราชวงศ์ข้าคงรับคำเชิญที่ข้าหัวเจ้านายข้าไม่ได้ค่ะ”......แอนไม่คิดจะขอโทษที่ปฏิเสธ นางแสดงให้เห็นว่าอักฝั่งต่างหากที่ต้องขอโทษนาง

        เวนนี่นั่งชันเข่าลง

        “ข้าผิดไปแล้วแม่หญิงผู้เป็นความฝันของข้า  ข้าจะรีบเชิญองค์หญิงอิเรเน่เดี๋ยวนี้”

        “เชิญ? .... ท่านเชิญหลังจากข้ามหัวองค์หญิงมาแล้วครึ่งวันเนี่ยเหรอคะ  เชิญตอนนี้เหมือนเชิญแบบขอไปที  องค์หญิงของข้าจะเอาเกียรติไปไว้ที่ไหน?”....แอนกอดอกคุย

        “เลดี้แอนแข็งขึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”....อิเรเน่ที่หลบแอบดูจากอีกห้องซุบซิบถามบีน

        “ไม่ทราบเพคะ หม่อมฉันรู้จักนายหญิงทีหลังองค์หญิงอีกนะเพคะ”....บีนกระซิบตอบ

        “ชู่วส์ รอดูกันไปก่อน เดี๋ยวต่อไปตาข้าจะออกโรงมั่ง”...ราเชนกระซิบบอก

        “แอน ท่านจะให้ข้าทำยังไง  โปรดบอกข้ามาเถอะ ขอเพียงท่านหายโกรธข้า ข้ายินดีทำทั้งนั้น”...เวนนี่ยังไม่ลุกขึ้น

        “ก็ได้ค่ะ  งั้นเชิญองค์หญิง   แล้วท่านก็ต้องให้ขบวนท่านนำองค์หญิงเข้างานอย่างเป็นทางการ  ส่วนข้าจะตามหลังไป  ถ้าข้ารู้สึกว่าตัวเองได้รับเกียรติมากกว่าองค์หญิง  ข้าจะไม่พบท่าน  ไม่พูดคุยกับท่านอีก”....แอนใช้จุดที่รู้ว่าเวนนี่ชอบตนให้เป็นประโยชน์

        “เกิดอะไรขึ้น ทำไมสนทนากันเสียงดัง เป็นอะไรกันรึเปล่า?”....ราเชนเข้ามา

        “ไต้เท้าราเชนมาพอดีเรียนเชิญองค์หญิงให้ข้าทีได้มั้ยครับ?”....เวนนี่ถาม

        “องค์หญิงเพิ่งออกไปข้างนอกเมื่อสักครู่   นางเห็นว่าไม่ได้รับเชิญไปงาน  จึงชวนอลันและลูกน้องคนอื่นๆไปเดินเที่ยวในเมือง ทิ้งบีนไว้ให้คอยติดตามแอนเท่านั้น”...ราเชนตอบ

        “แอลทีร์ ไปตามหาองค์หญิงให้พบ  แล้วรีบเชิญเสด็จมาเข้าขบวนเรา ไป!!”....เวนน่าสั่งเสียงเกรี้ยวกราด

        “ค่ะ!!”.....นักผจญภัยระดับเหรียญตราเพชรถึงกับรีบวิ่งแจ้นพาสมุนไปตามหาองค์หญิง

        อิเรเน่รีบพาเหล่านักบัญชีและทหารจำนวนหนึ่งออกไปอีกทาง  แล้วทำทีเดินในเมือง

        อลันและลูกน้องเหล่าเงาปีศาจได้เข้ามาเหยียบปราสาทวินบริคแล้ว....

