ตำนานดาวแปรผัน

ณ ริมทะเลสาบใจกลางป่าลึกของเทือกเขาตงหลาน

"สิบวันเต็มแล้วสินะ" ฉินอวี่นั่งพิงหินยักษ์ก้อนหนึ่ง ในปากคาบก้านหญ้า พลางทอดสายตามองทะเลสาบเบื้องหน้าด้วยสีหน้าจนใจ

นับตั้งแต่อายุแปดขวบจวบจนปัจจุบันที่อายุสิบแปดปี ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ร่างกายของฉินอวี่เกิดการเปลี่ยนแปลงและก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะหลังจากได้รับ 'น้ำตาดาวตก' พัฒนาการของเขาก็ยิ่งก้าวกระโดด ทว่าช่วงก่อนหน้านี้ ฉินอวี่เริ่มสังเกตว่าความก้าวหน้าของตนชะลอตัวลง จนกระทั่งสิบวันมานี้ มันกลับหยุดนิ่งไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนับเป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่ง

"ดูท่า... ข้าคงบรรลุถึงขีดจำกัดของระดับขั้นบ่มเพาะแล้วกระมัง!" จู่ๆ ฉินอวี่ก็หัวเราะออกมา "คนทั่วไปที่อยู่ระดับขีดจำกัดขั้นบ่มเพาะมีแรงแขนเดียวราวเจ็ดแปดร้อยจิน แต่ตอนนี้ข้าที่สวมชุดถ่วงน้ำหนักสามร้อยจิน ยังสามารถยกของหนักหนึ่งพันสี่ร้อยจินได้ด้วยมือเดียว หากปลดชุดถ่วงน้ำหนักออก คาดว่าคงยกของหนักหนึ่งพันห้าร้อยจินได้ไม่ยาก"

ในด้านความเร็ว เมื่อเทียบกับพละกำลังแล้ว ความเร็วของฉินอวี่นับว่าเป็นจุดเด่นที่สุด อาศัยท่าร่างที่ตระหนักรู้ด้วยตนเอง ภายใต้ความเร็วสูงสุด แรงต้านของลมจะถูกสลายไปจนสิ้น หากฉินอวี่เคลื่อนไหวเต็มกำลัง ร่างทั้งร่างจะดูประหนึ่งภาพติดตา ผู้ที่มีกำลังภายในอ่อนด้อยแทบจะมองไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

พละกำลัง ความเร็ว ความคล่องตัว และความแข็งแกร่งของร่างกาย ฉินอวี่ล้วนบรรลุถึงระดับที่เหนือมนุษย์ไปแล้ว

หากวัดกันเพียงสมรรถภาพทางกาย แม้แต่ยอดฝีมือระดับฟ้าประทานก็ยังห่างชั้นกับเขามากนัก แน่นอนว่าหากยอดฝีมือระดับฟ้าประทานใช้พลังปราณฟ้าประทาน ฉินอวี่ย่อมยากที่จะเอาชนะ เพราะระดับฟ้าประทานก็คือระดับฟ้าประทาน ความแตกต่างระหว่างระดับฟ้าประทานกับระดับขั้นบ่มเพาะนั้นอยู่ที่แก่นแท้ของพลัง

"ขีดจำกัดของระดับขั้นบ่มเพาะ หากทะลวงผ่านไปได้ก็น่าจะเป็นขอบเขตระดับฟ้าประทาน แต่สิ่งที่ข้าฝึกคือวิชาภายนอก หากวิชาภายนอกต้องการบรรลุถึงระดับฟ้าประทาน ต้องทำอย่างไรกันแน่?" ฉินอวี่พึมพำกับตัวเอง ชั่วขณะหนึ่งก็นึกหาวิธีไม่ออก เพราะในอดีตไม่เคยมีใครฝึกร่างกายจนบรรลุถึงขอบเขตระดับฟ้าประทานมาก่อน

