ชายหนุ่มหาทางที่จะบอกความในใจให้หญิงสาวที่ตนแอบรักได้ล่วงรู้ แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ทุกวันธัญญ์จะแวะซื้อดอกกุหลาบสีแดง จากร้านใกล้ๆ มหาวิทยาลัย แต่ไม่เคยมีโอกาสมอบให้หญิงสาวเลย จะบอกว่าไม่มีโอกาสเลย คงจะไม่ใช่ ต้องบอกว่าไม่เคยที่จะกล้าเสียมากกว่า ได้แต่เก็บดอกกุหลาบเ่าั้กลับไปทับไว้ในหนังสือ จนแทบจะไม่มีหนังสือเล่มใดให้สอดดอกกุหลาบไว้ได้อีกแล้ว
จนวันหนึ่ง ระหว่างที่เรียนวิชาสุดท้ายเสร็จ ทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันกลับ ชายหนุ่มฉุดรั้งหญิงสาวเอาไว้ด้วยคำพูด
“ด..เดี๋ยวก่อนครีม” ธัญญ์เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
สาวครีมหยุด แล้วยืนรอเพื่อให้ชายหนุ่มเดินเข้าไปหา แต่ชายหนุ่มยังคงยืนเฉย เอ่อ อ่าหลบตา จนฝ่ายหญิงต้องเป็ฝ่ายเดินเข้ามาหาเสียเอง
“ว่าไงจ๊ะธัญญ์ เรียกเราแล้วก็ไม่พูด”
“เอ่อ....” ชายหนุ่มยังยืนบื้อเหมือนเดิม
“ว่าไงธัญญ์ ถ้าไม่พูดเราจะไปแล้วนะ” สาวครีมทำดุ แต่น้ำเสียงเหมือนแกล้งหยอกเล่น
“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป!!” ธัญญ์พูดรั้งเอาไว้
“คือ...” ธัญญ์หยุดพูด มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพาย เหมือนกำลังค้นหาบางอย่าง
“มีคนฝากจดหมายมาให้” พูดเสร็จธัญญ์ก็ยื่นจดหมายที่พับเป็รูปหัวใจส่งให้ครีม
“ใครฝากมาเหรอธัญญ์” เธอรับไปและถามเขา
“คือ...เค้าไม่ให้บอกน่ะ เดี๋ยวเราไปก่อนนะ เรารีบ” ธัญญ์รีบตัดบทด้วยกลัวว่าจะถูกถามอะไรไปมากกว่านี้ ทิ้งความสงสัยให้หญิงสาวเอาไว้เื้ั
อันที่จริงหนุ่มธัญญ์อยากจะบอกเหลือเกินว่า จดหมายรูปหัวใจนั้นมันเป็ของเขาเอง ที่บรรยายถ้อยคำภายในจดหมาย บ่งบอกว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งแอบรักอยู่ และเช่นเหมือนเช่นทุกวันที่ชายหนุ่มคงต้องเอาดอกกุหลาบสีแดงของวันนี้ ไปสอดไว้ในหนังสือเช่นเคยเหมือนที่ผ่านมา หนังสือของหนุ่มธัญญ์ที่บ้าน คงได้ต้อนรับสมาชิกดอกกุหลาบสีแดงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งดอก
“สนใจหัวใจว่างๆ ไหม”
ดวงดาว
คอยเป็เพื่อนยามพระจันทร์เหงา
คอยปลอบโยนยามพระจันทร์เศร้า
พระจันทร์
มีดาวหลายดวงคอยห่วงใย
แต่ดวงดาวมีพระจันทร์เพียงดวงเดียว
เธอเป็จันทร์...ฉันเป็ดาว
ดาวหนึ่งในหลายดวง
คอยห่วง ดูแล ปลอบโยน ด้วยใจ
เพียงบางครั้งพระจันทร์จะหันมอง
ดวงดาวก็ยังดีใจ ที่ได้รัก...เธอ
เพราะสำหรับฉัน
ต้นรัก ปลูกขึ้น ด้วยใจ
เติบโตได้ ด้วยรัก
รัก คือการให้
ตอนนี้หัวใจของฉันว่าง
สนใจเช่า หรือเปล่า
หัวใจเหงา ดวงนี้
สนใจไหม คนดี
ชั่วคราวก็ได้ ถาวรยิ่งดี
คนๆ นี้ ให้เธอ หมดใจ”
