จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

หลังจากที่คุยกับผู้อำนวยการเสร็จทั้งเซย์ริน และ ยูริ ก็เดินออกมาโดยทันที เพื่อที่จะกลับไปยังที่พักของตน

"เห้อ ท่านเซย์รินถูกเจ้าแก่เจ้าเล่ห์ นั้นใช้งานอีกแล้ว ยูริพูดด้วยความโมโหและไม่พอใจอยู่บ้าง

"ไม่เป็นไรหรอกมันเป็นเพราะตัวข้าเองที่พลาดเองดันไม่รู้จักควบคุมพลังของตัวเองให้ดีพอแต่โอกาสในครั้งนี้ก็ถือว่าไม่เลวนักที่ตัวข้าจะได้เป็นทั้งนักเรียนด้วยแล้วก็อาจารย์ด้วยสิ่งที่ข้าเป็นกังวลมากที่สุดในตอนนี้ก็คือกลัวว่าข้านั้นจะสอนไม่ดีพอสำหรับพวกเขาทั้ง9 คน ถึงระดับพลังของข้านั้นจะสูงมันก็ไม่ได้หมายความว่าตัวของข้านั้นจะเก่งในด้านการถ่ายทอดความรู้ด้วย

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ท่านเซย์ อย่าพึ่งคิดอะไรในสิ่งที่มันยังมาไม่ถึงตัวข้าเชื่อมั่นว่าท่านจะต้องเป็นอาจารย์ที่ดีได้เป็นแน่ขนาดเด็กที่ชื่อโจข้าได้ยินมาว่าแต่ก่อนเจ้านี่มันชั่วช้าเป็นอย่างมากเพียงแค่ท่านเซย์รินพูดคุยกับมันเพียงไม่กี่คำเจ้านี่อยู่ๆมันก็กับตัวกับใจเสียใหม่ท่านอาจจะยังไม่ทราบเรื่องนี้นั้นได้สร้างความตกตระลึงแก่บรรดาอาจารย์ภายในโรงเรียนจอมเวทเป็นอย่างมาก

                           จากผู้ที่ถูกเรียกว่าสวะอย่างแท้จริงขมเหงรังแกคนไปทั่ว อยู่ๆมันก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเมื่อสิ้นสุดการทดสอบจัดลำดับความแข็งแกร่งมันได้ไปขอโทษกับคนทุกคนที่มันเคยก่อกวนหรือไปรังแกมาพร้อมทั้งตั้งใจเรียนศาสตร์วิชาต่างๆอย่างแข็งขันรวมทั้งเหล่าลูกสมุนของมันด้วยก็เช่นกันที่เดียวนี้ต่างก็เลือกเส้นทางที่ถูกต้องเมื่อคนอื่นๆถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้มันก็ให้คำตอบที่พวกมันนั้นต่างก็พากภูมิใจออกมาจนซ่ะน้ำตาไหลอาบแก้มพร้อมทั้งพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้ดสะเอื่อนด้วยความซาบซึ่งเป็นเพราะข้าได้รับการสั่งสอนที่ดีเยี่ยมแก่ท่านเซย์ริน ต่อไปนี้ข้าและคนในกลุ่มของข้าจะไม่ก่อเรื่องอะไรที่จะไม่ให้ท่านเซย์รินรู้สึกไม่สบายใจอีกแล้ว

"ฮืม….ท่านเซย์รินช่างเหมาะสมกับการเป็นอาจารย์ยิ่งนักนำพาเหล่านักเรียนผู้โง่เขราที่หลงผิดได้มาพบแสงสว่างอย่างแท้จริงข้าว่าตัวท่านนี่แหละคืออาจารย์แห่งยุค….