ทันใดนั้น เสียงร้องของอินทรีที่ดังก้องกังวานก็แว่วมา ตามด้วยเสียงลมหวีดหวิวแหลมคมจากทิศทางที่ฉินอวี่อยู่ อินทรีดำขนาดยักษ์ตัวหนึ่งโฉบลงมาจากฟากฟ้า ก่อนจะร่อนลงข้างกายฉินอวี่

"เสี่ยวเฮย เจ้ามาแล้ว! ครั้งนี้หายไปตั้งสามวันเต็ม ข้านึกว่าเจ้าลืมข้าไปเสียแล้ว!" ฉินอวี่ลูบ 'มงกุฎ' บนหัวอินทรีดำอย่างสนิทสนม มงกุฎนี้มีเพียงฉินอวี่เท่านั้นที่แตะต้องได้ หากเป็นผู้อื่นคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะเข้าใกล้

อินทรีดำตัวโตกว่าเมื่อสองปีก่อนอีกหนึ่งช่วงตัว เพียงแค่ยืนเฉยๆ ก็สูงราวหนึ่งคนแล้ว หากกางปีกออกเมื่อใด ฉินอวี่สามารถขึ้นไปนอนกลิ้งบนหลังมันได้สบายๆ 'มงกุฎ' ที่เคยเป็นสีทองอร่าม บัดนี้ตรงกลางกลับมีสีแดงแซมขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน

อินทรีดำมองฉินอวี่ด้วยสายตาน้อยใจ พลางกระพือปีกอย่างร้อนรน เมื่อเห็นดังนั้นฉินอวี่ก็หัวเราะร่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉินอวี่และอินทรีดำอยู่ด้วยกันตลอด เพียงสบตาอินทรีดำแค่แวบเดียว เขาก็เข้าใจความหมายของมันได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

"เอาล่ะๆ เจ้าไม่ได้ลืมข้า ข้าเข้าใจเจ้าผิดไปเอง พอใจหรือยัง" ฉินอวี่กล่าวกลั้วหัวเราะ

อินทรีดำผงกหัวขึ้นลงอย่างพึงพอใจ ฉินอวี่อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม

"เสี่ยวเฮย มาเถอะ ไม่ได้ประมือกับเจ้านานแล้ว เรามาแข่งกันหน่อย" ปากฉินอวี่เอ่ยชวน แต่ร่างกายกลับพุ่งเข้าหาอินทรีดำในชั่วพริบตา มือเปลี่ยนเป็นกรงเล็บตะปบเข้าใส่อินทรีดำอย่างดุดัน

อินทรีดำส่ายหัวขนาดใหญ่ของมัน ดูเหมือนจะชอบใจอย่างยิ่ง ปีกกระพือวูบเดียวก็ต้านทานกระบวนท่าของฉินอวี่ได้อย่างง่ายดาย กรงเล็บของฉินอวี่ปะทะกับปีกของอินทรีดำจนเกิดเสียงดังคล้ายโลหะกระทบกัน พลังนิ้วของฉินอวี่แข็งแกร่งกว่าจอมยุทธ์วิชากรงเล็บอินทรีทั่วไปหลายเท่า แต่กลับไม่สามารถทำอันตรายใดๆ แก่อินทรีดำได้

"ขนสีดำของเจ้านี่เทียบได้กับเหล็กนิลแล้วกระมัง" ฉินอวี่ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มองดูรอยขีดข่วนจางๆ บนขนชั้นนอกสุดเพียงเส้นเดียวแล้วก็อดทอดถอนใจไม่ได้

ขนของอินทรีดำนั้นดำขลับจนขึ้นเงาและคมกริบยิ่ง แม้จะมีขนหนาเตอะปกคลุม แต่พลังนิ้วของฉินอวี่กลับไม่สามารถทำลายมันได้แม้แต่เส้นเดียว จินตนาการได้เลยว่าพลังป้องกันของอินทรีดำตัวนี้น่าสะพรึงกลัวเพียงใด

