มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ดวงตาของคนที่กำลังมองมาที่ฉินเฉาเต็มไปด้วยความโกรธ หึงหวง เศร้า และอิจฉา ไม่ช้า สายตาของทุกคนก็ปกคลุมร่างของเขา ทำให้รู้สึกราวกับอยู่ท่ามกลางสปอตไลต์นับไม่ถ้วน

“คลาสเรียนกำลังจะเริ่มแล้ว พวกเธอยังไม่รีบไปห้องเรียนอีก? ที่นี่มีปาร์ตี้หรือไง?”

เมื่อผู้คนเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ น้ำเสียงเย็นชาก็พลันลอยเข้ามา

“อ๊า! อาจารย์ใหญ่อยู่ที่นี่!”

“ไป ไป ไป....”

เหล่านักเรียนรีบสลายตัว หลบหนีไปอย่างแตกตื่น

ฉินเฉาหันไปมอง และแน่นอน เขาเห็นเมอร์ซิเดสสีเงินจอดอยู่นอกประตู เป็นรถที่ซูเฟยนั่งมา เจียงตง พ่อบ้านประจัญบานก็กลับสู่ตำแหน่งคนขับเรียบร้อยแล้ว

ที่กำลังตามซูเฟยมา เป็นบอดี้การ์ดมืออาชีพ อินูอิทและคาร์เตอร์ เมื่อสองพี่น้องเห็นฉินเฉายืนอยู่ที่ประตู ดวงตาของพวกเขามีประกายจิตสังหารแวบผ่าน ซึ่งตามมาด้วยความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

เมื่อพวกเขาต่อสู้กับฉินเฉาวันนั้นที่โรงพยาบาล ฉินเฉาราวกับคนเหล็กที่ข้ามเวลามา พวกเขาทั้งสองต่างถูกเขาจัดการจนน่าสังเวช ถ้าไม่ใช่เพราะซูเฟยปรากฏตัว พวกเขาสองพี่น้องคงเดินทางลงนรกด้วยกันไปแล้ว

ในใจพวกเขา ความแข็งแกร่งของฉินเฉามันเกินกว่าที่มนุษย์จะมีได้

“สวัสดีตอนเช้าครับ บอสซู!” ต่อหน้าบอส และพี่สะใภ้ในอนาคต ฉินเฉาเป็นธรรมดาที่จะทักทายอย่างเป็นกันเอง

ใครจะรู้ ซูเฟยเพียงแค่ชายหางตามามองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เหมือนกับเขาเป็นคนแปลกหน้า

“อาจารย์ซู คลาสเรียนจะเริ่มแล้ว อย่าพานักเรียนมารวมกันที่หน้าทางเข้าโรงเรียน มันจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้พวกเขา”

ซูเฟยสนใจเพียงแค่น้องสาวของเธอ

“อ่า โอเค!” ซูจีที่สังเกตว่าพี่สาวของเธอไม่ปกติ คิดว่า บางทีอาจมีเรื่องหลายเรื่องที่กวนใจเธอ ดังนั้น พี่สาวของเธอจึงอารมณ์ไม่ดี

ซูจีมองฉินเฉาด้วยท่าทางเต็มไปด้วยความหมาย ความหมายคืออยากให้เขาช่วยทำให้พี่สาวเธอยิ้ม และจากนั้นก็พาศิษย์พี่ของเธอเดินไปที่ตึกเรียน

“โปรดเอาคำขอของฉันกลับไปคิด!” ฮานเอินสีก็ยังไม่ไป เธอพูดกับฉินเฉาอย่างซื่อตรง และจากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไปในเขตโรงเรียนพร้อมเพื่อนร่วมชั้นของเธอ คิมวู

“ครั้งหน้า ถ้านายหายไปโดยไม่บอกอะไรอีกล่ะก็ นายตายแน่!” หลังจากจ้องฉินเฉาแล้ว หู่หลี่ลี่ก็จากไปพร้อมกับฟางเหวิน

ทางเข้าโรงเรียนที่เมื่อกี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ตอนนี้กลายเป็นไร้ผู้คน เหลือก็แต่ฉินเฉา ซูเฟย และบอดี้การ์ดมืออาชีพทั้งสองของเธอ

“นายไม่ได้รับอนุญาตให้หยอกล้อนักเรียนหญิงในขณะทำงาน” ซูเฟยมองไปที่ฉินเฉาอย่างเย็นชา “ครั้งหน้า ถ้าฉันเจอ ฉันจะตัดเงินเดือนนาย”

พร้อมกันนั้น เธอก็หันหัวไปและเดินไปตามทางพร้อมบอดี้การ์ดของเธอ

เวร ฉันไปทำอะไรอีกเนี่ยครั้งนี้!

