หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 32: คมกระบี่พฤกษา, ปราณเทวะหนุนเนื่อง, และประกายแสงแห่งความหวัง

เสียงโลหะกระทบไม้และเสียงคำรามของสัตว์อสูร (妖兽) ยังคงดังก้องอยู่ในส่วนลึกของป่าเงียบสนิท (寂静森林)! เจี้ยนหลิน (剑林) ผู้มีพลังปราณ (灵气) เพียงขั้นรวบรวมปราณระดับห้า (凝气境五层) กำลังยืนหยัดต่อกรกับ "หมาป่าเขี้ยววายุคลั่ง" (狂风牙狼) สัตว์อสูรระดับเจ็ดอย่างสุดกำลัง!

"เพล้ง! เพล้ง! ฉัวะ!"

"กระบี่ไม้" (木剑) ธรรมดาๆ ที่เขาก่อรูปขึ้นจากพลังธาตุพฤกษา (草木之力) แตกหักไปแล้วนับสิบเล่ม! ทุกครั้งที่มันปะทะเข้ากับกรงเล็บหรือเขี้ยวอันทรงพลังของหมาป่า มันก็จะสลายกลายเป็นเศษไม้พลังงานที่ปลิวว่อน! แต่ก่อนที่เจ้าอสูรร้ายจะได้เปรียบ "กระบี่ไม้" เล่มใหม่ก็จะปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเจี้ยนหลินอีกครั้งราวกับมิมีวันสิ้นสุด!

ทว่า...การก่อรูปกระบี่ไม้อย่างต่อเนื่องเช่นนี้ มันกำลังสูบพลังปราณของเขาออกไปอย่างรวดเร็ว! เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นตามหน้าผากและขมับ ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น บาดแผลที่แขนและสีข้างเริ่มจะส่งความเจ็บปวดออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ความเหนื่อยล้าเริ่มจะเกาะกินสมาธิของเขาอย่างช้าๆ

หมาป่าเขี้ยววายุคลั่งดูจะยิ่งดุร้ายและเกรี้ยวกราดมากขึ้นเมื่อเห็นว่าเหยื่อตัวเล็กๆ นี้ยังคงยืนหยัดต่อกรกับมันได้อย่างน่าประหลาดใจ! มันคำรามลั่น ก่อนจะระดมการโจมตีที่รวดเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าเดิมเข้าใส่เจี้ยนหลิน!

ในยามคับขันนี้เอง! สภาวะ "สัมผัสกระบี่" (剑之触) ที่เจี้ยนหลินเพิ่งจะค้นพบในลานวงกลมเร้นลับนั้น พลันปรากฏขึ้นในจิตใจของเขาอีกครั้ง! เขารู้สึกราวกับว่าตนเองและ "กระบี่ไม้" ในมือกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว! ทุกการเคลื่อนไหวของหมาป่า ทุกช่องว่าง ทุกจังหวะของการโจมตี กลับดู "ชัดเจน" ขึ้นในห้วงคำนึงของเขาอย่างน่าอัศจรรย์!

"เพลงกระบี่เมฆาไหล – เมฆาคล้อยเคลื่อน!" (流云剑法 – 云舒云卷)

เจี้ยนหลินตวัดกระบี่ไม้ในมือออกไป ท่วงท่าที่เคยดู "เงอะงะ" บัดนี้กลับมีความ "พลิ้วไหว" และ "เฉียบคม" ยิ่งขึ้น! เขามิได้เพียงแค่เลียนแบบท่าร่างที่จดจำมาอีกต่อไป แต่เริ่มจะ "เข้าใจ" ถึง "แก่นแท้" ของมัน! กระบี่ไม้ในมือเขาวาดผ่านอากาศราวกับสายลมที่โอนอ่อนแต่แฝงไว้ด้วยความคมกล้า มันมิได้ปะทะกับกรงเล็บของหมาป่าโดยตรง แต่กลับเล็งไปยัง "จุดอ่อน" หรือ "ช่องว่าง" ที่เปิดออกเพียงชั่วพริบตา!

"ฉึก! กรรซ์!"

