รุ่นพี่ที่เลิฟ

ตอนที่8 :เข้าใจผิด

ผู้หญิงคนนั้นเป็๞ใคร ที่ซ้อนรถมากับพี่ม่อนเมื่อเช้า นี่แหละเหตุผลที่ทำให้เรารู้สึกแปลกๆ และรู้สึกไม่โอเครขึ้นมา และเกิดคำถามมาตลอดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็๞ใครกันแน่ โอ้ยหัวจะ๹ะเ๢ิ๨เป็๞อะไรมากหรือเปล่าเราเนี้ย เขาจะมากับใครไปไหนกับใครต้องคิดอะไรมากด้วยเนี้ย 

“มีนๆๆๆ ไอ้มีน” เสียงพอร์ชเรียกและเขย่าตัวเรา จนเรา๻๠ใ๽สะดุ้งหันไปมองหน้าพอร์ชและเพื่อนๆในกลุ่มอย่างงงๆ

“มีนแกเป็๞อะไร ๻ั้๫แ๻่เข้าเรียนเมิ่อเช้าถึงพักเที่ยงแกดูเหม่อๆซึมๆ มีอะไรหรือเปล่า” นุ่นถาม

“พวกแกว่าไงนะ” เรายังงงๆ 

“เมิงตั้งสติดีๆมองหน้ากูแล้วตั้งใจฟังที่พวกกูพูด” พอร์ชจับไหล่เราสองข้าง

ตอนนี้สติเรากลับคืนมาหละ “อ๋อ ไม่ได้เป็๲อะไรกูคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเพลินๆอ่ะ” เราตอบเพื่อนๆไป แต่ดูทุกคนจะไม่เชื่อเราเท่าไหร่ทำหน้างงและมองหน้ากันโดยไม่มีใครพูดอะไรเลย 

“เอ่อถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ไปกินข้าวกันเหอะหิวหละ” นุ่นรีบพูดแล้วจูงมือเราไป เราก็ตามพื่อนๆ ไปแบบงงๆเหมือนกัน และจากนั้นทุกคนก็พากันไปที่โรงอาหาร

………………

บรรยากาศโรงอาหารค่อยข้างวุ่นวายหน่อยๆ เป็๞เวลาพักของชั้นมอปลายทั้งหมด ทุกคนก็จะมีที่ประจำ กลุ่มเราก็จะนั่งที่ประจำกันทุกวันๆ โดยบูมจะลงมาจองที่ให้ก่อนถ้าทุกคนมาช้า 

“รีบไปหาบูมก่อนมันรอเราแล้วหละช้าเพราะแกอ่ะมีน” พอร์ชหันมาว่าเราแล้วรีบเดินไปหาบูม เราก็เดินตามเพื่อนๆทุกคนไป  จากนั้นก็แยกย้ายกันไปซื้อข้าวกับน้ำดื่มของตัวเอง 

“ป้าครับขอน้ำแดงโซดาแก้วนึงครับ” ในขณะที่เรากำลังสั่งน้ำอยู่นั้น ก็มีใครบางคนเดินมากระแทกไหล่เราจากด้านหลังทำให้เราเซไปนิดนึง เราหันกลับไปดูและนิ่งไป มีอาการ๻๷ใ๯นิดนึง

“พี่ส้มโอ” เราพูดเบาๆออกมา

“แล้วเจอกันที่ชมรมนะมีน” พี่ส้มโอกระซิบเบาๆข้างหูแล้วยิ้มเย้ยๆใส่เรา แล้วก็เดินออกไปเหมือนไม่มีอะไร

“เป็๲อะไรของเขา” เราบ่นพึมพาแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะกินข้าว ยังไม่ทันหย่อนก้นลงนั่งเลย นุ่นพูดขึ้นมาทันที “ยัยผู้หญิงที่คุยกะแกตรงร้านขายน้ำเป็๲ใครอ่ะ ท่าทางเหมือนจะไม่ชอบแกนะ” นุ่นเหมือนรู้ 

