บทที่ 16 เงินก้อนแรก
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า แล้วพาพวกเขาขึ้นเขา วันนี้คนเยอะเธอจึงเดินเข้าไปในป่าลึกแล้วพูดว่า
“ตรงนี้แหละ ที่จริงพวกนายดูสิ สมุนไพรบนเขามีเยอะมาก ดอกเบญจมาศป่านี่ก็เป็สมุนไพรนะ หญ้าเ้าชู้ก็เป็สมุนไพรเหมือนกัน...”
“อะไรนะ? หญ้าเ้าชู้ก็เป็สมุนไพร?” กู้ตงเทียนที่อยู่ข้างหลังกู้เหลียนะโเสียงดัง นกในป่าต่างบินหนีกระเจิง
กู้เหลียนมองเขาด้วยสายตาเ็า เขารีบกระแอมไอ “ฉัน...ฉันก็นึกไม่ถึงนี่นา”
หลังวจากที่เดินไปหยุดไปตลอด่เช้า จนมาถึงกับดักที่เธอทำไว้ เมื่อมองลงไปในหลุม ก็เห็นกระต่ายป่าที่าเ็อยู่ตัวหนึ่ง
“ว้าว! วันนี้โชคดีจัง ได้กระต่ายป่ามาตัวหนึ่งด้วย” เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มอย่างมีความสุข “เที่ยงนี้เรากินกระต่ายป่าย่างกัน”
กู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ที่ยิ้มแย้มแจ่มใส หัวใจก็เต้นเร็วขึ้น เขายืนพิงต้นไม้ใหญ่ ขมวดคิ้ว หัวใจเต้นเร็วแบบนี้เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?
เพื่อนๆ ของกู้เหลียนจัดการกระต่ายป่า เสิ่นตัวอวี๋ก็เริ่มย่าง เธอเตรียมเครื่องปรุงมาครบ มีเครื่องเทศสำหรับย่างโดยเฉพาะ ไม่นานนัก กลิ่นย่างก็อบอวลไปทั่วป่า
“หอมจัง!” กู้ตงเทียนะโเสียงดัง น้ำลายแทบไหล ที่จริงพวกเขาก็ยังเด็ก อายุประมาณสิบหกปี เป็วัยที่ชอบสนุกสนาน
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม “ที่จริงการเก็บสมุนไพร ถ้าหาดีๆ ก็หาเงินได้เยอะนะ หาทั้งวัน ถ้าขยันก็ได้ 5 เหมา”
“หา? 5 เหมา?”
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า กู้ตงเทียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้างั้นเดือนนึงก็ได้ 15 หยวน ปีนึงก็ได้...ก็ได้...”
“180 หยวน” กู้เหลียนพูดแทรก
ผู้ชายคนนี้เก่งคณิตศาสตร์นี่นา! เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า “ฉันไม่ได้โม้นะ ฉันตกลงราคากับร้านขายยาแล้ว อาชีพนี้ค่อนข้างมั่นคง”
ตอนนี้ยาแผนปัจจุบันยังไม่เข้ามา ยาจีนยังเป็ที่นิยม ความ้าสมุนไพรจีนจึงค่อนข้างสูง
กู้เหลียนมองเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ถ้างั้นพรุ่งนี้ฉันจะไม่ไปทำงานที่กองผลิตแล้ว ฉันจะไปเก็บสมุนไพรบนเขากับเธอ”
“หา?” เสิ่นตัวอวี๋เอามือลูบจมูก เธอไม่คิดว่าจะชวนกู้เหลียนได้ง่ายขนาดนี้
ใช่ เธอ้าผู้ช่วย ้าผู้ช่วยเยอะๆ ใครบอกว่ายุค 70 หาเงินไม่ได้?
สมุนไพรบนเขาไม่ต้องเสียเงินสักแดง แล้วยังมีสัตว์ป่าอีก คนยุค 70 ค่อนข้างซื่อ เธอมีความรู้เยอะกว่า ก็ถือว่าได้เปรียบ
การเก็บสมุนไพรขายเป็แค่ก้าวแรก เธอไม่เพียงแต่จะเก็บสมุนไพร แต่ยังจะใช้เงินก้อนแรกนี้เป็ทุนในการต่อยอด
เธอมีความสามารถเยอะมาก แต่ตอนนี้ทำได้แค่ไม่กี่อย่าง
กู้เหลียนก้มมองเธอแล้วถามว่า “ทำไม? ไม่เต็มใจเหรอ?”