ปลายกระบี่ไม้ธรรมดาๆ ทะลวงเข้าสู่สีข้างของหมาป่าได้สำเร็จ! แม้จะเป็นเพียงบาดแผลตื้นๆ แต่ก็ทำให้มันร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดและโทสะ!

'ได้ผล!' เจี้ยนหลินคิดอย่างตื่นเต้น 'สัมผัสกระบี่...มันช่วยให้ข้ามองเห็นได้จริงๆ!'

เขายังคงร่ายรำเพลงกระบี่เมฆาไหลอย่างต่อเนื่อง อาศัย "สัมผัสกระบี่" และไหวพริบในการหลบหลีกและตอบโต้ แม้จะยังคงเสียเปรียบอยู่มาก แต่เขาก็มิได้ถูกบีบคั้นจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนในช่วงแรกอีกต่อไป! เขาสามารถ "ยื้อ" การต่อสู้ได้นานขึ้น สร้างบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ ให้กับหมาป่าได้มากขึ้น!

ทว่า...พลังปราณของเขาก็ยังคงลดน้อยถอยลงไปทุกขณะ! การสร้างกระบี่ไม้อย่างต่อเนื่องและการใช้เพลงกระบี่ที่ต้องอาศัยการโคจรพลังอย่างละเอียดอ่อนนั้น มันเกินกำลังของเขาไปมาก!

'มิไหว...พลังปราณของข้ากำลังจะหมดลงแล้วจริงๆ!' เจี้ยนหลินกัดฟันแน่น เขารู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่เริ่มจะก่อตัวขึ้นในตันเถียน (丹田) อีกครั้ง หากเขามิสามารถหาทางพลิกสถานการณ์ได้ในเร็ววันนี้ มีหวังได้กลายเป็นอาหารอันโอชะของเจ้าหมาป่าคลั่งตนนี้เป็นแน่!

ในขณะที่ความสิ้นหวังเริ่มจะคืบคลานเข้ามาในจิตใจนั้นเอง!

"คิก! คิก!"

เสียงเล็กๆ ดังขึ้นมาจากในอกเสื้อของเขา! "ขาวน้อย" (小白) ที่ซ่อนตัวอยู่นั้น ราวกับจะรับรู้ได้ถึงสถานการณ์อันคับขันของเจี้ยนหลิน! ทันใดนั้น! แสงสีขาวนวลอันอ่อนโยนก็พลันสาดส่องออกมาจากร่างเล็กๆ ของมัน! แสงนั้นมิได้เจิดจ้าจนแสบตา แต่กลับให้ความรู้สึก "อบอุ่น" และ "เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต" (生命之力) อย่างน่าประหลาดใจ!

พร้อมกันนั้น เจี้ยนหลินก็รู้สึกได้ถึง "กระแสพลังงาน" ที่บริสุทธิ์และเย็นสบายสายหนึ่ง ค่อยๆ ไหลซึมซาบจากบริเวณอกเสื้อที่ "ขาวน้อย" ซ่อนตัวอยู่ เข้าสู่เส้นชีพจรของเขาโดยตรง! มันมิใช่พลังปราณที่เขาดูดซับมาจากฟ้าดิน แต่เป็นพลังงานอีกรูปแบบหนึ่งที่ "ละเอียดอ่อน" และ "เข้ากันได้" กับร่างกายของเขาอย่างน่าอัศจรรย์!

พลังปราณที่เคยเหือดแห้งไป เริ่มจะ "ฟื้นตัว" ขึ้นมาอีกครั้ง! แม้จะไม่ถึงกับเอ่อล้นเหมือนตอนที่อยู่ในลานวงกลมเร้นลับ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาสามารถ "ยื้อ" การต่อสู้ต่อไปได้! ราวกับมีธารน้ำทิพย์สายเล็กๆ คอยหล่อเลี้ยงพลังชีวิตของเขาอยู่ตลอดเวลา!