ข้อความในจดหมาย เป็บทกลอน...บทกวี...หรือว่าเพลง ชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่าจะนิยามมันว่าอะไร ไม่มีความััคล้องจองดังเช่นบทกวี ไม่มีทำนองไพเราะเหมือนบทเพลง แต่ว่ามันก็ออกมาจากใจของผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง
่เวลานี้ชายหนุ่มคิดว่าเขายังไม่มีความกล้าเพียงพอที่จะบอกความในใจกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาหลงรักได้มากกว่านี้
ในชั่วโมงวิชาประวัติศาสตร์
“ขอให้นักศึกษาทุกคน แบ่งกลุ่มกันกลุ่มละห้าคนนะ แล้วมาเอาหัวข้อค้นคว้าทำรายงานที่อาจารย์”
หนุ่มธัญญ์นั่งนิ่งเหมือนไม่ได้ยินที่อาจารย์บอก พยายามไม่สบตากับใคร แต่หูยังคงกระดิกคอยฟังเสียงสัญญาณเหมือนมีเป้าหมายบางอย่าง
“เฮ้ย! ธัญญ์ มึงจะอยู่กลุ่มพวกเราหรือเปล่าวะ” ปองถาม
“ไม่!!” ธัญญ์ตอบแทบจะทันที
“อ้าว! ทุกทีพวกเราก็อยู่ด้วยกันนี่หว่า”
“แต่วันนี้ไม่” เขาพูดโดยไม่มองหน้าเพื่อนแม้แต่น้อย
“แล้วมึงจะไปอยู่กะใคร”
“เื่ของกู” หนุ่มธัญญ์ตอบอย่างไร้เยื่อใย มือกุมกันไว้แน่น เหมือนกำลังรอคอยบางอย่างที่สำคัญ
“นี่...กลุ่มเรายังขาดอีกสองคน มีใครยังไม่มีกลุ่มบ้าง” เสียงใสๆ ลอยมาท่ามกลางเสียงจอแจของเพื่อนในห้อง แต่ถึงอย่างนั้นหนุ่มธัญญ์ก็ได้ยินชัดเจน
“เราเอง เรายังไม่มีกลุ่ม!” ธัญญ์รีบชูมือทันที
“งั้นธัญญ์ อยู่กลุ่มกับเรานะ” ครีมพูด ทำเอาธัญญ์ยิ้มหน้าบานเป็จานดาวเทียม
“เราอยู่ด้วย” สาวแพรก็เช่นกันที่ยังไม่มีกลุ่ม จึงขอมาอยู่กลุ่มเดียวกับครีม
“งั้นเป็อันว่า กลุ่มเราครบแล้วนะ เดี๋ยวเราไปเอาหัวข้อรายงานกับอาจารย์ก่อน เดี๋ยวเราค่อยมาแบ่งหน้าที่กัน ตกลงนะจ๊ะ” ครีมกำชับเพื่อนๆ
แบงก์ ปอง เดช หนุ่ย หันมามองธัญญ์ ด้วยสายตาที่รู้ทัน จนธัญญ์ต้องยกมือห้ามไม่ให้เพื่อนๆ ตัวแสบของเขาแซว เดี๋ยวครีมจะรู้เสียหมด
“นี่นายธัญญ์ ปกตินายก็อยู่กลุ่มพวกผู้ชายไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้มาแปลก” สาวแพรถามอย่างสงสัย เพราะก็อย่างที่พูด ปกติหนุ่มธัญญ์ก็จะทำงานรายงานกับกลุ่มเพื่อนผู้ชายเสมอๆ
“แปลกที่ไหน๊....!!” ชายหนุ่มทำเสียงสูง “เราก็แค่อย่างลองเปลี่ยนกลุ่มดู” สาวแพรมองหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อ
“แบบนี้ดีนะแพร จะได้มีความคิดเห็นที่แตกต่างระหว่างผู้หญิงและผู้ชายไง มุมมองจะได้หลากหลาย” ชายหนุ่มยังแถ
“จริงเหรอจ๊ะ..........!!” แพรลากเสียงยาว ด้วยสำเนียงไม่เชื่อแต่ชายหนุ่มยังทำเนียน
สิ่งที่ชายหนุ่มวางแผนไว้ ก็คือต่อไปนี้จะได้มีโอกาสใกล้ชิดครีมมากขึ้นด้วยการเอางานมาบังหน้า เธอจะได้ไม่สงสัยด้วย แล้วต่อจากนั้นเขาจะหาโอกาสและความกล้าสารภาพรักกับครีมเสียที
.....ติ๊งหน่อง.....ติ้งหน่อง......