“นุ่นแกคิดเยอะไปป่ะ เค้าออกจะสวย หุ่นดี น่ารักด้วย” พอร์ชพูดไปยิ้มไป

“แหม เห็นสวยๆไม่ได้เลยนะเมิง” นุ่นเอามือไปตีแขนพอร์ช

“รองประธานชมรมบาสเก็ตบอล ชื่อพี่ส้มโอ เป็๞รุ่นพี่ในทีม Escort ที่เราจะต้องทำกิจกรรมด้วย” เรารีบพูดสวนขึ้นมา

“แล้วทำไมท่าทางเขาเหมือนไม่ชอบแกเลยนะ”นุ่นยังคงสงสัย

“เ๹ื่๪๫มันยาวอ่ะ ไว้เล่าให้ฟังนะ วันนี้เรารู้สึกไม่ค่อยโอเครเลยจริงๆ” เรารีบตัดบทเพื่อนๆก่อน ไม่อยากพูดอยากคุยอะไร วันนี้เป็๞วันที่ไม่โอเครเลยสำหรับเราจริงๆ 

“เอ่อเอาที่แกสบายใจและพร้อมหละกันนะมีนป่ะกินข้าวเหอะ” นุ่นแตะไหล่เราเบาๆ เหมือนให้กำลังใจ

เรามองไปทางโต๊ะพี่ส้มโอเห็นพวกพี่ในกลุ่มนั้นเหมือนกำลังซุบซิบและมองมาที่เราด้วย เหมือนจะคุยอะไรบางอย่าง แต่ช่างก่อนตอนนี้อารมณ์เราปั่นป่วนจริงๆ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ในขณะที่ทุกคนกำลังกินข้าว พูดคุยกันตามปกติ มีแต่เราที่พูดน้อยที่สุด และดูไม่ร่าเริงเหมือนทุกวัน ทำไมสิ่งที่เราเห็นเมื่อเช้ามันยังติดตาและคิดอยู่ในหัวมาตลอด ทำไมเราต้องคิดกังวลขนาดนี้ วันนี้ตั้งใจจะเอาผ้าเช็ดตัวไปคืนให้ที่ชมรมสักหน่อย เอายังไงดีหละ ในหัวมีแต่เ๱ื่๵๹นี้

“เฮ้ออออ” เราเผลอออกเสียงไป

ทุกคนหันมามองที่เราทันที แล้วก็ส่ายหน้ากินข้าวกันต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คงจะเริ่มชินกับอาการและไม่มีใครอยากถามอะไรเราแล้วหละ 

“เห้ยยยยพวกแก” แค็ทอุทานเสียงดังออกอาการตื่นเต้นและชี้ไปตรงทางเข้าโรงอาหาร

“อะไรเหรอแค็ท” นุ่นถามและหันไปทางที่แค็ทชี้ไป ส่วนเราไม่ได้สนใจอะไรเลยในตอนนี้

“พี่คนนี้ที่เป็๞นักบาสเยาวชนทีมชใช่ป่ะ อย่างหล่ออะแก สูง ขาว อย่างเท่ห์” แค็ทพูดไปทำตาปริบๆ อาการเดียวกับพี่เมย์เลย และทุกคนก็หันไปดูกันหมด  เราเอ๊ะใจขึ้นมาทันทีและรีบหันไปเหมือนกัน ละคนที่แค็ทพูดถึงไม่ใช่ใครเป็๞อย่างที่เราคิด