ฉินเฉาลูบจมูก มองไปที่หลังของสาวงามที่กำลังหายไป

เมื่อหู่หลี่ลี่และฟางเหวินกำลังเดินเข้าห้องเรียน หู่หลี่ลี่ก็ตบหน้าผากตัวเองและพูดออกมาเสียงดัง

“โอ้ ไม่! มาสคาร่าที่ฉันเพิ่งซื้อตกอยู่ในร้านเครื่องสำอาง!”

“พระเจ้า!” ฟางเหวินด่าอย่างน่ารัก “เธอ ยัยจิ้งจอก ทำไมเธอถึงมักลืมของนักนะ!”

“ฮิฮิ โทษที โทษที” หู่หลี่ลี่ตบมือตรงหน้า และพูด “ในใจฉันมันคิดฟุ้งซ่านน่ะ เหวินเหวิน เธอไปก่อนเลย อย่าลืมขานชื่อให้ฉันด้วยนะ! แล้วฉันจะกลับมา”

พร้อมกันนั้น หู่หลี่ลี่ก็วิ่งกลับไปอย่างตื่นเต้น

เพราะว่าประตูปิดแล้ว หู่หลี่ลี่จึงหันไปอีกถนน ตั้งใจจะออกไปข้างนอกโดยกระโดดข้ามกำแพงไป

โรงเรียนกวงหยวนใหญ่มากและถนนสายนี้ก็ยาวมาก ยิ่งกว่านั้น ผู้เฒ่าผู้แก่ในละแวกใกล้เคียงก็มักจะมาออกกำลังกายยามเช้ากันที่สวนเล็กๆ แห่งนี้

เพราะว่าหลังโรงเรียนกวงหยวนเป็นเขตที่อยู่อาศัย

มหาวิทยาลัยจำนวนมากล้วนเป็นอย่างนี้ พวกเขามักดึงดูดเขตพักอาศัยเข้ามา ปัจจุบัน โรงเรียนกวงหยวนไม่ค่อยสงบ นักเรียนหลายคน เมื่อเดินในถนนสายนี้ มักถูกนักเลงบางคนไถเงินพวกเขาไป

ไม่เพียงแค่จะบังคับเอาเงินไปเท่านั้น นักเลงพวกนี้ยังตีพวกเขาอีกด้วย ฉะนั้น เหล่านักเรียนจึงส่งเอกสารร้องเรียนไปที่โรงเรียนกวงหยวน ให้เพิ่มมาตรการความปลอดภัยมากขึ้น สำหรับเหตุผลนี้ โรงเรียนได้เรียกบอดี้การ์ดหน่วยโล่สีฟ้ามาดูแลบริเวณนี้เป็นการเฉพาะ

ยังไงก็ตาม ระหว่างเวลาทั้งวัน การ์ดส่วนมากต้องไปทำงาน และผู้เฒ่าผู้แก่ที่มาออกกำลังกายพากันกลับบ้าน ทั่วทั้งถนนต่างเงียบ

สายลมพัดพาใบไม้เหลือง ส่งเสียงหวีดหวิวออกมา เหล่าใบไม้พากันร่วงลงพื้นอย่างต่อเนื่อง เป็นการแจ้งถึงการมาถึงของหน้าหนาว

“เงียบจัง...” หู่หลี่ลี่พูดเสียงเบา แม้ว่าสาวน้อยนางนี้จะดุร้าย แต่ถึงยังไงก็เป็นเด็กผู้หญิง สภาพแวดล้อมแบบนี้ทำให้เธอกลัว

ความแตกต่างเดียวก็คือ หู่หลี่ลี่ไม่ใช่เด็กหญิงธรรมดา แต่เป็นอสูรจิ้งจอก แม้ว่าเธอจะมีแค่สองหาง เธอก็ยังทรงพลังกว่าคนทั่วๆ ไป

โดยเฉพาะเมื่อแม่ของเธอสอนคาถาให้ ทำให้หู่หลี่ลี่รู้สึกว่าเธอกลายเป็นสัตว์ประหลาดมากขึ้นทุกที ซึ่งมันเป็นสิ่งมหัศจรรย์สำหรับเธออย่างแท้จริง

เธอรู้สึกว่าโลกระหว่างเธอและฉินเฉาเริ่มใกล้กันเข้ามาเรื่อยๆ มันทำให้เธอมีความสุข ดังนั้น เธอจึงใช้ความมานะทุกอย่างเพื่อเรียนคาถา

แต่แม่ของเธอบอกเธอว่า เธอเป็นแค่จิ้งจอกสองหาง ฉะนั้น เธอจึงเรียนได้แค่คาถาของจิ้งจอกเท่านั้น มีเพียงแค่เธอกลายเป็นจิ้งจอกสี่หางเธอจึงจะสามารถเรียนคาถาที่แท้จริงได้