เสียงกริ่งหน้าบ้านหนุ่มธัญญ์ดังขึ้นั้แ่เช้า ชายหนุ่มยังงัวเงียอยู่บนที่นอน จึงไม่ยอมลุก
....ติ๊งหน่อง...ติ๊งหน่อง.....
ชายหนุ่มเอาหมอนขึ้นมาปิดหู แต่เสียงนั้นยิ่งดังถี่ขึ้น
ติ๊งหน่อง..ติ๊งหน่อง...ติ๊งๆๆๆๆๆๆ หน่อง
“เออ ไปแล้วๆ ใครมาแต่เช้าวะ” ชายหนุ่มหัวเสีย แต่จำต้องเดินออกไปดูที่หน้าบ้านอย่างเสียมิได้
“อ้าว…ยายบ๊อง มาทำอะไรแต่เช้าเนี่ย”
“นี่ๆ เราชื่อแพร ทักทายกันดีๆ ไม่ได้หรือไงกัน”
“ก็คนกำลังหลับสบายเลย แล้วนี่เธอมาบ้านเราได้ไง”
“ก็ถามนายแบงก์เอาน่ะ”
“เหรอ แล้วว่าแต่ว่ามีอะไร ถึงมาหาเราที่บ้าน”
“ว่าจะชวนนายไปห้องสมุดน่ะ ไปหาข้อมูลทำรายงาน ป่ะ”
“วันอาทิตย์เนี่ยนะ”
“วันอาทิตย์ห้องสมุดมหาวิทยาลัยก็เปิด รู้บ้างป่ะเนี่ยนาย”
“แต่...” ชายหนุ่มอิดออด
“ไม่มีคำว่าแต่ ไปอาบน้ำแต่งตัวไวๆ เราจะรอ” แพรดันธัญญ์เข้าบ้านให้ไปอาบน้ำแต่งตัว
“พ่อแม่นายไม่อยู่เหรอ” แพรถามธัญญ์ขณะที่ชายหนุ่มเดินหาผ้าเช็ดตัว
“ไม่อยู่หรอก ย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัดน่ะ”
“แล้วนายไม่ย้ายตามไปเหรอ”
“พ่อกับแม่เราแค่ไปชั่วคราว สามปีก็กลับมาแล้ว”
ธัญญ์หยิบผ้าเช็ดตัวออกมาจากตู้เสื้อผ้า “ถ้าหิวน้ำก็อยู่ในตู้เย็นนะ ตามสบายนะแพร”
“จ้า..” หญิงสาวรับคำ
ทั้งสองไปถึงห้องสมุดของมหาวิทยาลัยราวสิบเอ็ดโมง แม้ว่าจะเป็วันอาทิตย์ แต่ก็มีผู้คนมาอ่านหนังสือกันมากมาย เพราะมหาวิทยาลัยแห่งนี้เปิดสอนวันเสาร์อาทิตย์ด้วย
ธัญญ์และแพรเดินไปนั่งที่โต๊ะว่างริมหน้าต่าง ต่างจัดแจงไปหาหนังสือ มาค้นคว้างานที่เกี่ยวกับเนื้อหาที่อาจารย์สั่งมา แต่ดูเหมือนว่าจะมีแต่แพรคนเดียวที่ขะมักเขม้น สำหรับนายธัญญ์เปิดหนังสือดูบ้าง งีบหลับบ้าง จนสาวแพรต้องดุ
“นี่ธัญญ์ ทำไมนายไม่ตั้งใจล่ะ แบบนี้เมื่อไหร่จะเสร็จ” เธอตำหนิ
“ก็มันง่วงนี่นา แล้วก็มันเป็วันอาทิตย์ด้วย อยากนอนอยู่บ้านอ่ะ” พูดเสร็จหนุ่มธัญญ์ก็เอาคางเกยโต๊ะทำตาปรือ
“ไม่ได้นะ ช่วยกันหน่อยสิ อย่าเอาเปรียบสิ”
“งั้น...ก็พูดกับเราดีๆ ก่อนสิ” ธัญญ์เอาหน้าลุกขึ้นจากโต๊ะทำตาเ้าเล่ห์ใส่แพร สาวแพรมองหน้าพลางคิดในใจว่าถ้าหากไม่ทำนายธัญญ์ก็คงอิดออดอีก เดี๋ยวงานก็ไม่เสร็จกันพอดี