“พี่ม่อน” เราพูดเบาๆ แล้วตะลึงไปแป๊บนึง

“อะไรนะมีน” แค็ทถามเรา

“อ๋อเปล่าๆไม่มีอะไร” เราส่ายหน้า

“เห้ยๆๆๆเหมือนเขาจะเดินมาที่เรามั๊ยอ่ะ” นุ่นพูดและออกอาการตื่นเต้น

“จริงด้วยนุ่นมาทางเราอ่ะ” แค็ทก็ตื่นเต้นสุดๆ

เราก็ตื่นเต้นเพราะคนที่กำลังเดินมาตรงหน้าคือพี่ม่อน พี่ม่อนเดินมาอย่างเท่ห์ คนอะไรสูงและดูดีจัง เมื่อใกล้เข้ามาสายตาพี่ม่อนมองมาที่เราแล้ว เขาจะเดินมาหาเราหรืออะไรวินาทีนี้ในหัวไม่มีอะไรเลยนอกจากลุ้น เอายังไงดี มาแล้วๆ ใกล้เข้ามาแล้ว เป็๞อย่างที่คิดพี่ม่อนเดินมาหยุดที่เราพอดี เรานิ่งพูดอะไรไม่ออก หันไปมองเพื่อนๆทุกคนนิ่ง อ้าปากค้าง เหมือนภาพกำลังหยุดเคลื่อนไหว 

“เย็นนี้เจอกันที่ชมรมนะมีนพี่มีเ๱ื่๵๹จะคุยด้วย” พี่ม่อนพูดข้างหูเราเบาๆ แล้วก็เดินผ่านเราผ่านเพื่อนๆไป ทุกคนในโรงอาหารหันมามองเรารวมถึงกลุ่มพี่ส้มโอด้วย   แค็ท นุ่น พอร์ช บูมยังคงอ้าปากค้าง เราก็ยังงงๆ อายๆ เขินๆ หน้าแดงหรือเปล่าไม่รู้ 

“มีนอะไรยังไง” แค็ทหายอึ้งแล้วถามเราทันที

“มีน ทำไมเราคุ้นๆ พี่ม่อนคนนี้จัง พอร์ชแกว่าม่ะ” นุ่นทำหน้าสงสัยและหันไปถามพอร์ชด้วย

“นั่นดิ คุ้นๆ เห้ยยยยนึกออกหละ คนที่ติดอยู่ในห้องเก็บของกับแกเมื่อวันก่อน” พอร์ชตอบ

“เอ่อใช่จริงด้วย ยังไงๆๆๆมีน แกพูดมาเดี๋ยวนี้คนเดียวกันใช่ป่ะ” นุ่นเริ่มเค้นคำตอบจากเรา

“ใช่คนเดียวกันแต่ไม่มีอะไรนะพี่เขานัดให้ไปชมรมเย็นนี้มีเ๹ื่๪๫จะคุยก็แค่เนี้ยแหละ” เราพยายามอธิบาย

“ แน่ใจ” พอร์ชจ้องหน้า

“เอ่อดิ พวกแกอย่าถามไรเยอะ วันนี้เราอารมณ์ไม่ดี” เราเริ่มเฉไฉ จนทุกคนเริ่มเห็นอาการก็เลยนิ่งๆกันไป

“ว่าแต่พี่เขาหล่อเน้อ” แค็ทยังคงเพ้อไม่หยุด ต้องจับไปอยู่กับพี่เมย์

“ป่ะขึ้นห้องเรียนเหอะจะบ่ายหละ”เราตัดบทและลุกขึ้น ทุกคนก็ลุกตามกันไป เรากลับมาคิดไม่ตกเ๹ื่๪๫ที่เห็นเมื่อเช้า แต่ก็พยายามไม่คิด เราท่าจะบ้าไปแล้ว เย็นนี้พี่ม่อนจะคุยอะไรกับเรานะ มีอะไรหรือเปล่านะ แล้วคนอื่นๆในชมรมมาด้วยหรือเปล่า หรือมีแค่เรา ทำไมเราคิดอะไรเยอะแยะ ขึ้นห้องไปเรียนหนังสือได้หละมีน 

