การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

บทที่ 112 หลบหนี

หลังจากที่จอมโจรผู้หนึ่งได้ยินเช่นนั้น มีหรือว่ามันจะไม่โกรธที่มนุษย์ธรรมดาๆมาด่ามันต่อหน้าต่อตาลูกสมุน “ดี...ดี...ถ้าอย่างนั้น มนุษย์โสโครกเช่นเจ้า ข้าจะส่งไปลงนรกก่อนเลยก็แล้วกัน...”
“เจ้าคงจะไม่คิดว่า ข้าจะยืนอยู่เฉยๆให้เจ้าจับได้หรอกนะ?...” หลังจากกล่าวจบ ชิว เหวินเจี้ยน ก็รีบพุ่งทะยานหนีเหล่ากองโจรพวกนี้โดยที่ไม่คิดชีวิต
ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ!
เพียงแค่เสี้ยววินาที ชิว เหวินเจี้ยน ก็พุ่งทะยานไปไกลกว่าหนึ่งกิโลเมตรแล้ว
แต่ทว่า มีหรือที่ยอดยุทธ์ชั้นศักดิ์สิทธิ์จะตามมาไม่ทัน จอมโจรผู้นั้นยังรวดเร็วยิ่งกว่า ชิว เหวินเจี้ยน เสียอีก
“หึ หึ... เป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดา แต่ลูกเล่นใช้ได้เลยทีเดียว ความเร็วของเจ้ามันก็เร็วอยู่หรอกนะ แต่ทว่าก็เท่านั้นหละ เพราะข้าจะถึงตัวเจ้าแล้วในอีกสามลมหายใจ” สีหน้าของจอมโจรดูชั่วร้ายเป็นอย่างมาก แต่ทว่าในตอนนี้มันเลิกคิดที่จะสังหารชิว เหวินเจี้ยน แล้ว แต่มันคิดจะเก็บเขาเอาไว้ใช้งานแทน เนื่องจากขนาดระดับพลังเพียงเท่านี้ แต่ความเร็วกลับเร็วพอๆกับเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นเลยทีเดียว!
‘ชิ! ข้าไม่มีวันจะสู้พวกมันได้ ข้าจะทำยังไงต่อดี...’ ชิว เหวินเจี้ยน มองซ้าย มองขวา และเขาก็เหมือนกับคิดอะไรดีๆออก เขาก็เลยยิ้มหยอกล้อกับศัตรูเล่นอีกเล็กน้อย
“เฮ้ เจ้าไม่คิดหรือว่ามันง่ายเกินไป? บางทีข้าอาจจะว่องไวกว่าเจ้าก็เป็นได้” ชิว เหวินเจี้ยน ทำหน้าตากวนๆ เพื่อหลอกล่อให้ศัตรูมาติดกับที่ตนเองวางเอาไว้
จอมโจรแค่นเสียงรอบนึง และมันก็เริ่มเร่งความเร็วให้ไวกว่าเดิม “หึ...”
ฟิ้ว~~ ฟุบ…
ความเร็วของจอมโจรในตอนนี้รวดเร็วเป็นอย่างมาก เพียงแค่เสี้ยววินาทีก็ตามมาถึง ชิว เหวินเจี้ยน เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในขณะนั้นเอง จอมโจรก็ยื่นมือเข้าไปจับที่คอเสื้อของ ชิว เหวินเจี้ยน เพื่อหยุดการเคลื่อนไหว...
แต่ทว่าในขณะนั้นเอง ชิว เหวินเจี้ยน ได้ฉีกยิ้มอันชั่วร้ายขึ้นมา
‘อันตราย!’ จอมโจรรีบปล่อยคอเสื้อของ ชิว เหวินเจี้ยน ในทันที
หลังจากนั้นเพียงไม่นาน ก็ได้มีแท่งเหล็กขนาดยักษ์ ที่อัดควบแน่นพลังของเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ชั้นต้นเอาไว้ ปลายหัวของแท่งเหล็กแหลมคม ต่อให้อยู่เขตแดนศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง ก็จะต้องโดนเสียบทะลุเป็นแน่