'เจ้าขาวน้อย! นี่เจ้า...' เจี้ยนหลินอุทานในใจด้วยความตกตะลึงระคนซาบซึ้ง! เขามิเคยคาดคิดมาก่อนว่าสหายตัวน้อยที่ดูบอบบางนี้ จะมีความสามารถอันน่าอัศจรรย์เช่นนี้ซ่อนอยู่!

กำลังใจของเจี้ยนหลินพลันลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง! เมื่อมี "ขาวน้อย" คอยหนุนหลัง เขาก็มิอาจยอมแพ้ได้โดยง่าย! "พลังใจสู้ไม่ถอย" ของเขาถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง! 'ในเมื่อสวรรค์ยังมิได้ตัดหนทางของข้าเสียทีเดียว เช่นนั้นข้าก็จะขอสู้ให้ถึงที่สุด!'

เขากระชับกระบี่ไม้ (ที่เพิ่งจะก่อรูปขึ้นใหม่อีกครั้ง) ในมือแน่น ดวงตาจับจ้องไปยังหมาป่าเขี้ยววายุคลั่งด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าเดิม! การต่อสู้ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด! กระบี่ไม้แตกหักไปกี่เล่ม เขาก็มิได้ใส่ใจอีกต่อไป! เพราะทุกครั้งที่พลังปราณของเขาใกล้จะหมดลง กระแสพลังงานอันบริสุทธิ์จาก "ขาวน้อย" ก็จะไหลเข้ามาช่วย "เติมเต็ม" ให้เขาสามารถยืนหยัดต่อไปได้!

หมาป่าเขี้ยววายุคลั่งเริ่มจะแสดงอาการ "สับสน" และ "หงุดหงิด" มากขึ้น! มันมิเข้าใจว่าเหตุใดเหยื่อตัวเล็กๆ นี้จึงยังคงมีพลังเหลือเฟือที่จะต่อกรกับมันได้ ทั้งๆ ที่ควรจะหมดแรงล้มลงไปนานแล้ว!

ในจังหวะที่หมาป่ากำลังจะใช้ท่าไม้ตายสุดท้าย หมายจะปลิดชีวิตเจี้ยนหลินให้สิ้นซากนั้นเอง! เมื่อเจี้ยนหลินถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด! พลังใจทั้งหมดถูกรวมเป็นหนึ่ง! และด้วยการสนับสนุนจากพลังงานลึกลับของ "ขาวน้อย"!

พลัน! "บางสิ่ง" ในส่วนลึกของจิตวิญญาณของเจี้ยนหลินก็พลัน "สั่นสะเทือน" อย่างรุนแรง!

มันมิใช่ความรู้สึกที่เกิดจากการโคจรพลังปราณปกติ! แต่มันเป็น "ไอพลัง" (气息) ที่ "คมกล้า" (锋利), "เย็นเยียบ" (冰冷), และ "เก่าแก่" (古老) อย่างสุดจะหยั่งถึง! ไอพลังนี้พวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาโดยที่เขามิได้ตั้งใจ และมิอาจควบคุมได้!

"กระบี่ไม้" ธรรมดาๆ ที่เขากำลังจะก่อรูปขึ้นในฝ่ามือในเสี้ยววินาทีนั้น พลันถูกอาบย้อมไปด้วย "ประกายแสงสีเงินจางๆ" ที่มองเห็นได้เพียงเลือนราง! ปลายกระบี่นั้นดูจะ "แหลมคม" ขึ้นอย่างน่าประหลาด! และมันก็แผ่ "ไอสังหาร" (杀气) ที่ทำให้แม้แต่หมาป่าเขี้ยววายุคลั่งยังต้อง "ชะงัก" ไปชั่วขณะด้วยความรู้สึก "หวาดหวั่น" ที่อธิบายมิได้!

เจี้ยนหลินเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้! เขามิเข้าใจว่ามันคืออะไร! แต่สัญชาตญาณของเขาบอกให้ "ตวัด" กระบี่ไม้ที่ "ไม่ธรรมดา" เล่มนี้ออกไป!

"ฉัวะ!"

ประกายแสงสีเงินนั้นวาดผ่านอากาศ! ทิ้งไว้เพียงเส้นสายอันเยียบเย็น!

(จบตอน 32)