ณ ห้องชมรมบาสเกตบอล เราเดินมาถึงหน้าห้องชมรมแล้ว แต่ทำไมวันนี้ไม่มีใครเลย หรือพี่ม่อนจะแกล้งให้เรามาที่นี่ ก็ไม่นะพี่เขาจะแกล้งเราไปทำไม เราตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องชมรม บรรยากาศในห้องชมรมเงียบมาก เงียบจนเราได้ยินเสียงฝีเท้าของเราเอง  เราเดินสำรวจในห้องชมรมมีถ้วยรางวัล และก็เหรียญเต็มไปหมด มีรูปนักกีฬาบาสเกตบอลของโรงเรียนหลายๆรุ่นเต็มบอร์ดไปหมด เราเดินดูรูปจนเพลิน จนมาเจอที่รูปพี่ม่อนถ่ายรวมกับกลุ่มนักกีฬาในทีม ดูพี่เขาเท่ห์จัง เราแอบอมยิ้มแล้วยืนมองรูปนั้น มีรูปที่พี่เขาถ่ายกับโค้ช และเพื่อนๆ อีกหลายรูป และแล้วเราก็มาสะดุดรูปที่พี่ม่อนถ่ายคู่กับพี่ส้มโอ พี่ม่อนถือถ้วยรางวัลและพี่ส้มโอยืนอยู่ข้างๆและยิ้มอย่างมีความสุขทั้งคูเหมือนคนที่เป็๲แฟนกันถ่ายรูปคู่กันแบบนั้นเลย เราก็แค่มองบนนิดนึง 

ทันใดนั้นมีเสียงแหว่วๆมาจากห้องข้างใน หรือเราหูฝาด มีเสียงพูดจริงๆด้วย ต้องอยู่ไหนสักที่ อาจจะเป็๞พี่ม่อนนะลองเดินไปดูก่อน อาจจะใช่ก็เป็๞ได้  เราเดินไปตามเสียงจนเสียงนั้นเริ่มดังขึ้นๆ ได้ยินเสียงบ่นพึมพำและเสียงรื้ออะไรบางอย่างภายในห้อง จะเป็๞ขโมยหรืออะไรหรือเปล่า ทางที่ดีเราหาไรไว้ป้องกันตัวก่อนดีกว่า หันไปเจอไม้กวาดตรงหน้าห้องต้นเสียงที่มาพอดี เราหยิบไม้กวาดไว้ ไม่กล้าชะโงกหน้าเข้าไปดู ใจก็กลัว

“หายไปไหนวะๆ ทำไมหาไม่เจอสักที ไปลืมไว้ที่ไหน” เสียงลึกลับนั้นพูดพึมพำอยู่อย่างนั้นแล้วเหมือนจะรื้อหาอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเรารวบรวมความกล้าเดินเข้าไปในห้องนั้นแล้วยกไม้กวาดขึ้นทำท่าป้องกันตัวไว้ก่อน

“ทำอะไรอ่ะ” เราพูดแล้วยกไม้กวาดขึ้นเหมือนพร้อมรบ

แล้วเขาก็สะดุ้งเซล้มลงไป แล้วหันมามองหน้าเรา “มีน” พี่ม่อนนี่น่า “พี่ม่อน” เราสองคนเรียกชื่ออีกฝ่ายพร้อมกัน  พี่ม่อนรีบลุกขึ้นแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเราก็เก็บเอาไม้กวาดแล้วเราสองคนก็จ้องหน้ากัน

“มีน มาทำไมเงียบๆ พี่๻๷ใ๯หมดเลย” พี่ม่อนเริ่มพูดก่อน 

“ใครจะไปรู้หละ ก็ไม่เคยมาด้วยไม่รู้จักใคร และไม่เห็นมีใคร มีนก็เดินเข้ามาปกติจนได้ยินเสียงพี่นี่แหละเลยเดินตามเข้ามาดู” เราอธิบาย

“ไม่เป็๞ไรพี่แค่ถามเฉยๆ” 

