คู่บุพเพสะท้านฟ้า อยากเห็นนักว่าใครจะกล้ากับชายาผู้บ้าบิ่น [นิยายแปล]

บทที่ 24 หลอมโอสถเป็นด้วย?!

สิ้นเสียงหยาบคายนั้นประตูก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง

        เซียวหลิงเฟิงที่โกรธจนหน้าแดงก่ำตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อชายร่างผอมสูงที่ไว้หนวดเป็นเลขแปด (八) ขึ้นมาพร้อมตะคอกด่า “ไสหัวไปให้พ้น!ไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้ตรงนี้!”

        เซียวหลิงเย่ก็พุ่งตามเข้ามาหวังจะต่อยหน้าชายหนวดเลขแปดเต็มแรง ทว่าอีกฝ่ายกลับยกเท้าถีบสวนจนเขากระเด็น จากนั้นก็ตบเซียวหลิงเฟิงจนกระเด็นออกไปเช่นกัน

        ชายหนวดเลขแปดปัดชายแขนเสื้อด้วยความดูแคลนมองสองพี่น้องอย่างหยิ่งยโสแล้วแค่นเสียงว่า “ฝีมือกระจอกงอกง่อยเพียงนั้นยังกล้าอวดดีใส่ข้าอีก เจ้าพวกหา...อ๊าก!”

        ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งกระแทกเข้าใส่ท้องเต็มแรงจนตัวปลิวตกกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

        “ใคร?! ใครมันบังอาจ!”

        ชายหนวดเลขแปดเงยหน้าขึ้นด้วยความโกรธจัดเห็นเซียวหลิงอวิ๋นยืนค้ำอยู่เบื้องหน้าเขา ใบหน้าเย็นชาสายตาคมปลาบกดดันอย่างน่าหวาดหวั่น

        “เมื่อครู่เจ้าว่าฝีมือกระจอกงอกง่อย? งั้นลืมตาสุนัขของเจ้าดูให้ดีว่าข้าเป็นใคร!มารดาและพี่น้องข้าเป็นคนที่เจ้าดูหมิ่นได้หรือ! เจ้าอยากเก็บแขนข้างไหนไว้ดีล่ะ”

        ชายหนวดเลขแปดมองหญิงสาวเบื้องหน้าอย่างสันสนเขามั่นใจว่าไม่เคยเห็นนางมาก่อนแน่ๆ ทว่าความดุดันเช่นนี้ทำให้ใจเขาหวาดหวั่นแต่ปากยังพยายามข่มว่า

        “เจ้ากล้าทำร้ายข้างั้นรึ! รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร! ข้าคือเหยียนฉี่หมิงนักหลอมโอสถขั้นสองแห่งซ่านเหรินถัง น้องสาวข้าคือนายหญิงของสกุลเหยียน!หากเจ้ากล้าทำร้ายข้า สกุลเหยียนจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!”

        เหยียนฉี่หมิงมั่นใจว่าเมื่อขู่แบบนี้อีกฝ่ายต้องลังเลบ้างเป็นแน่แต่เซียวหลิงอวิ๋นกลับหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ดวงตาเย็นยะเยือก

        “สกุลเหยียน? เฮอะ!ย่านตั้งแผงขายของฝั่งถนนตะวันตกนั่นก็ของพวกเหยียนไม่ใช่รึเรื่องของเย่หลงข้ายังไม่ได้ไปทวงถามให้ชัดเลยเจ้ากลับกล้ามาหาเรื่องข้าอีกงั้นหรือ! หลิงเย่ ลุย!สั่งสอนมันให้รู้จักวิธีใช้ปากเสียใหม่ ถ้ายังกล้าปากมากต่อหน้าพวกเราจวนโหวอีกก็ให้ลิ้นทิ้งซะ! ข้าจะเข้าไปดูท่านแม่!”

        เซียวหลิงเย่ไม่สนใจความเจ็บปวดเมื่อครู่รีบกระโจนใส่ทันที ลงมือต่อยชายหนวดเลขแปดไม่ยั้ง

        “เจ้าว่าท่านแม่ข้าเรอะ ไอ้ชั่ว! ปากสุนัข! รังแกพี่ข้าเรอะ! ตายซะเถอะ!”

        ไม่นานใบหน้าของเหยียนฉี่หมิงก็บวมเป่งเป็นหัวหมู ร้องขอชีวิตด้วยเสียงอู้อี้

        “พอแล้ว พอแล้ว ข้ายอมแล้ว อย่าตีข้าอีกเลย ข้าผิดไปแล้ว!”

        เซียวหลิงเย่เห็นอีกฝ่ายหมดสภาพก็พ่นลมหายใจเฮือกใหญ่แม้ยังหอบหายใจแรงแต่ก็ไม่ลืมเป็นห่วงมารดาเขาจึงปล่อยอีกฝ่ายทิ้งไว้แล้ววิ่งเข้าไปในบ้านทันที

        แต่ก่อนที่ขาจะพ้นประตูเหยียนฉี่หมิงกลับตะโกนไล่หลังเสียงดังก้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำว่า “ไอ้พวกชั้นต่ำไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! กล้าทำร้ายข้าเรอะ! รอดูเถอะซ่านเหรินถังจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!”