        ด้านหน้าที่เป็นสวนในเขตปราสาทคือตัวงานที่จัดอยู่ด้วยโคมไฟประดับรายทางเพื่อใช้เป็นที่จอดรถม้า   จากนั้นจึงจะเข้ามาที่ตัวงาน

        พวกอลันแอบบุกเข้าห้องของตระกูลบริทเทรย์ทุกคน   สำหรับห้องเก็บเอกสารที่ใหญ่โต  พวกเขาต้องเอาไว้ทีหลัง  เพราะไม่สามารถค้นไหวจริง

        “หัวหน้า  ข้าเจอนี่เข้าครับ”...เงาปีศาจนายหนึ่งพบเอกสารบางอย่าง

        อลันกางดูพบว่าเป็นหนังสือคู่สัญญาการสั่งตีอาวุธชุดเกราะของกองทัพวินบริค

        เมื่อมีหนังสือสัญญา   บัญชีรายรับรายจ่ายต้องอยู่ที่นี่แน่

        ที่นี่คือห้องของโอเอน   ดยุคตระกูลบริทเทรย์

        สิ่งของไหนติดตั้งตายตัวยกไม่ได้พวกเขาต่างลองเคลื่อน   เลื่อนหรือหมุน  จนกระทั่งพบช่องลับหลังชั้นหนังสือ

        “หึ..ทางลับคลาสสิค”...อลันพูดขึ้นมา

        แล้วเข้าไปสำรวจ

        เป็นห้องประชุมที่มีเก้าอี้โซฟารายล้อม คาดว่าน่าจะใช้คุยประชุมเรื่องสำคัญกับบุคคลที่ให้เห็นตัวไม่ได้  อลันหยิบเอกสารต่างๆ ในห้องนี้มาดู ถ้ามันหายไปพวกเขาต้องพยามสังหารคนที่เกี่ยวข้อทั้งหมดเพื่อปิดปากแน่

        จะคัดลอกก็ไม่มีเวลา   แต่อลันมีตัวช่วย

        เขาชักสมาร์ทโฟนออกมา  ทำการถ่ายภาพของเอกสารเหล่านี้ทั้งหมดเท่าที่ถ่ายได้และรายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้อง

        จากนั้นเตรียมถอนตัว

        ขบวนงานเลี้ยงมาถึง  เหล่าขุนนางท้องถิ่นและบรรดาคุณหญิงคุณนายพร้อมทั้งคุณหนูทั้งหลายต่างมางานเลี้ยงนี้   ขบวนองค์หญิงอิเรเน่มาถึง  ตามมาด้วยรถม้าที่แอนโดนสาร

        เวนนี่ยื่นมือประคององค์หญิงลงจากรถตามพิธี   ผู้คนในงานต่างจับจ้องอิเรเน่

        “นั่น องค์หญิงลำดับ 5 อิเรเน่  งามจริงๆ นางคือราชธิดาองค์โปรดของพระราชาเลยนะ”...ผู้คนฮือฮากับคนของราชวงศ์ที่ไม่คิดว่าจะพบเจอในเมืองแถบนี้

        เวนนี่เชิญอิเรน่กับแอนมายังโต๊ะใหญ่ที่มีคนของตระกูลบริทเทรย์นั่ง

        โอเอนบริทเทรย์ยืนขึ้นพยักหน้าต้อนรับ  ลูกๆทุกคนลุกจากที่นั่งเดินเข้ามาถวายพระพร

        เก้าอี้เสริมถูกยกมา   เห็นได้ชัดว่าตระกูลบริทเทรย์ไม่ได้ตระเตรียมไว้ให้อิเรเน่แต่แรก

        “เป็นเกียรติจริงๆ ที่องค์หญิงเสด็จมายังงานเล็กๆของบ้านเรา”...โอเอนกล่าว

        “ข้ามาโดยไม่ได้บอกกล่าว   พอดีคุณชายเวนนี่ให้คนไปตามข้าที่ตลาดในเองให้เข้าร่วมงานเพื่อเป็นเกียรติ  ข้าจึงมาด้วย  ขอท่านดยุคอย่าได้มากพิธี”...อิเรเน่พยักหน้าด้วยทีท่าสุขุมมีมารยาทต่างจากตอนที่อยู่กับพวกอลัน

        “ที่ข้าไม่ได้เชิญองค์หญิงแต่แรก   เพราะกะว่าจะจัดงานเล็กๆ ง่ายๆ หากเชิญองค์หญิงมาเกรงจะไม่สมพระเกียรติ  ขององค์หญิงอย่าถือสา” ...โอเอนอธิบายอย่างมีมารยาท