แม้จะเป็นอย่างนั้น หู่หลี่ลี่ก็พอใจมากแล้ว

“หลังจากดูดกลืนแก่นแท้ปีศาจของฉินเฉา แม่ก็จะกลายเป็นปีศาจเก้าหาง อนาคตของนิกายสัตว์อสูรฝากไว้บนบ่าของหนูแล้วนะ”

คำพูดของแม่เธอลอยเข้าหู ทำให้หู่หลี่ลี่รู้สึกเศร้า คิ้วจันทร์เสี้ยวของเธอตกลงพร้อมกัน ทำให้ใบหน้าของเธอกลายเป็นหดหู่ ทำไมเพื่อที่จะกลายเป็นอสูรจิ้งจอก ฉันจึงต้องทำร้ายคนอื่น? ถ้าทุกคนเป็นคนดีต่อคนอื่นอย่างฉันกับฟางเหวิน มันจะไม่ดีกว่าเหรอ?

หู่หลี่ลี่ไม่เข้าใจ และเธอก็ไม่อยากเข้าใจ ตราบเท่าที่เธอฝึกอย่างหนัก และกลายเป็นจิ้งจอกเก้าหาง ฉันก็จะสามารถช่วยแม่ล้างแค้นได้!

สำหรับเรื่องที่ต้องทำกับฉินเฉา เธอแน่นอนว่าไม่ต้องการจะทำ ไม่เพียงฉินเฉาจะไม่ใช่ศัตรู เขายังเคยช่วยฉันไว้ครั้งหนึ่งด้วย การทำร้ายผู้มีพระคุณเป็นสิ่งที่มีแต่หมาป่าตาขาวเท่านั้นที่ทำได้

ยิ่งกว่านั้น ในทีวี มีหนังหลายเรื่องเกี่ยวกับจิ้งจอกน้อยที่ถูกช่วยและจากนั้นตอบแทนผู้มีพระคุณของเธอด้วยร่างกาย....

เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ว่าหู่หลี่ลี่จะใจใหญ่แค่ไหน เธอก็อดที่จะอายไม่ได้ ทำไมฉันต้องคิดเรื่องนี้ทุกวันด้วย!

“หยุด อย่าขยับ!” เมื่อหู่หลี่ลี่ปล่อยให้จินตนาการล่องลอยไปตามลม เงาสองเงาพลันกระโจนออกมาจากด้านข้าง หนึ่งในนั้นถือมีดสั้นชี้มาที่เธอ

หู่หลี่ลี่สะดุ้ง พลางคิดว่า แย่แล้ว ฉันเจอกับโจรเข้าให้แล้ว!

คนพวกนี้พิเศษมาก ทำไมพวกเขาถึงออกมาเช้าขนาดนี้?

หู่หลี่ลี่มองไปที่ชายทั้งสองคนตรงหน้าด้วยดวงตากลมโตคู่สวยของเธอ ทั้งสองคนเหมือนจะมีอายุพอๆ กับเธอ แต่พวกเขาดูดุร้ายอย่างมาก และมองมาที่เธออย่างชั่วร้าย

“เอาเงินที่มีออกมาให้หมด!” ชายที่ถือมีดพูดอย่างดุร้าย

“พี่น้อง ยัยเด็กนี่สวยมาก ฉันแทบอยากจะช่วยตัวเองเลย” ชายอีกคนเลียริมฝีปาก ตาของเขาเป็นประกายน่ารังเกียจ

ในสายตาของเขา สาวสวยตรงหน้าเขานี้เหมือนกับกำลังแก้ผ้า รอให้เขาเข้าไปร่วมสนุก

“ฉันจะให้เงิน แต่อย่ามาทำรุ่มร่าม” เมื่อเห็นสายตาของเขา หู่หลี่ลี่ก็รู้สึกกลัว และพูดออกมา “ฉันมีอยู่ 200 เอาไป”

หู่หลี่ลี่คิด ต่อต้านพวกเขามันไม่คุ้มค่า เพียงแค่จ่ายเงินเพื่อขจัดหายนะก็พอ เงินหาใหม่ได้ แต่ชีวิตไม่ใช่

“หึหึ นี่ไม่ใช่แค่เงินแล้วตอนนี้” แต่ชายหนุ่มไม่ต้องการปล่อยนักเรียนสาวสวยคนนี้ไป เขาถูมือไปมา และค่อยๆ เดินเข้าไป “มา สาวน้อย ไม่มีใครอยู่ที่นี่ มาแต่งกับลุงมา”

พร้อมกันนั้น เขากำลังจะจับเข้าที่ไหล่ของหู่หลี่ลี่

“กรี๊ดดด!” หู่หลี่ลี่กรีดร้องเสียงดัง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยอำนาจเวทมนตร์แปลกๆ ชายที่เมื่อกี้มีท่าทางหื่นกามพลันกลายเป็นทึ่มทื่อ ตาเหลือก และไร้อารมณ์