        เซียวหลิงเย่หันกลับไปด้วยความโกรธแต่ก็เห็นเพียงเงาหลังของเหยียนฉี่หมิงที่กำลังวิ่งหนีไปพร้อมกับเอามือปิดหน้าที่บวมเป่งไว้แน่น

        เซียวหลิงเย่ไม่คิดจะตามไปเขารีบเดินกลับเข้ามาในห้อง เห็นมารดาที่นอนอยู่บนเตียงใบหน้าเขียวคล้ำและไร้ชีวิตชีวา

        เขาหันไปมองเซียวหลิงอวิ๋นด้วยความกังวล“พี่สาว ท่านแม่เป็นยังไงบ้าง...”

        แม้แต่เซียวหลิงเฟิงก็ไม่สนใจจะแสดงท่าทีต่อต้านเซียวหลิงอวิ๋นในยามนี้เขาหันมามองนางด้วยความร้อนใจ หากมารดาเป็นอะไรไป พวกเขาคงไม่ให้อภัยตนเองแน่

        เซียวหลิงอวิ๋นมองดูหญิงวัยกลางคนบนเตียง

        นี่หรือคือหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองฮั่วหลีในอดีตผู้ที่งามเลิศล้ำ เพียงรอยยิ้มก็ทำให้แผ่นดินสะเทือน เวลาผ่านไปหลายปีความเจ็บป่วยเรื้อรังทำให้ผมขาวโพลนขึ้นเต็มสองข้างขมับเค้าโครงความงามเดิมยังพอมองเห็นได้เพียงเลือนรางจากใบหน้าซูบซีดนี้

        เซียวหลิงอวิ๋นรู้สึกอึดอัดแน่นในอกรีบรวบรวมไอม่วงที่ได้มาจากหลีเย่หานเข้าสู่ร่างของหญิงตรงหน้าอย่างระมัดระวังแต่นางไม่กล้าถ่ายพลังเข้าไปมากเกินไปเพราะร่างกายของหญิงผู้นี้อาจรับไม่ไหวจนเป็นอันตราย

        เซียวหลิงอวิ๋นใช้นิ้วกดจุดสำคัญตามร่างกายของนางหลายจุดก่อนจะเงยหน้าขึ้นกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ท่านแม่ได้รับพิษสะสมชนิดหนึ่งแม้พิษจะออกฤทธิ์ช้า แต่หากสะสมมากเข้าก็เป็นอันตรายถึงชีวิต ที่ผ่านมาแม้จะอ่อนแอและเจ็บออดๆแอดๆ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นอันตรายทว่าอาการที่กำเริบขึ้นอย่างเฉียบพลันเช่นนี้ต้องมีสาเหตุ บอกข้ามาพวกเจ้าให้ท่านกินอะไรไปบ้าง”

        เซียวหลิงเฟิงกับเซียวหลิงเย่ส่ายหน้า“ก็เหมือนเดิมทุกวัน...อ้อ! ข้านึกออกแล้ว!”

        เซียวหลิงเย่รีบพูดขึ้น“เป็นโอสถที่เหยียนฉี่หมิงเป็นคนจัดให้! พวกเราจ่ายไปถึงแปดพันเหรียญทองเลยนะท่านแม่ดื่มเข้าไปเพียงเทียบเดียวอาการก็ดีขึ้นทันตาเห็น...”

        “ยังมีเทียบสั่งยาหรือกากยาเหลืออยู่หรือไม่”เซียวหลิงอวิ๋นถามด้วยแววตาที่เข้มขึ้น

        เซียวหลิงเฟิงรีบไปหยิบห่อยาที่ยังเหลืออยู่มาให้นางนางเปิดดูแล้วสีหน้าก็พลันมืดครึ้ม

        “นี่มันยากร่อนชีวิตชัดๆ!ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมร่างท่านแม่ถึงได้ทรุดหนักอย่างฉับพลัน ยาพวกนี้ออกฤทธิ์แรงมากแม้ดื่มแล้วจะรู้สึกว่าร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นก็จริงแต่แท้จริงแล้วกลับเร่งให้พลังชีวิตเหือดแห้งเร็วขึ้นยิ่งกินติดต่อกันก็ยิ่งเร่งให้พลังชีวิตถูกเผาผลาญจากภายใน!ซ่านเหรินถังช่างกล้าลอบให้ยาแบบนี้ได้ลงคอ!”

        เซียวหลิงเฟิงกับเซียวหลิงเย่ต่างตกตะลึง

        เซียวหลิงเฟิงเอ่ยด้วยความเสียใจและโกรธแค้น“แปลว่าที่แม่เป็นแบบนี้เพราะยาเฮงซวยของเหยียนฉี่หมิงงั้นหรือ!แล้วตอนนี้อาการแม่เป็นยังไงบ้าง!”