        บรรยากาศชวนอึดอัดจนแอนหายใจแทบไม่ออก

        พวกชนชั้นสูงใส่หน้ากาเข้าหากันแต่แท้จริงพวกเขาฟาดฟันเสียดสีกันจนคนที่อยู่รอบๆยังรู้สึกได้

        [นี่องค์ใช้ชีวิตโดยต้องเผชิญคนพวกนี้อยู่ตลอดเหรอเนี่ย?]….แอนเพิ่งเข้าใจ   การเป็นชนชั้นสูงหาใช่เรื่องง่าย   แต่ละวันต้องทำเรื่องยากๆ อึดอัด   ไม่อาจทำตามใจ

        ชีวิตคนเรามีความยากง่ายแตกต่างกันไปตามแต่ละสภาวะทางสังคม   ก่อนที่เราจะอิจฉาใครหากเรารู้ว่าเขาต้องเผชิญอะไรมันอาจไม่ได้น่าอิจฉาแบบที่เราคิดก็ได้

        แล้วคนพวกนี้พยามแย่งชิงอะไรกัน?  พวกเขาทำไปเพื่ออะไร?

        นี่คือสิ่งที่แอนส่ายหน้าถามแต่ไม่คิดจะหาคำตอบ

        “เอ่อ ว่าแต่  คนไหนแอน?...ไวเคานเตสที่ทำให้ลูกคนเล็กข้างอแงเป็นเด็ก  ขู่ข้าไม่ยอมรับคฤหาสน์หลังใหม่ที่ข้าสร้างให้เขาถ้าไม่ยอมให้พานางมาแนะนำต่อหน้าข้า”...โอเอนถาม

        “แอน ฟีลด์ค่ะ”...แอนเอามือทาบอกย่อตัวเล็กน้อย

        “อืม.ม.ม....น่ารักดี  ใช้ได้ มีหลายจุดที่ข้าจะติ  แต่เกรงว่ามันจะทำให้เวนนี่ทะเลาะกับข้าจนงานกร่อยเปล่าๆ ...  มา นั่งๆ ร่วมทานอาหารกับพวกข้า ข้าอยากรู้จักเจ้ามากกว่านี้สาวน้อย”....โอเอนสั่งไปในทางเชื้อเชิญ

        ทั้งหมดร่วมรับประทานอาหารค่ำ  ขณะที่ในงานมีการสังสรรค์ การแสดง และเต้นรำ

        “แหม แอนตัวเล็กแบบนี้อุ้มง่ายเลยนะ ฮ่าๆ..”...ฟราเชสท์ทำท่าขยำมือแล้วหัวเราะขบขัน

        “พี่ฟราเชสท์  ถ้าพูดกับนางไม่ดีอีก  ข้าไม่เกรงใจนะ”....เวนนี่ทำเสียงเย็นชาเหลือบมองพี่ชาย

        ฟราเชสท์หน้าเสียทันที

        “..ช..เชอะ...ข้าก็แค่ล้อเล่นกับแขกของเจ้าเท่านั้น  แบบนางน่ะข้าไม่สนหรอกเจ้าก็รู้แนวข้า   ขุนางหญิงบ้านนอกหน้าตาเชยๆ ข้าขอผ่าน”.....ฟราเชสท์ผายมือตอบ

        “ข้าบอกแล้วไง  อย่าพูดถึงนางไม่ดี.....ดูท่าข้าจะพูดไม่ชัด...”...เวนนี่เริ่มกำส้อมกับมีดในมือจนหักดังเป้ง! ..จนทุกคนที่ร่วมโต๊ะพากันเงียบ

        “อ..อะไรเล่า...ก็ข้าแค่จะให้เจ้าแน่ใจว่าข้าจะไม่ยุ่งกับนางไง  จะเอาอะไรอีก”....ฟราเชสท์โวยวายแบบเลิกลัก

        “พอได้แล้วฟราเชสท์   เจ้าเคยเห็นเวนนี่มันออกตัวให้ผู้หญิงคนไหนที่ไหน  แสดงว่านางคงมีอะไรดีนั่นแหล่ะน่า   ถ้าของเจ้านี่ชอบอะไรหรือใครแล้ว  แม้แต่ท่านพ่อก็ฉุดไม่อยู่หรอกนะ”...มิลัวร์พูดไปเช็ดปากไป