อินทรีดำส่ายหัวไปมาอย่างได้ใจ กระพือปีกพึ่บพั่บ

"อย่าเพิ่งได้ใจไป ดูท่าคงต้องงัดไม้ตายเก่าออกมาใช้แล้ว" ฉินอวี่รีบปลดปลอกแขนเหล็กนิล สนับขาเหล็กนิล และเสื้อกั๊กทองคำดำออกอย่างรวดเร็ว ร่างกายพลันรู้สึกเบาหวิวราวกับขนนกในทันที

อินทรีดำ นอกจากจะมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อแล้ว พลังโจมตียิ่งน่าตระหนก กรงเล็บคู่นั้นสามารถฉีกกระชากเหล็กนิลได้ราวกับฉีกกระดาษ เทียบได้กับศัสตราวุธระดับเซียนอย่างแน่นอน ลำพังร่างกายของฉินอวี่แค่ป้องกันอาวุธเหล็กนิลยังลำบาก ไม่ต้องพูดถึงกรงเล็บมรณะคู่นั้นเลย

"ฮ่าฮ่า เตรียมตัวโดนข้าทุบได้เลย!" ร่างของฉินอวี่เคลื่อนไหววูบวาบด้วยความเร็วสูง

ถูกต้อง วิธีเดียวที่จะเอาชนะได้คือ... ใช้ความเร็ว!

อินทรีดำมีความเร็วบนท้องฟ้าสูงลิ่ว การเคลื่อนไหวหลบหลีกบนพื้นดินก็นับว่ายอดเยี่ยม แต่เมื่อเทียบกับคนที่มีความเร็ววิปริตผิดมนุษย์อย่างฉินอวี่แล้ว ก็ยังนับว่าด้อยกว่าเล็กน้อย และฉินอวี่จำเป็นต้องปลดชุดถ่วงน้ำหนักทั้งหมดออก จึงจะสามารถกดดันอินทรีดำในด้านความเร็วได้

"ฟุ่บ!"

เพียงปลายเท้าแตะพื้น ร่างของฉินอวี่ก็กลายเป็นภาพติดตา ทันทีที่เท้าสัมผัสต้นไม้หรือก้อนหินรอบข้าง เขาก็เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ความเร็วพุ่งทะยานถึงขีดสุด ราวกับโจมตีอินทรีดำจากรอบทิศทางในคราเดียว

อินทรีดำกระพือปีกคู่ เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงเช่นกัน เพียงสะบัดปีกก็เปลี่ยนทิศทางได้อย่างผ่อนคลาย ร่างกายของมันถูกสร้างสรรค์มาเพื่อความเร็วโดยเฉพาะ แรงต้านของลมแทบไม่มีผลต่อมัน

หนึ่งคนหนึ่งอินทรีต่างผลัดกันรุกรับด้วยความเร็วสูง

"รับดัชนีวชิระทรงพลังของข้าไปซะ!" นิ้วชี้ของฉินอวี่พุ่งแหวกอากาศดุจลูกธนู จิ้มเข้าที่หน้าอกของอินทรีดำอย่างจัง ทว่าพลังนิ้วที่แข็งแกร่งที่สุดทำลายขนไปได้เพียงเส้นเดียว ส่วนหน้าอกของอินทรีดำนั้นยังมีขนหนาเตอะปกคลุมอยู่อีกชั้น

ดูเหมือนอินทรีดำจะเริ่มมีโทสะ ความเร็วของมันเพิ่มสูงขึ้นอีกระดับ ในชั่วพริบตา รอบด้านเห็นเพียงภาพติดตาซ้อนทับกันไปมา

"ว้าว เอาจริงแล้วสินะ!" ฉินอวี่ตะโกนลั่น ความเร็วของเขาก็พุ่งถึงขีดสุดเช่นกัน อาศัยเคล็ดวิชา "ระบำจันทราเจ็ดดารา" ฉินอวี่เปรียบเสมือนนักเต้นรำภายใต้แสงจันทร์ เคลื่อนไหวรอบกายอินทรีดำอย่างพลิ้วไหว สองมือยังคงระดมโจมตีไม่หยุดยั้ง แม้ความเร็วของอินทรีดำจะสูงมาก แต่ทุกการโจมตีกลับถูกฉินอวี่อ่านทางได้ล่วงหน้า พื้นฐานท่าร่างของฉินอวี่คือการจับสัมผัสกระแสลม เมื่ออินทรีดำเริ่มขยับ ลมย่อมเกิดการเคลื่อนไหว ฉินอวี่จึงรู้ตัวทันที