“ก็ได้ๆ ......ธัญญ์จ๋า ช่วยแพรหน่อยนะจ๊ะ ธัญญ์จะทนเห็นแพรเหนื่อยคนเดียวได้ลงคอเชียวหรือ นะๆ”
ชายหนุ่มร้อนวาบในอก กับน้ำเสียงและท่าทางออดอ้อนแบบนี้ เขาก็เพิ่งเคยเห็นมุมแบบผู้หญิงๆ ของแพรก็วันนี้เอง ชายหนุ่มหลบสายตาที่สาวแพรมองมา
“ก็ได้ๆ ไปหาหนังสือมาเพิ่มสิ” ธัญญ์รีบตัดบท
“งั้นธัญญ์รออยู่นี่นะ เดี๋ยวเรามา” แพรลุกจากโต๊ะเพื่อไปที่ชั้นหนังสือตามที่ธัญญ์บอก
ลับหลังแพร ธัญญ์ก็ยังคงเอาคางเกยโต๊ะหนังสือนั่งหาวอยู่เช่นเดิม และในขณะที่กำลังจะเคลิ้มหลับอยู่นั่นเอง ชายหนุ่มก็รู้สึกว่ามีใครมาสะกิดที่ไหล่เบาๆ
“นี่ มาทำงานไม่ใช่มานั่งหลับนะจ๊ะ” หนุ่มธัญญ์หันไปก็พบกับเ้าของเสียงหวานๆ นั้น
“อ้าว...ครีมเองเหรอ เราเปล่าหลับนะ รอยายแพรไปหาหนังสือต่างหาก”
“มากับแพรเหรอ งั้นเรานั่งด้วยได้ป่ะ”
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้” ชายหนุ่มรีบกุลีกุจอจัดโต๊ะที่เต็มไปด้วยกองหนังสือ
“หางานได้เยอะหรือยังจ๊ะธัญญ์”
“ก็ได้บ้างแล้ว” ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาทำเป็อ่านหนังสือ
“นี่ธัญญ์ ทำอะไรน่ะ”
“ก็หาข้อมูลทำรายงานไง”
“แต่หนังสือมันกลับหัวนะ อ่านได้ด้วยเหรอ” สิ้นเสียงทัก ชายหนุ่มหน้าแดงแป๊ดด้วยความอาย พลิกหนังสือกลับแทบไม่ทัน
“ทำไม...เขินเราเหรอ” หญิงสาวกระเช้าเย้าแหย่
“ป...เปล่าเสียหน่อย”
“จริงอ่ะ...ทำไมหน้าแดง คิกๆ” หญิงสาวยังไม่เลิกแซว
ชายหนุ่มบั่งบื้อ เขินควันแทบออกจากหู
“อ่ะ...ไม่เขินก็ไม่เขิน ไม่แซวแล้ว”
หญิงสาวนึกขำที่ชายหนุ่มหลบสายตา
“นี่ธัญญ์ ถามอะไรหน่อยสิ” หญิงสาวเอ่ย
เขาโผล่ตาออกมาจากขอบหนังสือที่เอาขึ้นมาบังหน้า “อะไรเหรอครีม”
“สรุปว่าคนที่ส่งจดหมายมาให้เราน่ะ ใครเหรอ”
ชายหนุ่มหลบตา น้ำเสียงอึกอัก “คือ....เค้าไม่ให้บอกน่ะ”
“บอกหน่อยไม่ได้เหรอ น่า...นะ...นะ”
“ม...ไม่ได้หรอก เดี๋ยวเค้าพร้อมเค้าก็คงบอกเองแหล่ะ”
“ธัญญ์เนี่ย แค่นี่ก็บอกเราไม่ได้”
จะให้บอกได้อย่างไรว่าเ้าของจดหมายรูปหัวใจฉบับนั้นคือหนุ่มธัญญ์เอง ถ้าให้รู้มีหวังได้อายแทบขุดรูหนีกันเลยทีเดียว
“งั้นธัญญ์ช่วยอะไรเราหน่อยได้ไหม”
ชายหนุ่มพยักหน้า สาวครีมหยิบซองจดหมายขึ้นมายื่นให้ “เราฝากจดหมายนี่ไปให้เขาหน่อยสิ”
