บทที่ 16 นิ้วทองคำมาแล้ว
หลังจากเดินเที่ยวจนพอใจแล้วพวกนินกลับมาถึงบ้านตอนสี่โมงเย็นแล้วเมื่อถึงท่าน้ำนินก็เอาของจากไอ้ฟักแล้วบอก
นิน “ฟักนายไปเอากล่องไม้ที่วางอยู่ข้างเตียงข้ามาที” ฟังรับคำแล้วรีบออกไป จากนั้นพวกเขาก็มาที่ศาลาท่าน้ำ
นิน “เดียวก่อน” ทั้งสี่หยุดลง
นิน” โบราณว่าแรกเจอก็ต้องมีของขวัญนี่ของขวัญแรกเจอที่พี่ซื้อให้น้องทั้งสองอย่ารังเกียจเลยนะ “เขาส่งให้ภาและลินนี่เป็ถุงร้านเครื่องประดับอย่างแน่นอนเมื่อทั้งสองเปิดดูก็พบว่าเป็กำไลทองที่เหมาะกับวัยทั้งสองคน เขาเป็สายลับต้องศึกษาเป้าหมายว่าชอบอะไรดังนั้นที่เขาเลือกแปดส่วนย่อมไม่ผิดทั้งสองพบว่ามันสวยมากจึงรีบยกมือไหว้
“ขอบคุณเ้าค่ะพี่นิน” พิมเห็นว่าไม่มีของตัวเองก็แอบบ่นในใจว่าเขาใจแคบแม้ว่าเธอจะทำให้เขาโกรธแต่ก็ไม่ควรให้ของต่อหน้านางไหมเธอหันหลังหนีกำลังจะจากไป
นิน “เดี๋ยวสิคุณหิวข้าวหรือไงถึงรีบไปน่ะ “นางหันมาด้วยใบหน้าเ็าแฝงด้วยความโกรธสามส่วน
พิม” มีอะไร “นินยิ้มออกมาเขาเดินเข้าไปหาแล้วเอาถุงส่งใบให้เธอพร้อมห่อกระดาษน้องสองคนต่างแล้วยิ้ม
นิล “ผมไม่ลืมของคุณหรอกน่า” เธอไม่พูดอะไรหันหลังไปแต่ก็ได้ยินเสียงดังออกมา
พิม” ขอบใจ “นินรีบเรียก
นิน “นี่คุณจะใจร้อนไปไหนยังให้ของไม่หมดเลยนะ” หน้าพิมก็แดงทันทีหันกลับมาอีกครั้ง
พิม” อะไรอีกในมือนายไม่มีของแล้วนี่ “นินยิ้ม
นิน” ฟักไปเอาอยู่ใจเย็นสิคุณ “แก้วถามขึ้น
แก้ว” ของกระผมเล่า “นินหลอกตา
นิน“พี่ซื้อดาบให้ไปแล้วไม่ใช่หรือ” แก้วเกาหัว
แก้ว” นั่นก็จริง “นินนึกขึ้นได้
นิน “อ้อมีอีกอย่างที่จะให้ดาบอาคมสนใจไหม” ดวงตาแก้วเป็ประกาย
แก้ว “เอาสิขอรับ” นินยิ้ม
นิน “งั้นเดี๋ยวค่อยตามไปเอาที่บ้านพี่แล้วกันเมื่อครู่ลืมบอกไอ้ฟักให้เอามา “แก้วรับคำ จากนั้นไอ้ฟักก็เดินมาแล้วส่งกล่องไม้ให้นิน
” นี่ขอรับ “นินรับมาแล้วเปิดออกก่อนจะหยิบห่อผ้าไหมออกมาสามห่อส่งให้ทั้งสามคน
นิน” หวังว่าจะชอบนะ “เมื่อให้ของแล้วเขาก็เดินกลับเรือนทิ้งให้ทั้งสามคนประหลาดใจ ส่วนแก้วเดินตามนินไปเอาดาบอาคมที่เรือนอย่างร่าเริง ทั้งสามแยกกับนินไปที่ห้องของพิมเพื่อเอาของมาดู พิมเปิดห่อผ้าทั้งสองดูก็พบว่าอันหนึ่งเป็ปิ่นทองอีกอันหนึ่งทำให้เธอประหลาดใจเพราะมันเป็พาหุรัดที่เธออยากได้
