ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           ในช่วงเย็นชิงเถานางอาสาเลี้ยงอาหารทหารที่ร่วมเดินทางกันมานอกจากทหารแล้วขุนนางคนอื่นๆนางไม่ได้หวังว่าพวกเขาจะรับน้ำใจจากนางหรือไม่อย่างไรเสียพวกเขาก็มีเงินทองให้ใช้จ่ายอยู่มากมายต่างจากนายทหารยศต่ำที่ต้องกินเพื่ออยู่รอดเท่านั้นนางจึงเลี้ยงมื้อเย็นพวกเขาด้วยอาหารรสเลิศฝีมือของนางถึงแม้ว่าวัสถุดิบจะไม่ได้แพงแต่นางก็ทำออกมาให้มีรสชาติที่ล้ำเลิศได้เช่นกัน

“อาหารที่คุณหนูเจี้ยนเฉิงทำนั้นรสชาติดีนัก”นายทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อได้กินอาหารที่ชิงเถาทำแจกจ่ายให้พวกเขาเหล่าทหารได้กินกันเขากินเข้าไปเพียงคำเดียวก็เอ่ยชมออกประโยคหนึ่งแล้ว

“นางเป็นถึงคุณหนูบุตรสาวของเถ้าแก่ร้านอาหารเชียวนะฝีมือจะสามัญได้อย่างไร” นายทหารอีกคนอดจะเอ่ยบอกกับเพื่อนทหารที่เอ่ยประโยคเมื่อครู่ไม่ได้เขาก็พอจะมีเงินหาซื้ออาหารจากร้านอาหารเจี้ยนเฉินมากินบ้างนานๆทีเมื่อได้กินวันนี้รู้สึกขอบคุณนางมากๆ

“ข้าไม่ได้กินอาหารรสชาติดีขนาดนี้นานเท่าไหร่แล้วนะ”

“นี่มันอร่อยกว่าอาหารตอนงานฉลองที่ทางการจัดเสียอีกนะ”

“ข้าโชคดีจริงๆที่ได้ร่วมเดินทางครั้งนี้” และเหล่าทหารคนอื่นๆที่ได้กินอาหารที่ชิงเถาทำเข้าไปก็อดที่จะเอ่ยชมออกมาไม่ได้พวกเขาไม่ได้ชมเพื่อหวังผลหรือเพื่อเป็นมารยาทแต่อย่างใดทุกคำล้วนเปร่งออกมาด้วยความคิดเห็นจริงๆ

“กินเยอะๆเลยคุณหนูตั้งใจทำมากเลยนะ ยังมีเหลืออีกมากทุกคนกินได้เต็มที่”เอ้อฉงที่ตามติดชิงเถาเป็นเหมือนมือขวาของนางไปแล้วเอ่ยกับทหารคนอื่นๆเขาอยู่กับนางตั้งแต่เลือกของกระทั่งทำอาหารจานต่างๆจึงรู้ได้ดีว่านางตั้งใจทำขนาดไหน

“คุณหนูเจี้ยนเฉิงมื้อนี้ต้องขอบใจท่านแล้ว”ท่านรองเสนาบดีกรมโยธาที่ไม่ได้หนีหายไปกินอาหารที่เหลาขึ้นชื่อของเมืองนี้ที่ไหนแต่ยังอยู่รับอาหารเย็นที่ชิงเถาทำอยู่ที่หน้ากระโจมพักพร้อมด้วยขุนนางคนอื่นๆรวมถึงชิงเถาด้วยที่นางได้รับเกียรติมานั่งตั้งร่วมกับพวกเขา

“ข้าน้อยเพียงอยากตอบแทนพวกท่านเจ้าค่ะเมื่อวานทุนคนก็เหนื่อยมากแล้ว วันนี้ได้พักผ่อนข้าก็อยากให้ทุกคนได้มีความสุขกันก่อนจะออกเดินทางต่อ”ชิงเถาเอ่ยตอบไปอย่างฉะฉานไม่มีอาการสงวนท่าทีเอ่ยคำอย่างเนียมอายแต่อย่างไร

“เช่นนั้นพวกเราก็ตามสบายเถิด”รองเสนาบดีเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเองเขาไม่ได้ยึดถือพิธีรีตองอันใดนัก เหล่าผู้ติดตามทั้งหลายจึงสบายไปเปราะหนึ่ง

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” เหล่าขุนนางทั้งหลายและชิงเถาจึงเอ่ยตอบรับอย่างพร้อมเพรียง

“ครั้งหน้าข้าไม่ยอมให้คุณหนูต้องลำบากเลี้ยงแล้วข้าขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงเอง ฮ่าๆๆๆ” รองเสนาบดียังเอ่ยอีกประโยคออกมา