        “เจ้าเองก็เหมือนกันเวนนี่   ไว้หน้าทายาทผู้นำตระกูลหน่อย”....มิลัวร์หันไปพูดกับเวนนี่

        “ข้าไว้หน้าพี่เค้าอยู่แล้ว  ถ้าเขาไม่ล้ำเส้นน่ะนะ”...เวนนี่พูดพลางเอามือรับส้อมกับมีดที่เมดยื่นให้ใหม่

        แอนและอิเรเน่เห็นชัดว่าสิ่งที่อลันพูดมาน่าจะเป็นจริงสัก90% ได้

        เวนนี่คือลกที่มีศักยภาพตัวจริง  และเป็นคนที่น่าจะได้เป็นผู้สืบบัลลังก์หากตระกูลบริทเทรย์ชิงบังลังก์สำเร็จ   ส่วนฟราเชสท์เป็นแค่ผู้นำตระกูลบริทเทรย์ตามเพศสภาพบังคับหลังยึดอาณาจักรได้

        ทีนี้ต้องมาดูกันว่า   พี่สาวคนโตจะได้คุมอะไร

        จริงๆ ไม่น่าถาม  คนรับใช้ที่ดูคล้ายทหารนักรบแบกทวนศึกของนางอยู่   คาดว่าอำนาจกองทัพต้องยกให้นางแน่นอน

        แต่ถึงอย่างนั้น  แอนก็ต้องตระหนักถึงบทสนทนาตั้งแต่แรกยันจบ

        ทั้งตระกูลบริทเทรย์ออกตัวว่าเวนนี่ชอบนางและตั้งใจจะแนะนำนางให้โอเอนรู้จักมักคุ้นไว้   ถึงขนาดไม่ยอมรับของขวัญชิ้นใหญ่จากพ่อ  แสดงว่างานนี้เขาเอาจริง   เวนนี่ตั้งใจจะหาทางเอาแอนแต่งเข้าตระกูลบริทเทรย์

        “เต้นรำกับข้านะ”...เวนนี่ลุกมาชวนแอน

        “ค่ะ”....แอนยื่นมือรับตามมารยาท

        “องค์หญิงให้เกียรติเต้นรำกับกระหม่อมนะพระเจ้าข้า”....ฟราเชสท์เองก็ลุกมาชวน

        ฟราเชสท์พยามแนบชิดอิเรเน่บ่อยครั้ง  มือพยามเลื่อนต่ำ   แต่อิเรเน่ไม่ยอมง่ายๆ

        ส่วนเวนนี่พยามเต้นรำไปชวนแอนคุยไป

        “นี่แอลทีร์”....มิลัวร์ถามคนคุ้มคนสนิทของเวนนี่

        “คะ?...คุณหนูมิลัวร์”....แอลทีร์หันมารับคำถาม

        “เขาว่ากันว่าพ่อบ้านตระกูลฟีลด์ของแอนที่ชื่ออลันเป็นคนรูปงามและเก่งกาจสารพัด   ไหนล่ะเขา?...เห็นว่าเป็นคู่หมั้นองค์หญิงอิเรเน่ด้วยนี่  ข้าอยากเจอเขา”....มิลัวร์ผู้ขึ้นชื่อลือนามเรื่องชอบหาหนุ่มหล่อมาเสพสมเริ่มมองหาอลัน

        “ตอนแรกไปหาองค์หญิงที่ตลาดในเมืองเพื่อเชิญมางาน  แต่ไม่ยักจะเจออลันค่ะ   เห็นทหารคนอื่นๆ ของที่นั่นบอกว่า  เขาตระเวนหาซื้อของมาเตรียมอาหารให้ทุกคนที่นั่น”....แอลทีร์ตอบ

        “น่าเสียดาย ไม่งั้นคืนนี้เรา 3 พี่น้องก็ได้คนครบคู่ ฮึๆๆๆ...ว่าแต่เจ้าเคยเห็นเค้ามั้ย?”...มิลัวร์ถามอีก

        “เคยค่ะ หล่อเหลาไม่เบาค่ะ”...แอลทีร์ตอบ

        ตูม!!!!!

        เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวที่ห้องคลัง

        ผู้คนพากันแตกตื่น