พิมพ์ “เขารู้ได้อย่างไร” จากนั้นก็เปิดห่อกระดาษดูก็พบว่าเป็ตุ๊กตาหมูความรู้สึกดีๆ ที่เพิ่งมีหายไปหมด
พิม “ไอ้บ้าว่าฉันอ้วนหรือไงไม่สิเขาบอกว่าจะพาข้าไปซื้อหมูก็ซื้อหมูจริงๆ ด้วย “น้องสองคนยิ้มขำพิมห่อผ้าไหมขึ้นมาเป็ชุดเครื่องประดับทองสร้อยคอต่างหูและกำไล ทั้งสองตาโตรีบเปิดของตัวเองดูบ้างเป็ชุดเครื่องทองเหมือนกันแต่มูลค่าลดลำดับกันไป
ลิน” พี่นินตาถึงมากสวยมากน้องชอบมากเลย “พิมมองเครื่องประดับก็รู้ทันทีว่าเขาใส่ใจเลือกมาให้อย่างดีราคาของมันไม่น้อยเลย
ภา” คุณพี่เ้าคะน้องว่าพี่เขยใช้ได้เลยนะเ้าคะ “พิมกลอกตา
พิม “แค่นี้ก็ซื้อพวกเ้าได้แล้วหรือเสียแรงที่พี่ดูแลพวกเ้ามา” ทั้งสองยิ้มออกมา ด้านนินกลับไปที่เรือนแล้วก็เอาดาบของปุณยะให้แก้วไปเขาให้ท่านเ้าคุณดูแล้วว่าดาบนี่ไม่มีปัญหาเขาจึงเอามันมาด้วยนั่นเอง
นิน “เป็ไงเจ๋งใช่ไหม” แก้วทำหน้างง
“เจ๋งคืออะไรขอรับพี่นิน” นินยิ้ม
นิน “เจ๋งก็แปลว่าดีมากๆ ไงล่ะ” หลังจากแก้วจากไปแล้ว ส่วนนินก็เริ่มว่าแผนโครงการขึ้นมา
นิน “อันดับแรกก็โถส้วมก่อนเลย” เขาจึงวาดโถส้วมออกมาหลายๆ แบบจากความทรงจำจนถึงตอนเย็นแต่ก็ยังไม่พอใจ
นิน “ยากกว่าที่คิดนะช่างเถอะทำแปรงสีฟันใช้ก่อนแล้วกัน” จากนั้นก็มีคนมาตามเขาไปทานข้าวเย็น นินจึงมาที่เรือนใหญ่แล้วนั่งลงพร้อมมอบของให้ไหมแก้ว
นิน” ของฟากครับคุณป้า “ไหมแก้วประหลาดใจ
ไหมแก้ว” มีของฝากป้าด้วยหรือ “นินพยักหน้าแล้วยิ้มหน้าเป็
นิน” ผมไปตลาดมาเห็นผ้าสวยเลยนึกถึงคุณป้าเลยเอามาฝากน่ะครับ “ไหมแก้วยิ้ม
ไหมแก้ว” ขอบใจมากพ่อนิน” เขามองไปที่พิม
นิน “เป็ไงคุณพิมของที่ผมซื้อให้ชอบหรือไม่หมูนั่นผมตั้งใจเลือกเลยนะ” หน้าพิมเ็าขึ้นสามส่วน
แก้ว” พี่ซื้อหมูให้ผู้หญิงหรือขอรับ” นินพยักหน้า
นิน “ก็พี่นายบอกเองว่าอยากได้หมูตอนทานข้าวมิใช่หรือนายลืมไปแล้วหรือว่าที่เราไปตลาดเพราะไปซื้อหมู” ทุกคนหัวเราะออกมาส่วนพิมโกรธจนพูดไม่ออก