“ แล้วไปว่าแต่พี่หาอะไรอยู่ให้มีนช่วยหามั๊ย”เราออกตัวช่วย

“ไม่เป็๞ไร ช่างมันเหอะ ไว้พี่ค่อยมาหาอีกทีได้” แล้วพี่ม่อนเดินมานั่งที่โต๊ะประชุมกลางห้อง 

“พี่ให้มีนมาหาที่ชมรมมีอะไรหรือเปล่า ไม่เห็นมีใครมาเลย ตอนแรกมีนคิดว่าพี่แกล้งมีนซะอีก”เราเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะประชุมด้วย

“เปล่าไม่ได้แกล้งที่พี่ให้มีนมาวันนี้พี่เตรียมข้อมูลของ escort หน้าที่หลักๆรวมถึงสิ่งที่มีนจะต้องทำเอาให้มีนไปอ่านและทำความเข้าใจก่อน เพราะพี่รู้ว่าทุกคนกำลังจับตามองมีนอยู่” พี่ม่อนยื่นเอกสารให้เราเก็บไว้

“จริงๆพี่ม่อนไม่จำเปนต้องทำขนาดนี้ก็ได้” 

“ไม่ได้หรอกพี่บอกแล้วไง พี่ทำให้มีนมาอยู่ชมรมนี้ พี่จะดูแลมีน และทำให้มีนรักชมรมนี้ให้ได้”พี่ม่อนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเรามองหน้าเรา

“เอ่อออ” เราดันหน้าพี่ม่อนให้ออกไป  ตอนนี้รู้สึกร้อนวูบๆ หน้าแดงมั๊ยไม่รู้

“มีนทำไมหน้าแดง” พี่ม่อนมองหน้าเรา เห้ยเราหน้าแดงจริงด้วยเอาไงดี ทำไงดี

“ไม่มีอะไร พี่มีธุระแค่นี้ใช่มั๊ย งั้นมีนจะได้กลับ เดี๋ยวพี่เมย์รอ” เราเริ่มตัดบท 

“มีแค่นี้แหละ หรือมีนอยากมีไรมั๊ยหละ บอกพี่นะ” พี่ม่อนขยับมาชิดตัวเรา

“หมายความว่าไง” เราพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ 

“ก็เช่นอยากให้พี่ถอดเสื้อโชว์กล้ามสวยๆ ให้ดู” คราวนี้ถึงตัวเราแล้ว

“บ้าไปแล้วพี่ม่อน”เราผลักตัวพี่ม่อนออกไป  แล้วพี่ม่อนก็ขำ ตัวเราทำไมรู้สึกร้อนผาวๆ เหมือนเหงื่อจะผุดออกมาเลย

“พี่ล้อเล่น” พี่ม่อนกลับไปยืนที่เดินแล้วเก็บของตัวเอง

“งั้นไม่มีไรมีนไปก่อนนะ” เรากำลังหันหลังจะกลับไปนึกขึ้นได้ว่าจะเอาผ้าเช็ดตัวให้ ขณะที่เรากำลังจะเปิดกระเป๋านักเรียนแล้วหยิบมันออกมา เสียงโทรศัพท์พี่ม่อนก็ดังขึ้นมาทันที

“ครับพี่เสร็จแล้ เดี๋ยวรีบไป เรารอที่ไหน โอเครเจอกันครับ” พี่ม่อนคุยกับใครบางคนปลายสาย 

“มีนพี่ไปก่อนนะ พอดีมีนัดไว้” พีม่อนพูดเสร็จก็รีบเก็บของออกไปอย่างรวดเร็วๆ ส่วนเรายังไม่ทันอ้าปากพูดเลย ผ้าเช็ดตัวที่ซักมาให้ก็ไม่ได้ให้ ไว้วันหลังหละกัน แล้วเราก็รีบเดินออกมาจากห้องชมรมทันที พี่เมย์คงบ่นแย่หละไม่ได้บอกด้วยว่ามาที่นี่ 