“ขอบคุณท่านรองเสนาบดีขอรับ”เหล่าขุนนางทั้งหลายเอ่ยขึ้นพร้อมค่อมหัวให้อย่างเคารพ

“คุณหนูต้องขออภัยด้วยที่ข้าไม่ได้ดูแลท่านเลยเป็นความผิดของข้าเอง”ขุนนางหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยกับชิงเถาขึ้นเมื่องานเลี้ยงดำเนินไปอย่างรื่นเริง

“ใต้เท้าเยี่ยนท่านทำหน้าที่ของท่านได้ดีแล้วเจ้าค่ะ อีกอย่างข้าก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”ชิงเถาเอ่ยตอบเขาอย่างเกรงใจ ด้วยไม่ได้สนิทกับอีกฝ่ายแต่อย่างไรแต่นางก็ไม่อยากพูดคุยอย่างห่างเหินนัก อย่างไรเสียก็เป็นเพื่อนบ้านกัน

“คุณหนูพูดเช่นนั้นข้าก็สบายใจแต่ไม่ต้องเรียกข้าว่าใต้เท้าก็ได้”

“เจ้าค่ะคุณชายเยี่ยน”ชิงเถายิ้มรับแล้วสนทนากับเขาอย่างเป็นกันเองขึ้น

“คุณหนูเจี้ยนเฉิง”ขุนนางหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาทักทายชิงเถา เขาคือเจียงลู่เฉินพี่ชายของว่าที่พี่เขยนางนั่นเอง

“อ้าวคุณชายเจียง”ชิงเถาเอ่ยทักทายยิ้มแย้มเป็นกันเอง ตอนนี้นางก็เริ่มพูดคุยกับคนอื่นๆอย่างเป็นกันเองแล้ว ด้วยมีหลายๆ คนเข้ามาทักทายพูดคุยกับนางทั้งขอบคุณเรื่องอาหารหรือแม้แต่แลกเปลี่ยนความรู้เรื่องต่างๆ กับนางก็ตามที

“ขอบใจท่านมากสำหรับอาหารรสเลิศท่านเป็นหนึ่งในคนที่ได้รับราชโองการให้ร่วมเดินทางแท้แต่กลับต้องให้ท่านต้องลงทุนลงแรงเลี้ยงพวกเราเช่นนี้ ระอายใจนัก” เจียงลู่เฉินเขาขอบคุณชิงเถาจริงๆตอนแรกที่เขารู้ว่าคนที่ร่วมเดินทางจะเป็นหญิงสาวอย่างชิงเถาก็รู้สึกถึงความยุ่งยากว่านางต้องอารมณ์หลากหลายเหมือนหญิงคนอื่นๆเป็นแน่แต่เขาก็ได้ฟังเรื่องราวของนางจากน้องชายมาบ้างว่านิสัยของชิงเถาไม่ได้หลายอารมณ์ทำให้บุรุษรับมือยากอย่างสตรีคนอื่นๆแต่อย่างไร กลับกันเลยนางมีเหตุผลมากพอสมควร ซึ่งเขาก็เห็นดังน้องชายว่าจริงๆ

“เรื่องเล็กเจ้าค่ะอย่างไรข้าก็อยากทำอาหารเองอยู่แล้ว จะทำกินเพียงคนเดียวก็กระไรอยู่”ชิงเถาตอบกลับอย่างอารมณ์ขัน

 “ถ้าเป็นอย่างที่คุณหนูว่าข้าก็ขอบใจแทนเหล่าทหารทั้งหลายพวกเขาเหนื่อยมาหลายวันแล้ว วันนี้ได้กินอย่างมีความสุข ข้าก็ดีใจ” ด้วยเขาทำงานให้กรมกลาโหมจึงเป็นห่วงเหล่าทหารเป็นพิเศษเช่นกันแต่จะให้ออกเงินเลี้ยงเองก็ดูกระไรอยู่ เหมือนข้ามหน้าข้ามตาผู้มียศสูงกว่า

“เจ้าค่ะอย่างไรการทำอาหารก็ทำให้ข้าหายเบื่อหายเหนื่อยจากการเดินทางหลายวันที่ผ่านมาเช่นกัน”มันเป็นความสุขของนางจริงๆกับการได้ทำอาหารความทุกข์ของนางคือต้องล้างจานชามเท่านั้น แต่มันจะไม่เกิดขึ้นอยู่แล้ว เพราะมีคนอื่นล้างให้นางจึงมีความสุขกับวันนี้ได้อย่างเต็มที่โดยไม่เสียดายเงินที่เสียไปได้เห็นคนกินอย่างมีความสุข ได้ยินคนเอ่ยชมนางก็ยิ้มแก้มปริแล้ว