แก้ว “แล้วของในห่อผ้าละขอรับมีอะไรหรือ” นินยิ้ม
นิน “ถามพี่สาวนายเองสิ” พิมทำหน้าดุ
พิม “ทานข้าวไปอย่าถามมาก” แก้วทำหน้าแบบว่าพี่โกรธทำไมเนี่ยแค่ถามถึงของที่พี่นินให้เองนินจึงถามขึ้น
นิน “คุณป้าครับที่ไหนมีร้านตัดเสื้อบ้างขอรับ” นางหันไปหาลูกสาว
ไหมแก้ว “แม่พิมพรุ่งนี้ก็พาพ่อนินไปหน่อยสิ” พิมทำหน้าไม่อยากเชื่อ
พิม “ลูกหรือเ้าคะ “ไหมแก้วขมวดคิ้ว
ไหมแก้ว” ถ้าไม่ใช่ลูกแล้วเป็แม่รึลูกเป็คู่หมั้นนะ “พิมจนใจ
พิม” ก็ได้เ้าค่ะ “ไหมแก้วถามนิน
ไหมแก้ว” แล้วพ่อนินล่ะจะทำอะไรต่อรับราชการหรือ “นินส่ายหน้า
นิน” ไม่ครับคุณป้าผมว่าจะทำการค้า “ทุกคนมองเขาอย่างประหลาดใจ
ลิน” พี่จะขายอะไรหรือ “นินยิ้มออกมา
นิน” เหอะๆ สิ่งที่พี่ชายคนนี้จะขายจะต้องทำให้พวกเธอใเลยล่ะ “ทุกคนมองหน้ากัน
นิน” แล้วที่นี่มีที่ออกกำลังกายไหม “ไหมแก้วถามขึ้น
ไหมแก้ว” ออกกำลังการคืออะไรหรือพ่อนิน “นินเรียบเรียงคำพูด
นิน” หมายถึงที่ฝึกดาบหรือการต่อฝึกร่างกายพวกนี้น่ะครับ “ทุกคนจึงเข้าใจ
แก้ว” หลังเรือนใหญ่มีสนามฝึกอยู่ขอรับยังมีสนามฝึกของหลวงให้ทุกคนเข้าไปฝึกได้เช้ากับเย็นด้วยครับข้าก็เคยไปบ่อยๆ ที่นั่นคนนิยมไปมากขอรับเพราะครึกครื้นแถมมีการวัดฝีมือกันบ่อยๆ ขอรับ” นินพยักหน้าเขาต้องฝึกร่างกายทุกเช้าเย็นเป็ประจำแต่ชุดตอนนี้มันไม่สะดวกจริงๆ
นิน “เอ่อผมขอมีดโกนกับกรรไกรตัดผมหน่อยได้ไหมครับคือผมว่าหนวดผมมันยาวไปหน่อย” ไหมแก้วยิ้มออกมาเธออยากให้นินโกนหนวดมานานแล้ว
ไหมแก้ว” ได้สิเดี๋ยวให้บ่าวเอาไปให้ที่เรือนพ่อนินแล้วกัน “นินยิ้มและขอบคุณ
หลังทานข้าวเรียบร้อยทุกคนก็แยกย้ายกันเรียบร้อยพิมก็รีบตามนินไปเล่นเอาสามพี่น้องถึงกับงงพวกเขากลัวว่าทั้งสองจะทะเลาะกันอีกจึงแอบตามไปดู
พิม “เดี๋ยว...” นินที่กำลังเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็หยุดแล้วหันหลังกลับมา
นิน “อ้อคุณเองมีอะไรหรือ” เธอเม้มริมฝีปากสีหน้าดูจริงจังมากขึ้นแต่นินเห็นมันดูน่ารักแบบแปลกๆ
นิน “จะพูดไหมถ้าไม่พูดฉันไปล่ะ” เธอโกรธเขาอีกแล้วที่ผ่านมาพิมไม่เคยเจอคนแบบเขามาก่อนแน่นอนว่าที่ผ่านมามีแต่คนเอาใจทำให้เธอโกรธเขากับท่าทีไม่ใส่ใจของเขา