เพียงเวลาที่แท่งเหล็กพุ่งพลาดเป้า เสียงของ ชิว เหวินเจี้ยน ก็ดังขึ้นมาอีกรอบ “โอ้ว เจ้านี่มันร้ายกาจกว่าที่ข้าคิดอีกแฮะ แฮร่ๆ...”
จอมโจร ถึงกับแค่นเสียงออกมา เมื่อได้ยินสิ่งที่มนุษย์ผู้หนึ่งกล่าวออกมาเหมือนจะชื่นชมเขา “หึ มนุษย์เช่นเจ้ากล้ามาชื่นชมข้า? น่าหัวล่อซะจริงๆ...”
“ใครชมเจ้า...? ที่ข้าหมายถึงคือ ผู้ที่จะขึ้นมาเป็นจอมมารคนถึดไปต่างหาก เจ้านี่มันโง่แล้ว ก็ยังโง่อีกเนอะ เฮ้อ~” ชิว เหวินเจี้ยน ทำท่าทางล้อเลียนต่อไป เนื่องจากในเวลานี้ จอมมารที่แท้จริงเริ่มถูกปลุกให้ตื่นแล้ว
เมื่อรู้ว่าตนเองโดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีหรือที่จอมโจรจะไม่โกรธ “หนอย!! กล้ามาเล่นลิ้นกับข้า ดี... คอยดูแล้วกับว่าข้าจะควักเครื่องในของเจ้าออกมายังไง” กล่าวจบ จอมโจร ก็เริ่มใช้พลังเต็มกำลัง เพื่อที่จะพุ่งเข้าไปสังหารปลิดชีพ ชิว เหวินเจี้ยน อย่างรวดเร็ว
พรึบ!
ชิ้ง!
แต่ทว่า ในขณะที่จอมโจรกำลังจะเข้าใกล้ถึงตัวของ ชิว เหวินเจี้ยน ก็ได้มีแท่งเหล็กขนาดยักษ์อันเดิม พุ่งเข้ามาจากด้านหลังโดยที่เกือบจะแทงจะลุตัวของเขาอยู่แล้ว แต่ถือว่ายังดีที่จอมโจรผู้นั้นเป็นถึงหัวหน้าใหญ่ ซึ่งสามารถสัมผัสกับสิ่งต่างๆรอบตัวได้ถึงหลายหมื่นกิโลเมตร ถ้าเกิดมีอันตรายใดๆเข้าใกล้กับตนเอง ประสาทสัมผัสของเขาจะตอบสนองโดยอัตโนมัติ ซึ่งมันสั่งการเสมอว่าให้เอาชีวิตรอดไว้ก่อน เขาจึงหลบแท่งเหล็กที่พุ่งเข้ามาจากมุมอับได้ทันเวลาพอดี...
จอมโจรถึงขนาดที่โกรธจัด ซึ่งเขารู้อยู่แล้วว่ามนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่งไม่สามารถบังคับแท่งเหล็กที่อันตรายขนาดนี้ได้อย่างแน่นอน “เป็นใครกัน! ถ้าแน่จริงก็อย่าเอาแต่มุดหัว ไสหัวออกมาซะ!”
“ทำไมถึงไม่คิดว่าเป็นข้า? เพราะในสถานที่แห่งนี้ก็มีเพียงแค่ข้ากับเจ้าสองคนเท่านั้น...” ชิว เหวินเจี้ยน ตอบกลับไปแบบกวนๆ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จอมโจรก็เริ่มโกรธจัดมากกว่าเดิมเสียอีกที่โดน ชิว เหวินเจี้ยน มาหยอกล้อเขาทำ เหมือนว่าจอมโจรชั้นสูงแบบเขาเป็นเหมือนของเล่น “ไร้สาระ รีบๆออกมาซะ! ถ้าไม่อย่างนั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน! ”
“หึ หึ หึ...กว่าเจ้าจะรู้สึกตัวก็แทบจะสายไปเสียแล้ว นี่หรือจอมโจรที่จอมมารทั้งหลายต่างหวาดกลัว? ช่างน่าขำ” ในเวลานั้นเอง ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งก็เริ่มออกมาปรากฏตัวข้างๆ ชิว เหวินเจี้ยน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 112 หลบหนี

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 112 หลบหนี

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้