ทันใดนั้น—

เสียงอินทรีร้องก้องกังวาน อินทรีดำโกรธจัดเข้าให้แล้ว

"หวีดวิ้ว~~~" อินทรีดำกระพือปีกอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วสูง ทันใดนั้นรอบด้านราวกับเกิดพายุไต้ฝุ่นขนาดย่อม ต้นไม้ใบหญ้าถูกพัดจนลู่ลง เสียงกิ่งไม้หักสะบั้นดังระงม แรงลมที่น่ากลัวเริ่มส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวของฉินอวี่

ฉินอวี่ยิ้มมุมปาก

"เจ้าก็มีแต่มุขนี้แหละ" ร่างของฉินอวี่พุ่งตรงไปทางทิศเหนืออย่างรวดเร็ว หนึ่งคนหนึ่งอินทรีประมือกันบ่อยครั้งจนรู้ไส้รู้พุงกันหมด เมื่อเจอท่าไม้ตายนี้ของอินทรีดำ ฉินอวี่ย่อมมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

ป่าหิน!

ป่าหิน ก็ตามชื่อ คือสถานที่ที่มีหินยักษ์ตั้งเรียงราย สถานที่แห่งนี้ฉินอวี่และอินทรีดำเคยใช้เป็นสังเวียนประลองมาหลายครั้ง หินก้อนเล็กๆ ทั่วไปถูกปีกพัดกระเด็นหรือถูกทำลายไปนานแล้ว ที่เหลืออยู่ล้วนเป็นหินยักษ์หนักหลายพันจินถึงหมื่นจินทั้งสิ้น

ณ ป่าหิน

ฉินอวี่พุ่งทะยานหลบหลีกไปตามซอกหินยักษ์อย่างคล่องแคล่ว อินทรีดำก็ไล่ล่าดุจสายฟ้าสีทมิฬ หากวัดกันแค่ความเร็วในการเคลื่อนที่ อินทรีดำแทบไม่ต่างกับฉินอวี่ แต่เรื่องความคล่องตัวนั้นด้อยกว่าฉินอวี่มากนัก ฉินอวี่สามารถเปลี่ยนทิศทางได้อย่างอิสระขณะเคลื่อนที่ เดิมทีพุ่งไปทางตะวันออกอย่างเร็ว เขาสามารถหักเลี้ยวไปทางตะวันตกได้ในฉับพลัน

"ปัง!" "ปัง!" "ปัง!" "ปัง!" "ปัง!" ...

มือทั้งสองของฉินอวี่บางครั้งแปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือดาบ บางครั้งเป็นหมัดเหล็ก บางครั้งก็ใช้นิ้วจี้จุด ส่วนอินทรีดำอาศัยจะงอยปากและปีกประสานการโจมตี กรงเล็บอันคมกริบคู่นั้นกลับไม่ได้ถูกนำมาใช้ เพราะมันจะโจมตีฉินอวี่ได้ก็ต่อเมื่อบินโฉบลงมาจากด้านบนเท่านั้น หากมันบินขึ้นไป ฉินอวี่ก็ทำได้แค่เป็นฝ่ายตั้งรับอยู่ฝ่ายเดียว เพราะเขาบินไม่ได้ การต่อสู้คงหมดสนุกไปถนัดตา

"ตึง!" อินทรีดำสะบัดปีก ฉินอวี่หลบวูบ ปีกข้างนั้นฟาดเข้าใส่หินยักษ์ด้านข้าง ความแข็งแกร่งของปีกอินทรีดำไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มันฟาดหินยักษ์ก้อนนั้นจนแตกกระจาย