พิม “อย่าเข้าใจผิดฉันกับพี่เทพไม่ได้มีอะไรทั้งนั้น” นินโบกมือ
นิน “ไม่ต้องอธิบายหรอกผมเข้าใจหมดแล้วถ้าคุณไม่อยากหมั้นก็บอกลุงได้เลยผมไม่ได้เสียใจอะไรหรอกผมไปล่ะ” หน้าพิมแข็งค้างไปรู้ตัวอีกทีนินเดินไปไกลแล้ว
พิม “นี่ข้าพูดอะไรให้เขาเข้าใจผิดงั้นรึบ้าจริงไม่ใช่ข้าพูดผิดแต่เขาไม่รับฟังและจะให้ข้าไปเป็คนถอนหมั้นแทนเพราะเขาทำไม่ได้…โกรธ…ข้าโกรธมากไอ้คนบ้า” นินรีบเดินหนีแล้วคิดในใจว่าเกือบไปแล้ว
นิน “น่ากลัวจริงๆ ความสวยระดับนั้นมันหายนะชัดๆ เกือบหลวมตัวยิ้มให้ไปแล้ว” เขาตบหน้าอกตัวเอง
” เป็อะไรขอรับ “นินสะดุ้ง
นิน” เวรเอ๊ยข้าในะมาไม่ให้สุ้มให้เสียง “ฟักเกาหัว
ฟัก “กระผมเรียกคุณนินไปสองรอบแล้วนะขอรับ” นินไม่สนใจขึ้นเข้าบ้านไป พิมกลับเรือนด้วยความโกรธ สองพี่น้องตามไปที่ห้องของนินแก้วตามไปไม่ได้เพราะเขา 14 แล้วไม่อาจเข้าห้องสตรีได้สองพี่น้องเห็นประตูไม่ได้ปิดก็เห็นพี่สาวตีก้นหมูอย่างดุร้ายทั้งสองยิ้มขำ
ลิน “พี่ตีหมูตัวนั้นจนมือแดงพี่นินก็ไม่เจ็บหรอกเ้าค่ะ “พิมหันมามองน้องสาว
พิม “อยากโดนตีด้วยหรือไง” ภายิ้มแล้วเข้ามาปลอบ
ภา “อย่าโกรธไปเลยเ้าค่ะพี่นินก็แค่แกล้งพี่เท่านั้นไม่อย่างนั้นจะสังเกตหรือเ้าคะว่าพี่ชอบเครื่องประดับไหนแล้วซื้อให้แบบที่พี่ชอบ” พิมสีหน้าเ็ามากขึ้น
พิม” เหอะใช้จีบสาวๆ มาเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ “ทั้งสองมองหน้ากัน
ลิน” เอาน่าน้องว่าพี่นินยังโกรธพี่อยู่แน่ๆ เ้าค่ะ” พิมสูดลมหายใจเข้าลึก
พิม “ข้าคิดจะไปขอโทษแท้ๆ แต่เขากลับจะให้ข้าไปยกเลิกการหมั้นเสียนี่ข้าทำผิดนักหรือถึงได้รังเกียจข้าเพียงนั้น ที่พี่พูดที่ตลาดก็ไม่ได้หมายความเช่นนั้นสักหน่อย” แน่นอนว่าพิมคิดว่านินโกรธเื่ที่ตลาดถึงได้คิดถอนหมั้น ทว่าจริงๆ แล้วนินเลิกคิดเื่นั้นไปนานแล้ว
ส่วนพวกเ้าพระยาเรืองใน่สายของวันเดียวกันเข้าไปในเขตวังแล้วและเข้าไปรายงานเื่ที่ไปสืบมาอย่างลับๆ
“เื่ทั้งหมดก็เป็แบบนี้พ่ะย่ะค่ะ” ขุนหลวงเคาะนิ้วแล้วพยักหน้า