        เซียวหลิงเย่แทบระเบิดอารมณ์“ข้าจะไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้เลย! ที่แท้มันเป็นต้นเหตุทำให้ท่านแม่เป็นแบบนี้!”

        เซียวหลิงอวิ๋นยกมือห้ามทั้งสองให้สงบลงก่อน“ซ่านเหรินถังกล้าออกเทียบยามั่วซั่ว ข้าไม่มีทางปล่อยไว้แน่และตระกูลเหยียนก็เหมือนกัน แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญคือรักษาท่านแม่ก่อนหากข้าไม่มีไอม่วงติดตัวมาด้วย คงถ่ายทอดพลังช่วยท่านแม่ไว้ไม่ทันอีกเพียงไม่กี่ชั่วยาม เกรงว่าแม้แต่เซียนก็ยากจะช่วยชีวิตไว้ได้ แต่ไอม่วงนั่นจะต่อชีวิตท่านแม่ได้เพียงสามวันภายในสามวันนี้ต้องหาโอสถถอนพิษและโอสถฟื้นปราณให้ได้ มิฉะนั้นท่านแม่จะไม่รอด!”

        “ต้องใช้โอสถถอนพิษขั้นสามกับโอสถฟื้นปราณขั้นห้าใช่ไหม”เซียวหลิงเฟิงหน้าซีดทันทีเมื่อเอ่ยถึงโอสถ

        พูดถึงโอสถแม้แต่โอสถขั้นหนึ่งก็แพงลิบลิ่ว ขั้นสามหรือห้ายิ่งไม่ต้องพูดถึงขนาดตอนอยู่จวนโหวยังต้องวิ่งเต้นพึ่งพาคนรู้จักถึงจะพอหาซื้อได้ตอนนี้พวกเขาไม่มีทั้งเงินและเส้นสาย จะไปหาได้จากที่ไหนกัน

        อีกทั้งทั่วทั้งแคว้นฮั่วหลีก็ไม่มีนักหลอมโอสถขั้นห้าเลยสักคนที่เก่งที่สุดก็มีแค่ท่านผู้เฒ่าเฟิงแห่งจี้เหรินถังที่ครองอันดับหนึ่งแต่เขาก็เป็นเพียงนักหลอมโอสถขั้นสี่เท่านั้น

        เขากำหมัดแน่นพูดเสียงสั่น “ผิดที่ข้าเอง หากไม่เสียดายค่ายาแค่ไม่กี่ร้อยเหรียญแล้วไปหาหมอของจี้เหรินถังแทนก็คงไม่เกิดเรื่องนี้!”

        เซียวหลิงเย่ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น“เป็นความผิดข้าด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะข้า ท่านแม่คงไม่ป่วยข้าทำให้ตระกูลท่านตาพังพินาศ แล้วยังทำให้ท่านแม่เป็นแบบนี้อีก...ฮือๆๆ”

        เซียวหลิงอวิ๋นมองสองพี่น้องอย่างจนใจ“ร้องไปก็ไม่ช่วยอะไร! พี่ใหญ่ท่านออกไปประกาศให้ทั่วทั้งย่านตั้งแผงขายของฝั่งถนนตะวันตกว่า ตอนนี้ ‘ปรมาจารย์เซียว’ ต้องการเงินหนึ่งแสนเหรียญทองด่วนใครจ่ายได้ ข้าจะช่วยทำนายให้สามเรื่อง แถมบริการเสริมดวงชะตาให้ด้วยรับรองว่าจะโชคดีมั่งมีศรีสุขเป็นร้อยปี!”

        เซียวหลิงเย่ยังไม่เข้าใจ“พี่สาวจะใช้เงินหนึ่งแสนเหรียญซื้อโอสถหรือ แต่เงินจำนวนนั้นยังไม่พอซื้อโอสถขั้นห้านะส่วนโอสถถอนพิษขั้นสามก็แค่หมื่นเหรียญเอง...”

        เซียวหลิงอวิ๋นกลอกตาใส่“ข้าจะซื้อทำไม! ข้าเป็นปรมาจารย์สื่อวิญญาณนะ จำเป็นต้องพึ่งโอสถคนอื่นด้วยหรือถึงข้าไม่เคยปรุงโอสถฟื้นปราณมาก่อน แต่อาศัยไอม่วงของข้าเป็นหลักประกันข้าต้องปรุงโอสถขั้นห้าได้แน่! เงินหนึ่งแสนเหรียญนี่ ข้าจะเอาไปซื้อสมุนไพร!”

        เซียวหลิงเย่ถึงกับตะลึง“พี่สาวปรุงโอสถเป็นด้วยหรือ! เป็นไปได้อย่างไร...การปรุงโอสถขั้นห้าต้องเป็นปรมาจารย์สื่อวิญญาณขั้นห้าขึ้นไปเท่านั้นนี่นา!ท่านแม่เคยบอกว่าตอนท่านพ่อทดสอบพลังของพี่ ยังไม่พบรากวิญญาณเลยไม่ใช่หรือแล้วจะฝึกพลังได้ยังไง จะปรุงโอสถได้อย่างไรกันล่ะ...”