ฉินอวี่ฟาดฝ่ามือเข้าใส่ลำคอของอินทรีดำอย่างรุนแรง อินทรีดำขยับปีกวูบก็หลบพ้น ฝ่ามือหนักหน่วงของฉินอวี่จึงพลาดไปโดนหินยักษ์แทน แน่นอนว่าหินยักษ์ก้อนนั้นถูกฝ่ามือของฉินอวี่ซัดจนแหลกเป็นผุยผง ฝ่ามือของเขาร้ายกาจกว่ายอดฝีมือวิชาฝ่ามือทรายเหล็กหนึ่งในแปดสุดยอดวิชาภายนอกเสียอีก ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือความทนทานของฝ่ามือ

หนึ่งคนหนึ่งอินทรีต่อสู้กันเช่นนี้ ป่าหินทั้งป่าก็พลอยพังพินาศไปด้วย หินยักษ์ต่างระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ ในทุกที่ที่พวกเขาผ่านไป

"ย้าก!" ฉินอวี่ตะโกนก้อง พุ่งทะยานขึ้นฟ้าแล้วฟาดฝ่ามือลงมาใส่อินทรีดำ ขณะนี้อินทรีดำเอาหลังพิงหินยักษ์ ไร้ทางหนี แต่ปีกคู่ของมันขยับเบาๆ ก็เคลื่อนตัวออกไปด้านข้างได้หลายจ้างกลางอากาศ ฝ่ามือหนักของฉินอวี่จึงฟาดเข้าใส่หินยักษ์ที่อยู่ด้านหลังอินทรีดำเต็มแรง

"ตูม!"

หินยักษ์แตกกระจาย แต่ฉินอวี่กลับยืนนิ่งไม่ไหวติง

"เสี่ยวเฮย หยุดก่อน!" ฉินอวี่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันทีที่ฝ่ามือปะทะเป้าหมาย เขาได้รับแรงสะท้อนกลับที่รุนแรงมหาศาลจากหินยักษ์ก้อนนี้ แม้การตีหินยักษ์ก้อนอื่นแตกจะมีแรงสะท้อนกลับเช่นกัน แต่ก็เป็นเพียงระดับปกติ ทว่าแรงสะท้อนจากหินก้อนนี้มันมากเกินไปจริงๆ ฝ่ามือของเขาถึงกับชาหนึบไปหมด

อินทรีดำได้ยินเสียงร้องห้าม ก็เข้ามามุงดูด้วยความสงสัย

"นี่... นี่มันคืออะไร?" ฉินอวี่จ้องมองวัตถุสีแดงเพลิงตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่สิ จะเรียกว่าหินก็คงไม่ถูก ควรเรียกว่าผลึกหินเสียมากกว่า หินที่สามารถเปล่งแสงสีแดงเพลิงออกมาได้ยังจะเรียกว่าหินได้อีกหรือ?

ตีหินยักษ์หนักหมื่นจินแตก ใครจะคิดว่าข้างในกลับซุกซ่อนผลึกหินสีแดงเพลิงอยู่ ผลึกหินนี้มีขนาดใหญ่พอสมควร สูงเกือบครึ่งตัวของฉินอวี่ เป็นทรงกระบอกที่เกือบจะสมบูรณ์แบบ หรือจะพูดให้ถูกคือเป็นลักษณะแท่งกระบอง เพียงแต่กระบองแท่งนี้หนาและสั้นกว่ากระบองทั่วไปมาก มีขนาดเท่าต้นขาคน

ฉินอวี่ใช้สองมือกุมผลึกหินนี้ไว้ สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา

"โอ้ หนักมาก!" ฉินอวี่ประหลาดใจที่พบว่าผลึกหินนี้หนักผิดปกติ จึงเกร็งกำลังแขนทั้งสองข้าง ตะโกนเสียงต่ำแล้วยกแท่งผลึกหินสีแดงเพลิงขึ้นมา ฉินอวี่ถึงกับตาเบิกโพลง "สวรรค์ช่วย! ทรงกระบอกเล็กๆ แค่นี้ กลับหนักเกือบสองพันจินเชียวหรือ!"