“ไอ้เรืองมิเสียแรงที่ข้าไว้ใจเอ็งข่าวนี้สำคัญมากเอ็งเหนื่อยมาหลายเดือนกลับไปพักเถอะพรุ่งนี้ค่อยมาประชุมเช้าส่วนเื่ที่มีคนปล่อยข่าวเื่ของเอ็งข้าจะจัดการให้แล้วก็เื่ขุนนางล้านนาข้าจะลงดาบเป็การเชือดไก่ให้ลิงดูสักหน่อย “ท่านเ้าคุณกำลังจะเดินออกไปขุนหลวงก็เรียกไว้แล้วบอกข้อมูลบางอย่างออกมา
“สองเดือนมานี้เอ็งไปภาคเหนือมากได้ยินเื่คดีศพหายบ้างหรือไม่” ท่านเ้าคุณชะงักไป
“เหมือนจะได้ยินมาพ่ะย่ะค่ะ” ขุนหลวงขมวดคิ้ว
“เหมือนว่ามันจะลามไปแถวภาคอีสานแล้วตอนนี้ข้ามอบหมายให้ศาลเมืองจัดการแล้วทว่าถ้าล้มเหลวคงต้องลำบากกรมผู้ตรวจการของเอ็งแล้ว” ท่านเ้าคุณรับคำ
“พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อออกมาเขาก็รีบเดินทางกลับและขมวดคิ้วไม่คิดว่าคดีศพหายจะเป็คดีใหญ่ไปได้ เมื่อออกมาเขาก็ไปทำธุระอื่นอีกหลายเื่ทั้งของนินที่ต้องเข้ามาอาศัยที่บ้านเขาต้องย้ายทะเบียนบ้านเข้ามาใช้เวลายุ่งยากมากจึงกลับมาช้ากว่าจะถึงก็สองทุ่มไปแล้วเขาหันไปหาทองและแสน
“พวกเอ็งกลับไปพักเถอะป่านนี้ลูกเมียเอ็งคงคิดถึงแล้วและก็เอาเงินไปให้ครอบครัวของคนที่ตายไปด้วย “ทองกับแสนรับคำแล้วออกไปจากเรือนท่านเ้าคน เมื่อพวกบ่าวเห็นเ้านายกลับมาก็รีบมาถือของให้ไหมแก้วมองสามีก็ถาม
ไหมแก้ว “มีเื่หรือเ้าคะ” ท่านเ้าคุณส่ายหน้า
“ไม่มีอะไรอย่างน้อยก็สองสามปี” นางขมวดคิ้ว
“ฉันยังบอกอะไรเธอมากไม่ได้มันเป็ความลับทางราชการอยู่” เขามองไปที่โต๊ะข้างเตียง
“แล้วนี่อะไร” ไหมแก้วยิ้ม
ไหมแก้ว “ของที่พ่อนินซื้อมาฝากน่ะไปตลาดมาซื้อของมาฝากหลายอย่างเลย” ท่านเ้าคุณหัวเราะ
“ดูเล่ห์เหลี่ยมของมันไม่ทันไรก็ประจบคุณเสียแล้ว” เธอยิ้มออกมา
ไหมแก้ว” แต่มีเื่แปลกอยู่นะเ้าคะ “ท่านเ้าคุณขมวดคิ้ว
” ทำไมรึ “เธอเล่าเื่ที่นินไม่รับราชการแต่ทำการค้าให้ท่านเ้าคุณฟัง
ไหมแก้ว” เก่งกาจขนาดนั้นอิฉันคิดว่าเขาจะเป็ทหารเสียอีก “ท่านเ้าคุณหัวเราะ