“ได้สิ แล้วเราจะเอาไปให้เค้านะ” ธัญญ์เก็บจดหมายลงกระเป๋า
“แล้วนี่แพรยังไม่มาเหรอ”
“นั่นสิ ไปไหนนานจังยายนี่”
“งั้น เราไปก่อนนะ พอดีนัดเพื่อนเอาไว้น่ะ บังเอิญเห็นธัญญ์ก็เลยเข้ามาหาก่อน”
“อื้อ...เจอกันพรุ่งนี้นะครีม”
“บ๊ายบายจ๊ะ”
ทางด้านแพร เธอแอบยืนมองธัญญ์และครีมนั่งคุยกัน อยู่ที่มุมชั้นหนังสือ ไม่กล้าเข้ามาขัดจังหวะ ยืนอยู่นานสองนานจนเมื่อครีมลุกออกไปแล้ว จึงเดินกลับมาหาธัญญ์
“โอ๊ย! หนักจัง” แพรวางหนังสือตั้งเบ้อเริ่มลงบนโต๊ะ “เมื่อกี้เราเห็นครีมแว่บๆ ไปไหนแล้วล่ะ” แพรถามแก้เก้อ
“กลับไปแล้วล่ะ พอดีครีมเค้านัดเพื่อนไว้น่ะ”
“เหรอ” แพรตอบสั้นๆ
“เป็อะไรน่ะยายบ๊อง”
“เปล๊า!!” หญิงสาวตอบเสียงสูง ซึ่งใครก็รู้ว่าโกหก ยกเว้นธัญญ์
เมื่อทั้งคู่หาข้อมูลทำรายงานกันจนเหนื่อยแล้ว ก็พากันขึ้นรถประจำทางเพื่อกลับบ้าน
“นี่ป้ายหน้าก็ถึงบ้านนายแล้ว เตรียมตัวลงสิ หลับตลอดเลยนายเนี่ย”
“ถึงแล้วเหรอ” ธัญญ์ลุกขึ้นเตรียมตัวจะลง ก่อนที่จะนึกขึ้นได้จึงหันกลับมาหาแพร “แล้วบ้านเธอล่ะ”
“บ้านฉันไปอีก 5 ป้ายก็ถึงแล้ว”
“เหรอๆ ...งั้นเดี๋ยวเราไปส่งแพรก่อน แล้วค่อยนั่งรถย้อนกลับมาก็แล้วกันนะ”
“ไม่เป็ไร ไปเองได้”
“เอาน่า เดี๋ยวเราไปส่ง เผื่อบ้านเธอเข้าซอยเปลี่ยว เราจะได้เดินไปส่ง”
“บ้านเค้าติดถนนใหญ่ย่ะ”
“อ่ะเหรอจ๊ะ” ชายหนุ่มนึกหมั่นไส้ “เอาน่าเดี๋ยวไปส่ง”
ทั้งคู่นั่งรถไปอีกสักพักก็ถึงป้ายรถเมล์ที่แพรจะลง ทั้งคู่ขยับตัวลุกขึ้นจากที่นั่ง เตรียมตัวลงจากรถ
“จอดนอกป้ายอีกละ ตลอดเลย ระวังนะธัญญ์เดี๋ยวรถชน” แพรบ่นอุบ เพราะรถเมล์มักจอดไม่ตรงป้ายเสมอ
ธัญญ์ก้าวลงจากรถก่อน แต่ขณะที่แพรกำลังจะก้าวเท้าลงนั่นเอง เธอก็ถูกชนจากคนที่เบียดเพื่อขึ้นรถ
“ว๊าย!!” แพรร้องเสียงหลง ธัญญ์หันกลับมาพอดี จึงประคองแพรเอาไว้ไม่ให้ล้ม
“ระวังนะแพร” ชายหนุ่มใแต่ก็ประคองเธอเอาไว้ได้ทัน ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่า เธอก็เป็ผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางเหมือนกันนี่นา
“ไหนบอกคนอื่นให้ระวัง แต่ตัวเองดันเป็เสียเองยายแพร” ธัญญ์เอ็ดเบาๆ
“ก็โดนเบียดนี่ โอ๊ย...”