“เหลียงจื้อ เป็นอะไร?” ชายที่ถือมีดตกใจ และรีบดึงพี่น้องของเขามาดู มันเหมือนกับว่าเขาถูกสะกดจิต ตาของเขาเหม่อลอย และปากของเขามีน้ำลายไหลออกมา หัวเราะคิกคักติดกัน

“ฟู่ น่ากลัวจริง” หู่หลี่ลี่ตบหน้าอกเล็กๆ ของเธอ และพูดอย่างมีความสุข “โชคดี ที่ฉันเรียนวิชาเสน่ห์จิ้งจอก ไม่อย่างนั้น วันนี้ต้องลำบากแน่ๆ”

“แก แกทำอะไรกับพี่น้องฉัน!” ชายที่ถือมีดตกใจ รู้สึกเย็นเยียบ เขารีบร้องออกมา

“นี่! นายกำลังตะโกนอะไร!” หู่หลี่ลี่กลอกตา “นายเอาคนมาเสนอให้เอง!”

“แกหมายความว่ายังไง?” ชายที่ถือมีดรู้สึกผิดปกติ ทำให้เขาก้าวถอยหลังสองก้าว

“ไม่ได้หมายความว่าไงทั้งนั้นแหละ” หู่หลี่ลี่ฉีกยิ้ม และหัวเราะอย่างน่าหลงใหล “ไม่ใช่ว่าพวกนายสองคนอยากแต่งงานเหรอ? งั้นฉันจะให้พวกนายสองคนแต่งงานกัน”

พร้อมกันนั้นเธอก็ดีดนิ้ว ทำให้ชายคนนั้นสนใจมือของเธอ

ตามมือของเธอ ตาของชายคนนั้น สบเข้ากับตาของหู่หลี่ลี่

ดวงตาคู่สวยเหมือนกับกลายเป็นบ่อน้ำลึกล้อมรอบเขา

ฉากตรงหน้าเขาเปลี่ยน เหล่าใบไม้บนต้นไม้เหนือหัวเขาจู่ๆ ก็กลายเป็นสีเขียว ชายหนุ่มถอยหลัง เขาพลันพบว่าเขาไม่ได้อยู่บริเวณโรงเรียนกวงหยวน แต่เป็นในป่าลึก

สาวงามคนนั้นหายไป มีต้นไม้เพิ่มขึ้น ไม่มีอะไรรอบตัวเขา

เขาตกใจและวิ่งอย่างแตกตื่น พยายามหนีออกจากป่า แต่เหมือนว่าป่านี้จะใหญ่มาก หลังจากวิ่งมาครึ่งวัน เขาพบว่า เขายังไม่เห็นชายป่า

“ฉะ ฉันอยู่ไหน?” เขาตกใจและขาอ่อน ร่างของเขาสั่น

นะ นี่มันนรกที่ไหนเนี่ย? ฉันแค่จะไถเงินเอง ทำไมถึงกลายเป็นอย่างนี้? หระ หรือว่านี่จะเป็นฝันร้าย

“นายน้อย...” ในเวลานี้เอง น้ำเสียงหวานๆ พลันลอยมาจากข้างหลังเขา เขามองกลับไปโดยไม่รู้ตัว เขาเห็นสาวงามที่มีใบหน้าละเอียดยืนอยู่ข้างหลังเขา

“นายน้อย กำลังมองหาบ่าวหรือเจ้าคะ...?” เสื้อผ้าของหญิงสาวค่อยๆ หายไป เผยให้เห็นผิวขาวๆ ของเธอ

ชายคนนั้นท่าทางโง่งม ยังไงก็ตาม สาวงามที่ราวกับหยก และโดยไม่รู้ตัวท่อนล่างของเขาเริ่มรู้สึกร้อน เขาเดินเข้าไปดึงสาวงามเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอดไม่อยู่

“นายน้อย...ช่วยมีอะไรกับบ่าวได้มั้ยเจ้าคะ...” หญิงสาวครางออกมาเสียงต่ำ ชายคนนั้นในที่สุดก็ทนไม่ไหว เขาเริ่มคำรามออกมาราวกับสัตว์ร้ายและม้วนตัวไปพร้อมกันกับสาวงามคนนั้น

หู่หลี่ลี่มองชายตรงหน้าด้วยท่าทางขยะแขยง เขากำลังเอากับต้นไม้ เอาแขนกอดมันไว้ และเริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเอง

“คนน่ารังเกียจ...” น้ำเสียงของเธอเย็นชา และเผยอปากสีแดงสดของเธอโดยไม่รู้ตัว

จบตอน