” ปล่อยมันเถอะเ้านี่มันเหมือนม้าป่าไม่สามารถให้มันอยู่ในกรอบได้หรอกความสามารถของเขาไม่ใช่ทหารแต่เหมือนพวกนายพรานไม่สิเขานายพรานอยู่แล้วนี่ช่างเถอะตามใจเขาเถอะ “จากนั้นทั้งสองก็เข้านอน ตกกลางคืนเมื่อนินหลับไปอยู่หัวของเขาก็ปวดจนะเิความรู้มากมายจากโลกก่อนของเขาที่เคยอ่านหรือเคยดูหรือเคยััก็ไหลเข้ามาในหัวของเขามันมีความรู้ถึงขึ้นสืบย้อนไปถึงกระบวนการและวิธีการสร้างพวกมันจากศูนย์ได้เลยเช่น ยาสีฟัน เรารู้ถึงขั้นที่ว่าหลอดยาสีฟันทำจากอะไรและจะทำมันขึ้นมาอย่างไรเลย ความรู้พวกนี้มันเหมือนสลักลงในขวานแล้วจามลงเข้าไปในสมองของเขานินลุกพรวดขึ้นมา
นิน “มาแล้วนิ้วทองคำของผู้ข้ามมิติสุดยอดไปเลย แต่ก็ปวดหัวโคตรเลยเวรเอ๊ย” หลังจากที่หัวเขาหายปวดก็คิดหลายเื่ก่อนจะหลับไป ในเช้าวันถัดมานินก็โดนเรียกมาทานอาหารเหมือนเดิมและทุกคนต้องแปลกใจเมื่อเห็นนินเขาโกนหนวดตัดผมบอกเลยว่าหล่อขึ้นจนน่าใเขาตัดผมทรงสมัยใหม่เหมือนพวกพระเอกจีนเขาเดินลูบคางตัวเองอย่างไม่ค่อยชินนัก สามสาวมองตาค้างไปเลย
นินมาถึงก็มองเห็นท่านเ้าคุณนั่งอยู่จึงกล่าวทักทายตามมารยาททว่าท่านเ้าคุณได้ยินคำทักก็ถึงกับหน้ากระตุก
นิน” อ้าวลุงกลับมาแล้วหรือไม่บอกกันเลยนะ “ท่านเ้าคุณกลอกตา
” บ้านของข้าทำไมกลับมาต้องรายงานเอ็งวะ “นินยิ้มเห็นฟัน
นิน” ก็จริง “ทุกคนกลอกตาจากนั้นเขาเห็นกับข้าวก็ยิ้มออกมา
นิน” วันนี้มีแกงเขียวหวานอีกแล้วหรือครับเยี่ยมเลย “เขากินด้วยสีหน้าประหลาดใจท่านเ้าคุณมองเขา
” อร่อยไหม “นินพยักหน้า
นิน” อร่อยมากครับคุณป้าทำอร่อยขึ้นหรือเปล่าเนี่ยเมื่อวานไม่ใช่รสนี้นี่ครับ “ไหมแก้วยิ้ม
ไหมแก้ว” วันนี้ป้าไม่ได้ทำหรอกพิมทำน่ะคงเห็นว่านินชอบกินกระมังดูเหมือนว่ารสมือแม่พิมจะถูกปากพ่อนินเป็พิเศษเลยนะ “นินถึงกับชะงักไปแล้วคิดว่าเธอจะมาไม้ไหนเมื่อวานก็พูดชัดเจนแล้วนี่แต่วันนี้ทำอาหารให้กินหรือคิดจะแต่งกับเขาจริงๆ บ้าน่าพี่เทพอะไรนั่นหล่อกว่าเขาเยอะแถมฐานะและภูมิหลังก็ดี
นิน “เป็ไปไม่ได้คนสวยขนาดนี้จะมาชอบคนป่าอย่างฉันได้ไงเธอต้องมีแผนแน่นอน “เขาคิดไปคิดมาแต่แกงเขียวหวานนี่มันอร่อยสุดๆ ไปเลยความมันของกะทิและรสชาติเป็แบบที่เขาชอบพอดีมะเขือก็ไม่สุกจนเละไปบอกเลยว่าโคตรอร่อย
นิน” เอ่อขอบคุณ “พิมพูดออกมาแบบไม่ใส่ใจ
พิม” ฉันทำให้คุณพ่อกินไม่ใช่ให้นาย “รอยยิ้มนินถึงกับแข็งค้างไป