“เต็มใจสิ แต่พวกนายไม่ไปทำงานเก็บคะแนนงานจะไม่เป็ไรเหรอ?” เสิ่นตัวอวี๋ถาม
กู้เหลียนส่ายหน้า เสิ่นตัวอวี๋มองกระต่ายป่าที่สุกได้ที่ หนังเหลืองกรอบ เธอหั่นกระต่ายป่าออกเป็ห้าส่วน แล้วค่อยๆ กินอย่างเอร็ดอร่อย
กู้ตงเทียนกัดไปคำหนึ่ง “ทำไมมัน...อร่อยอย่างนี้?”
เขากินกระต่ายป่าจนหมดเกลี้ยง แล้วยังมองส่วนของคนอื่น คนอื่นๆ ไม่สนใจเขา “มองอะไร? อยากแย่งของพวกเราหรือไง? ฝันไปเถอะ”
กู้ตงเทียนเลียนิ้วตัวเอง มองหัวกระต่ายอย่างน่าสงสาร “ถ้างั้นฉันกินหัวนี่ได้ไหม?”
เสิ่นตัวอวี๋เบ้ปาก ยังไงเธอก็กินหัวกระต่ายไม่เป็อยู่แล้ว หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ พวกเขาก็เก็บสมุนไพรกันต่อ การเก็บสมุนไพรต้องใช้ความอดทน นอกจากกู้ตงเทียนแล้ว คนอื่นๆ ก็ค่อนข้างอดทน
ตอนบ่าย พอพวกเขาเริ่มชำนาญขึ้นแล้ว เสิ่นตัวอวี๋ชี้ไปที่ต้นหวงจิงจำนวนมาก "ขุดพวกนี้ให้หมดเลยนะ แต่ระวังอย่าให้รากเสียหายล่ะ"
ต้นหวงจิงจำนวนมากขนาดนี้น่าจะขายได้ราคาดี เสิ่นตัวอวี๋ยังคงค้นหาสมุนไพรอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียง ทันใดนั้นเธอก็หยุดอยู่หน้าสมุนไพรสองต้น
ลมหายใจของเธอถี่ขึ้น สมุนไพรต้นนี้น่าจะเป็โสม!
เสิ่นตัวอวี๋หยิบเชือกสีแดงออกมา แล้วค่อยๆ ขุดโสมสองต้นนี้ออกมา โสมสองต้นนี้น่าจะมีอายุแค่ไม่กี่สิบปี แต่ยังไงก็เป็โสมอยู่ดี!
เสิ่นตัวอวี๋ตื่นเต้นมาก!
เธอห่อโสมสองต้นนี้อย่างระมัดระวัง เก็บไว้ในอก ผลการเก็บเกี่ยวในบ่ายวันนี้ช่างยิ่งใหญ่มาก
หลังจากกลับถึงบ้าน เสิ่นตัวอวี๋ก็รีบไปจัดการสมุนไพรเหล่านี้ วิธีการแปรรูปหวงจิงแบบง่ายๆ คือการนึ่ง
ขั้นแรกต้องล้างหวงจิงที่เก็บมาให้สะอาด แล้วนำไปนึ่งซ้ำๆ จนกว่าเนื้อในและเนื้อนอกจะเป็สีดำ จากนั้นหั่นเป็ชิ้นๆ แล้วตากให้แห้ง
ส่วนวิธีโบราณจะซับซ้อนกว่า เสิ่นตัวอวี๋จึงเลือกวิธีง่ายๆ
ใช้เวลาทั้งคืน ในที่สุดก็เสร็จสิ้น เธอวางแผนที่จะขายโสมสองต้นนี้ด้วย
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอแบกตะกร้าหวาย เตรียมตัวไปที่ตลาด เธอต้องขายสมุนไพรพวกนี้ให้ได้ เธอไม่มั่นใจว่าจะขายได้เท่าไหร่
กู้เหลียนยืนอยู่หน้าประตูมองเธออยู่แล้ว “ฉันไปส่งเธอ...”
