คิไมระ

และแล้วตอนนี้ผมก็ได้หยุดยืนหน้าร้านของเครื่องป้องกันและโจมตีโดยมีไอ้เกย์ยืนอยู่ข้างๆ

     ไม่ไปไหนบ้างหรอจะหวงอะไรขนาดนั้นผมไม่หนีไปไหนหรอก
     ผมคิดแล้วถอนหายใจอย่างเปล่าประโยชน์
     และตัดสินใจจะดูของตรงหน้าแทน....
     เอ๋? ทำไมมันถึงมีแต่แหวนล่ะผมมาถูกร้านรึเปล่าเนี่ย
     พอเดินถอยหลังและเงยหน้ามองอีกครั้ง! ก็ไม่ผิดหนิ
     อะไรกันเนี่ยงงไปหมดแล้ว ร้านที่เหมือนร้านเครื่องประดับจะใช่อาวุธเครื่องป้องกันได้ไง ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว โอ๊ย!
     พอคิดอะไรไม่ออกจึงตัดสินใจชะเง้อมองไปยังแผงขายร้านอื่นเผื่อว่าจะขายสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำว่าเครื่องป้องกัน
     ในขณะที่ผมกำลังทำพฤติกรรมแบบนั้นต่อหน้าผู้คุม อยู่ๆ เค้าก็หยุดยิ้มออกมาจนเป็นผมเองที่ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
     " หัวเราะอะไรกัน? มีอะไรน่าขำ "
     ไอ้เกย์หุบยิ้มเมื่อผมทำหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง
     " แฮ่ม! " น้ำกะทิติดคอหรือ?
     " ไม่ต้องไปมองที่อื่นหรอกมันไม่มีอีกแล้ว ที่นี่แหละร้านอาวุธป้องกัน "
     ไม่ได้ถามจะพูดขึ้นมาทำไม กล้าหักหน้าผมรึ!
     " ระ รู้เแล้วน่าก็แค่มองเฉยๆ ไม่ได้รึไง? "

     จะให้มันรู้ไม่ได้! มันเสียศักดิ์ศรี
     ผมมองไปที่แหวนสลับกับมองผลึกสีนิล
     ไม่รู้ว่าจะซื้อยังไงดีเพราะมันเป็นครั้งแรกเลยตัดสินใจยังไม่ได้จึงตอบไปส่งๆ ว่า
     " มีอยู่แค่ยี่สิบก้อนอะไรที่ซื้อได้ก็เอามาเถอะ "
     ผมยื่นผลึกให้กับผู้คุมขายและสิ่งที่ได้มาคือแหวนสามวง
     หนึ่ง แหวนคูณสอง 1 วง
     สอง แหวนเกราะ 1 วง
     สาม แหวนเพลิง 1 วง
     แหวนทั้งสามบางวงก็ดูเหมือนรู้จักบางวงก็ไม่รู้ว่ามันสามารถทำอะไรได้บ้าง

     ในขณะที่อยู่ในความคิดเท้าของผมก็ขยับตามไปด้วยโดยมีไอ้เกย์เดินตามหลังมาติดๆ จนมาถึงตรงผ้าม่านมันจึงสลัดจากตัวผม
     รู้สึกว่าที่นี่คงจะสงบสุขแล้วมั้ง ก็เกือบๆ ล่ะนะ