“เป็อะไรน่ะ”
“เจ็บข้อเท้าน่ะ”
“เดินไหวไหมนี่” เขาถามด้วยความเป็ห่วง
“ไหวๆ ....โอ๊ย..” หญิงสาวทรุดลงไม่สามารถยันตัวเอาไว้ได้
“ไหนว่าไหวไง มาเดี๋ยวขี่หลังเราไป”
“เฮ้ย...ไม่เอา ไม่เป็ไร” แพรปฏิเสธหน้าแดง
“มาเถอะน่า อย่าดื้อ”
“ไม่เอาๆ” เธอปัดป้องพัลวัน
“นี่แพร!!” ชายหนุ่มเอ็ดดังขึ้น “ขึ้นหลังเรามา อย่าดื้อสิ เดี๋ยวก็เจ็บมากกว่าเดิมหรอก” ชายหนุ่มก้มลงให้หญิงสาวขี่หลัง
“ก็ได้ ไม่เห็นต้องดุเลยนี่” หญิงสาวทำตามที่ชายหนุ่มบอกอย่างว่าง่ายหลังจากโดนดุ
“แล้วบ้านเธอหลังไหน”
“เข้าไปอีกนิดนึง”
ชายหนุ่มแบกหญิงสาวเดินเข้าซอยไปเรื่อยๆ สักพัก
“ถึงหรือยัง” ธัญญ์หันไปถาม
“อีกนิดนึง ก็ถึงแล้ว”
“ไหนว่าบ้านเธอติดถนนใหญ่ นี่เดินมาเกือบกลางซอยแล้วนะแพร” ชายหนุ่มบ่น “ตกลงบ้านเธออยู่ไหน”
“ก็...เกือบ....สุดซอยน่ะ” แพรบอก พลางเอามือมาปิดหูทั้งสองข้างไว้
“หา!! สุดซอย” ธัญญ์อุทานเสียงดัง โชคดีที่แพรเอามือปิดหูรอไว้เรียบร้อยแล้ว
“แล้วเมื่อกี้บอกว่าติดถนนไง” ชายหนุ่มเริ่มหัวร้อน
“ก็ฉันเกรงใจนายนี่นาที่จะมาส่ง”
“ยายบ้า เกรงใจบ้าอะไร เื่แค่นี้ เราเป็เพื่อนกันนะ”
“อือ...ฉันรู้”
ในที่สุดธัญญ์ก็แบกแพรกลับมาถึงหน้าบ้าน ชายหนุ่มหอบเล็กน้อย แต่พยายามเก็บอาการไม่ให้เสียฟอร์ม
“ถึงบ้านเราแล้ว นายกลับไปได้ล่ะ ขอบใจมาที่มาส่ง” แพรกล่าวกับธัญญ์ขณะทื่มือกำลังไขกุญแจบ้าน
“แต่เธอต้องประคบน้ำแข็งนะ ไม่งั้นจะปวดเท้ามากเลย”
“เดี๋ยวทำเองก็ได้”
“แล้วไม่มีใครอยู่เหรอ” ธัญญ์พยักพเยิด มองดูว่ามีใครอยู่ในบ้านบ้าง
“ตอนนี้ไม่มีหรอก”
“แล้วเธอจะทำเองได้ยังไง งั้นเดี๋ยวเราทำให้ล่ะกัน ป่ะ เข้าบ้าน” ธัญญ์พูดพลางประคองแพรเข้าไปในบ้าน
“เฮ้ยๆ ทำอย่างกับบ้านตัวเองเลยนะธัญญ์ คิดอะไรป่ะเนี่ย”
“เฮ้ย...เปล่านะ” ทั้งคู่จ้องตากัน ความเงียบบังเกิด
“เออ...เปล่าก็เปล่า เข้าบ้านเถอะ เจ็บอ่ะ” แพรรีบบอกพลางหลบสายตา
ธัญญ์ให้แพรนั่งรออยู่ที่โซฟาห้องรับแขก ส่วนตัวเองก็เดินไปในครัวเอาน้ำกับน้ำแข็งใส่กะละมังเล็กๆ มาหาแพร
“นี่ รู้ได้ไงว่าอะไรอยู่ที่ไหน ทำอย่างกับบ้านตัวเองแน่ะ”
“เอาน่า บ่นจัง” ชายหนุ่มจัดแจงวางกะละมังลง เอื้อมมือไปจับที่เท้าของแพร
“ทำอะไรน่ะ” หญิงสาวสะดุ้งชักเท้ากลับ
“ก็เอาเท้าแช่น้ำเย็นไง จะได้ไม่บวม”