                    ตอนนี้เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกเขินอายนิดๆที่ถึงกับมีคนยกยอว่าตนนั้นคือ สุดยอดอาจารย์แห่งยุค เจ้าพูดจริงอย่างงั้นหรือเจ้าคงไม่ใช่พูดแกล้งชมข้าเพื่อให้ตัวข้านั้นสบายใจหรอกนะยูริ

"ไม่หรอกข้าจะไปโกหกท่านทำไมกันภายในปีนี้ภายใต้การสั่งสอนของท่านตัวแทนของอาณาจักรเราคงจะมีแต่ลำดับสูงๆเป็นแน่

การเป็นอาจารย์ชั่วคราวอย่างน้อยมันก็ควรจะเป็นหนทางเริ่มต้นของการที่จะเป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่สินะนอกจากจะมีความแข็งแกร่งยังต้องรู้จักการนำพาผู้คนไปสู่หนทางที่ถูกต้องด้วย

ณ ดินแดนของเผ่าอสูร

"นี่เจ้าไปโดนอะไรมาถึงได้มีสภาพเช่นนั้น ผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเผ่าอสูรถามถึงบุตรชายของตน

"ข้าเพียงแค่ไปเที่ยวเล่นในดินแดนของมนุษย์ก็เท่านั้นท่านพ่อ ข้าเจอคนที่น่าสนใจเข้าด้วยแหละ

"น่าสนใจอย่างไรกันเอ็มม่าคนอย่างเจ้านอกจากเที่ยวเล่นไปวันๆก็ไม่เคยเห็นจะเจออะไรที่มันดูน่าสนใจแสดงว่าเจ้าสิ่งนี้มันคงจะไม่ธรรมดามากเลยใช่ไหมลูกข้า

"มันมีมนุษย์ผู้หนึ่งข้าสามารถสัมผัสกลิ่นกายของมันได้ว่าในกายของมันนั้นยังมีกลิ่นของพวกเผ่ามารปะปนอยู่ด้วยนอกจากกลิ่นของพวกมารแล้วยังมีกลิ่นไอของมังกรจางๆ

"อะไรนะนี่ลูกจะบอกกับพ่อว่าภายในตัวคนๆเดียวมีเลือดเนื้อของ3 เผ่าเลยอย่างงั้นรึ มนุษย์ มาร และมังกร

"แล้วเจ้ารอดจากมันมาได้เยี่ยงไรดูท่าเจ้าหมอนี่จะแข็งแกร่งมาก

"ก็เป็นเจ้านั่นแหละที่ยอมปล่อยข้ามาหลังจากที่ข้าบอกฐานะที่แท้จริงของข้าไป

"มันให้เหตุผลว่าเห็นแก่หน้าท่านพ่อมันเลยจะปล่อยข้าไปสักครั้ง

"น่าสนใจ น่าสนใจ นับว่ามันฉลาด ข้าชักอยากจะเจอมันสักครั้งแล้วซิเจ้าพอที่จะพาข้าไปพบมันได้ไหม

"ย่อมได้ ท่านพ่อภายในอีก 3 เดือนข้างหน้า พวกมันจะจัดแข่งการประลองทั้ง 6 อาณาจักรของเผ่ามนุษย์ข้าคิดว่าข้ากับท่านปลอมตัวไปเป็นมนุษย์เพื่อไปรับชมงานนี้ดีหรือไม่เซย์ริน ก็เข้าร่วมประลองด้วย

"เจ้าหมอนั่นชื่อ เซย์ริน ซินะ ดีเมื่อถึงเวลาเราจะไปกันข้าเองก็อยากรู้ว่ามันจะมีอะไรที่ทำให้ข้าสนใจในตัวมันได้อีกหรือไม่

                   ในตอนนี้นั้นเด็กหนุ่มกำลังถูกจับจ้องโดยราชาแห่งเผ่าอสูรความต้องการของมันมีสิ่งใดแอบแฝงกันแน่ถึงขนาดที่ตัวมันนั้นจะต้องมาเยือนแดนมนุษย์ด้วยตนเองเอ็มม่านั้นเป็นบุตรคนเล็กของมันและก็เป็นบุตรที่มันรักแล้วก็ตามใจที่สุดด้วยในบรรดาลูกๆทั้งหมดของมัน