           วันต่อมาขบวนเดินทางเพื่อไปช่วยเหลือประชาชนที่อยู่ใกล้พื้นที่เสี่ยงภัยได้ออกเดินทางกันแต่เช้าชิงเถานางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าออกเดินทางตอนไหน เพราะนางนอนอยู่ในรถม้าอยู่แล้วพอถึงเวลารถม้าก็ออกตัวตามคนบังคับอย่างเอ้อฉง จนเชี่ยนเชี่ยนยังอดจะเอ่ยเหน็บแนมชิงเถาไม่ได้ว่าบางทีนางอาจจะถูกลักพาตัวไปแบบไม่รู้ตัวก็ได้ถ้ายังทำตัวสบายไม่ตื่นตัวเช่นเดิม

           การเดินทางผ่านไปเรื่อยๆด้วยความเร็วยังคงที่สม่ำเสมอ ไม่มีเหตุการณ์ใดๆมาขัดขวางทำให้การเดินทางต้องหยุดชะงักอีกแล้ว จนในที่สุดผ่านไปอีกแปดวันก็ถึงที่หมายเสียทีเส้นทางเดินทางครั้งนี้สำหรับชิงเถาช่างยาวไกลเสียจริง ชิงเถาลองคำนวณคร่าวๆ แล้วเส้นทางที่นางออกจากบ้านครั้งนี้มากกว่าสองพันลี้ด้วยซ้ำ

            ข้างหน้าชิงเถาเมื่อนางลงมาจากรถม้าก็คือเมืองเล็กๆเมืองหนึ่งที่ประชากรอาศัยอยู่ราวๆสองพันกว่าคนตามที่ชิงเถานางรับฟังมาเมืองหรืออาจเรียกว่าตำบลนี้เป็นที่อยู่อาศัยที่ใกล้ภูเขาไฟที่สุดแล้วถึงแม้ว่าภูเขาไฟจะอยู่ห่างออกไปอีกเป็นหลายสิบลี้แต่ก็ยังถือว่าเสี่ยงอยู่ดีถ้าหากเกิดเหตุการณ์ที่คาดเดาไว้ขึ้น

“คุณหนูขอรับใต้เท้าสั่งการมาว่าเราจะตั้งกระโจมพักที่ลานกว้างด้านหน้าทางเข้านี้ขอรับใต้เท้าเจียงให้ข้ามาบอกคุณหนูว่าภายในเมืองมีโรงเตี๊ยมอยู่ขอรับจึงเชิญคุณหนูเข้าไปพัก” เอ้อฉงรับคำจากผู้เป็นนายมาบอกแก่ชิงเถาต่อถึงแม้ว่านายทหารอย่างพวกเขานั่นเป็นเรื่องปกติสำหรับที่พักที่สร้างแบบง่ายๆอยู่แบบง่ายๆ แต่สำหรับชิงเถานั้นนางเป็นแขกก็ว่าได้เจียงลู่เฉินจึงอยากให้นางได้พักผ่อนดีขึ้นมาหน่อยซึ่งคนอื่นๆก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

“ไปบอกคุณชายเจียงด้วยว่าข้าอยู่ร่วมกับพวกท่านเช่นเดิมก็ได้เจ้าค่ะไม่ต้องทำเรื่องยุ่งยากให้ข้าไปพักโรงเตี๊ยมหรอก แบบนี้ถึงจะติดต่อประสานงานกันง่ายกว่าอีกอย่างรถม้าข้าสะดวกสบายมากกว่าที่ท่านคิดนะเจ้าคะ” ชิงเถาเอ่ยปฏิเสธไปนางมาพร้อมพวกเขาก็จะพักด้วยกันนี่แหละ จะเอาสบายไปพักโรงเตี๊ยมได้อย่างไรอีกอย่างโรงเตี๊ยมนี่แหละตัวอันตรายเลย ใครเข้าออกก็ตรวจสอบได้ยาก

“ขอรับ”เอ้อฉงจึงต้องรับคำของชิงเถาไปบอกแก่นายตนที่ยังวุ่นวายกับงานของตนอยู่ห่างออกไปไม่มากนักซึ่งพวกเขายังประชุมงานกันอยู่ไม่ไกล แต่ชิงเถานั้นอย่างไรเสียนางก็ยังเป็นหญิงจึงไม่ได้ถูกเชิญให้เข้าร่วมการปรึกษาหารือแต่อย่างไรซึ่งชิงเถานางก็ไม่ได้คิดมากอะไร ดีเสียอีกเผื่อนางวางแผนผิดก็ไม่ต้องรับผิดชอบถึงแม้ว่าถ้าแผนนางได้ผลดีมันก็อยากมีผลเสียสำหรับตัวนางตามมาก็ได้ใครจะรู้นางจำคำมารดาได้ดีไม่ทำตัวเด่น ไม่ออกตัวออกโรงใดๆ ทั้งนั้น อยู่อย่างเงียบๆเป็นเบื้องหลังดีกว่า รอสถานการณ์จำเป็นหรือต้องการตัวนางจริงๆค่อยวิ่งเข้าร่วม