“เดี๋ยวฉันทำเอง” หญิงสาวปัดป้องพัลวัน
“เอามาน่าอย่าดื้อ” ชายหนุ่มจับเท้าของหญิงสาวมาแช่น้ำเย็น พลางนวดไปเบาๆ บนอุ้งเท้า ทางด้านหญิงสาวแม้จะเขินอาย แต่ก็จ้องมองอากัปกิริยาที่ชายหนุ่มทำให้ด้วยความรู้สึกดี
“เดี๋ยวเสร็จเราแล้วทายาให้นะ” ชายหนุ่มละสายตาขึ้นมา ทำเอาหญิงสาวหลบตาแทบไม่ทัน ได้แต่พยักหน้าเบาๆ
ชายหนุ่มทำทุกอย่างให้อย่างเบามือ จนหญิงสาวแทบไม่รู้สึกเจ็บใดๆ
“เอาล่ะ เสร็จแล้ว ก็ระวังๆ ด้วยนะแพร” ธัญญ์กำชับ
“อื้อ...ขอบใจนะ ไป กลับบ้านไปได้แล้ว”
“เออๆ พรุ่งนี้เจอกันนะ”
“เออ เจอก็เจอ”
“แพร...” เขาหันกลับมาพูด
“หือ อะไรอีกล่ะ”
“เป็ห่วงนะ”
“ห่วงบ้าห่วงบออะไร ไปได้แล้ว ไป ชิ้วๆ” หญิงสาวโบกมือให้เขารีบไปได้แล้ว
หญิงสาวยืนมองธัญญ์จนลับตาไป จากนั้นเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดิม ก้มมองดูข้อเท้าที่ชายหนุ่มพันผ้าเอาไว้ให้ เธอเผลอยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก
เมื่อกลับไปถึงบ้านหนุ่มธัญญ์เอนตัวลงบนเตียงนอน ในใจนึกถึงใบหน้าครีมที่ได้สนทนากัน พลันชายหนุ่มนึกขึ้นได้ว่าครีมฝากจดหมายมาให้ชายหนุ่มลึกลับ ซึ่งก็คือตัวเขาเอง ธัญญ์บรรจงกรีดซองจดหมายอย่างประณีต คลี่กระดาษภายในออกและนั่งอ่าน เนื้อความจดหมายบอกว่าให้ชายหนุ่มลึกลับเปิดเผยตัวเองเสียที
“ถึงคุณคนนั้น...คนที่เขียนบทกลอน (คิดว่าน่าจะเป็กลอนมั้ง) มาให้ครีม
ขอบคุณมากนะคะ สำหรับความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ แต่หากจะเก็บไว้ ไม่บอกกัน ครีมก็คงไม่รู้ว่าจะตอบแทนความรู้สึกนั้นให้กับใคร
เข้าใจนะว่าอาจจะกลัว แต่ความรู้สึกดีๆ ก็ไม่เห็นต้องกลัวเลยนี่คะ.... ^_^
หวังว่า ถ้าคุณได้อ่านจดหมายนี้แล้ว เราคงจะได้รู้จักกันเสียทีนะคะ”
ครีม
ชายหนุ่มอ่านจดหมายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้เขาจะไม่มีประสบการณ์ด้านการจีบผู้หญิงมากนัก แต่เขาก็พอรู้ว่าฝ่ายหญิงนั้นเปิดโอกาสให้ขนาดนี้ ตัวเองก็ควรทำอะไรสักอย่าง
แต่จะทำอย่างไรดีล่ะ
1K
![[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698997179_3001713.webp)
![[BDSM] สุดเขตความปรารถนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1602075903_95695435.webp)