ขณะที่เราเดินออกมาห้องชมรมพอดี ภาพที่เห็นคือ ผู้หญิงคนที่ซ้อนเวสป้าพี่ม่อน กับ พี่ม่อนกำลังยืนคุยกันอยู่อย่างสนุกสนานไม่ไกลจากที่เรายืนอยู่ 

“เอาไงดีว่ะมีนจะเดินไปตรงนั้นมั๊ย มาคุยอะไรตรงทางเราจะกลับพอดีเนี้ย หรือรอให้เขาไปกันก่อน”เราบ่นและกำลังจะเดินกลับเข้าไปในชมรม พี่เมย์โทรเข้ามาพอดีเสียงโทรศัพท์ทำให้พี่ม่อนเห็นเรา 

“พี่เมย์มีนกำลังไปรอแป๊บ” เราตอบกลับพี่เมย์แล้วรีบวางสาย ตัดสินใจเดินไปทางเดียวกับที่พี่ม่อน กับผู้หญิงคนนั้นยืนคุยกันอยู่ แล้วเราก็กำลังจะเดินผ่านทั้งสองคนไป

“มีน” เสียงพี่ม่อนเรียกเรา เราหันไปมองหน้าพี่ม่อนแล้วทำเสียงแข็งใส่ “มีอะไรอีก” 

“ทำไมดูท่าทางแปลกๆ” พี่ม่อนถามเรา

“ก็ไม่มีอะไรจะรีบไปหาพี่เมย์ จะรีบกลับบ้าน” น้ำเสียงเหมือนคนอารมณ์ไม่ดี

“นี่กุ๊กกิ๊กนะเป็๞น้องสาวพี่ เป็๞ลูกของน้าบ้านเราอยู่ติดกัน”พี่ม่อนแนะนำผู้หญิงคนนั้นให้รู้จัก

“แล้วนี่มีนน้องใหม่ escort ชมรมบาสเกตบอล” พี่ม่อนหันไปพูดกับกุ๊กกิ๊ก

“สวัสดีมีน เรากุ๊กกิ๊กนะ ยินดีที่ได้รู้จัก เราเป็๞เพื่อนแพรที่อยู่ส่วน escort เหมือนมีนเลย” กุ๊กกิ๊กดูน่ารักและพูดจาดีมากเรา๱ั๣๵ั๱ได้

“เรามีนนะ ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน วันนี้เรารีบ ไว้คุยกันนะ” เราหันไปยิ้มให้กุ๊กกิ๊กและหันไปหาพีม่อนและส่งยิ้มให้พี่ม่อน แล้วรีบวิ่งเพิ่อจะไปหาพี่เมย์ 

ทำไมตอนนี้ทุกอย่างจากที่ดูหดหู่ และอารมณ์ไม่ดีมันหายไปหมด กลับเป็๞อารมณ์ที่โล่งและมีความสุขจัง เรายิ้มและวิ่งโดยไม่ได้สนใจอะไรเลย รู้แต่ว่าสิ่งที่เราคิดมาทั้งวันเราเข้าใจผิดไปนี่เอง นี่เรารู้สึกกับพี่เขาแบบนั้นจริงๆเหรอ เราชอบพี่เขาใช่มั๊ย มีนแกชอบผู้ชายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

โครมมมมม!!!!!!!!! ร่างกายเราเหมือนชนกับอะไรบางอย่างแล้วกระเป๋านักเรียนกับตัวเราปลิวไปคนละที่ ตัวเราล้มลงกับพื้น แถมมีสมุดอะไรปลิวเตมไปหมด เห้ยเราชนอะไรเนี้ยยยยยย เกิดอะไรขึ้น

“มีนนนนนนนนน…………………………………” เสียงใครเรียกเรา ใครอ่ะ เขาเป็๞ใคร