เสิ่นตัวอวี๋มองจักรยานของเขา เขาหลบสายตา “ประหยัดเวลาดี”
กู้เหลียนก็มีความสามารถอยู่เหมือนกัน ยืมจักรยานได้ง่ายๆ การซื้อจักรยานต้องใช้คูปอง แถมยังราคาตั้งสองร้อยกว่าหยวน
คนทั่วไปซื้อไม่ไหว แล้วยิ่งไม่ค่อยให้คนอื่นยืมอีก
เสิ่นตัวอวี๋ก้าวขึ้นไปบนจักรยาน “นายขี่เป็ไหม? ถ้าขี่ไม่เป็ ฉันขี่เอง”
กู้เหลียนไม่สนใจเธอ เหยียบจักรยานออกไปทันทีเขาขี่เร็วมาก
“กู้เหลียน ไอ้บ้านี่ หยุดนะ เร็วเกินไปแล้ว” เสิ่นตัวอวี๋กลัวจริงๆ นี่มันทางเขา เขาขี่เร็วขนาดนี้ทำไมกัน?
เสิ่นตัวอวี๋ใจนกอดเขาแน่น กู้เหลียนแสยะยิ้ม ไม่พูดอะไรแค่ลดความเร็วลง
เสิ่นตัวอวี๋โมโหจนกัดฟัน คนหน้าน้ำแข็งนี่ชอบแกล้งคนจริงๆ
เมื่อมาถึงตลาด เธอก็ตรงเข้าไปในร้านขายยา หมอจีนเฒ่าในร้านเห็นเธอก็ลูบเครา เขาดมหวงจิงแล้วพูดว่า “ไม่เลว แต่ทำไมไม่แปรรูปให้ดีกว่านี้หน่อยล่ะ?”
เสิ่นตัวอวี๋พูดเบาๆ “พอดีว่าไม่ค่อยมีเวลาค่ะ...”
หมอจีนเฒ่าถอนหายใจ บอกให้ลูกจ้างในร้านชั่งน้ำหนัก “ตะกร้านี้ให้ 28 หยวนก็แล้วกัน ถ้าแปรรูปได้ดีกว่านี้ ราคาจะสูงกว่านี้อีก”
ถึงจะสูงกว่านี้ก็คงไม่ได้มากเท่าไหร่ เสิ่นตัวอวี๋หยิบโสมสองต้นออกมา
“คุณลุงดูนี่สิคะ รับซื้อไหมคะ? ราคาเท่าไหร่?”
หมอจีนเฒ่ายกเคราขึ้น “ถ้ารับซื้อก็ 200 หยวน โสมนี้อายุยังน้อยไป”
สองร้อยหยวน เธอไม่ขาย หมอจีนเฒ่าเห็นว่าเธอไม่อยากขาย จึงพูดต่อ “สูงสุด 220 หยวน แถมข้าวสารหนึ่งถุง แป้งสาลีหนึ่งถุง ราคานี้สูงมากแล้วนะ ถ้าร้านเราไม่ขาดโสม ก็คงไม่ให้ราคานี้หรอก”
“แถมไข่ไก่ 50 ฟองด้วยค่ะ ถ้าฉันไม่้าใช้เงินเงินก็คงไม่ขายเหมือนกัน”
หมอจีนเฒ่ายอมแพ้ “ยัยฉันนี่ต่อรองราคาเป็ด้วย”
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม “เราก็ร่วมงานกันมานานแล้ว คุณลุงช่วยเขียนรายการให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?
คุณลุง้าสมุนไพรอะไรก็บอกฉันได้เลย เขียนราคาที่รับซื้อไว้ด้วย ฉันจะได้รู้
่นี้ฉันว่าจะจ้างคนมาช่วยเก็บสมุนไพรค่ะ”
หมอจีนเฒ่ายิ้มแย้ม “เธอนี่ฉลาดจริงๆ ฉันแซ่ลู่ เรียกฉันว่าลุงลู่ก็แล้วกัน รายการนี้เป็ราคาที่เรารับซื้อจากคนเก็บสมุนไพรบนเขา เธอดูแล้วคิดว่าเป็ยังไง?”
5K