นิน” งั้นผมไม่ต้องขอบคุณใช่ไหม “เธอทำเสียงไม่พอในออกมานินหัวเราะ
นิน “ก็คุณทำให้ลุงกินก็ให้ลุงขอบคุณสิถ้าอยากให้ผมของคุณก็แค่บอกว่าทำให้ผมกินเป็พิเศษสิครับ” นินทำเสียยั่วยุเธอไม่ยอมรับ
พิมพ์ “ใครทำให้นายกินกัน “ท่านเ้าคุณกระแอมออกมา
” กินข้าวจะ “ทุกคนจึงทานอาหารกันจนเรียบร้อย ท่านเ้าคุณเรียกนินไปคุยเรืองคดีศพหาย
นิน” จริงหรือครับไปเมื่อไหร่ครับ “เขาได้ยินว่าจะได้ไปภาคอีสานก็ตื่นเต้นขึ้นมาไหนๆ มายุคโบราณทั้งทีก็อยากจะไปทั่วๆ สักหน่อย ท่านเ้าคุณมองนินที่กระตือรือร้นเป็พิเศษ
” ข้าไปทำงานไม่ได้ไปเที่ยวนะโว้ยอีกอย่างเอ็งไม่ทำการค้าแล้วหรือจะไปด้วยทำไม “นินส่ายหน้า
นิน” การค้าต้องทำแต่ต้องค่อยเป็ค่อยไป “ท่านเ้าคุณยิ้ม
” แล้วนี่เอ็งจะไปไหนกับลูกสาวข้า “นินขยับเข้าไปกระซิบ
นิน” ไปตัดชุดสายลับ “ท่านเ้าคุณขมวดคิ้ว
” ไหนว่าเอ็งจะเป็พ่อค้าแล้วทำชุดแบบนี้ทำไม “นินมองไปที่ท่านเ้าคุณ
นิน “สาบานว่าลุงจะไม่ให้ผมไปทำงานสายลับผมจะได้ยกเลิกที่จะไปตัดชุด” ท่านเ้าคุณไอออกมาเพราะว่าอาจจะมีงานแบบนี้ให้นินช่วยจริงๆ แต่นั่นเขาต้องไม่มีทางเลือกจริงเท่านั้นแต่เขาไม่ยอมรับหรอกว่าต้องขอให้ไอ้กวนประสาทนี่ช่วย
“ไอ้บ้าเอ็งเป็ลูกเขยข้าจะให้ไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร” นินรีบพูด
นิน “อะไรนะลูกเขยตราบใดที่ยังไม่หมั้นผมยังโสดอยู่ไม่มีพ่อตาอะไรทั้งนั้น “ท่านเ้าคุณยกเท้าขึ้นนีนรีบถอยไปที่ประตู
“ไอ้เวรลูกข้าทั้งสวยทั้งเก่งเอ็งยังไม่เอาจะเอาอะไรวะ” นินส่ายหน้า
นิน “ไม่ให้ผิดที่คุณพิมแต่ผมแค่ยังอยากเป็โสดไปนานๆ เท่านั้น” ท่านเ้าคุณอยากจะถีบมันสักที
” หรือว่าเอ็งชอบคนรอง “นินแทบทรุด
นิน” นั่น18เองนะลุงนี่ลุงบ้าหรือเปล่า” ท่านเ้าคุณกลอกตา
“สมัยที่ข้าหนุ่มๆ 16ก็แต่งแล้วหรือว่าเอ็งชอบลลิน” นินถึงกับหน้ากระตุก
นิน “โอเคๆ พิมเหมาะสมที่สุดลุงตามนี้นะห้ามมีความคิดแปลกๆ อีกนะสองคนนั่นยังเด็กอยูรจะผมจะบ้าตาย” ท่านเ้าคุณถึงยิ้มออกมา นินคิดว่าพ่อประสาอะไรจะให้ลูกอายุยังน้อยแต่กับคนป่าอย่างเขา หลังจากทะเลาะกันแล้วพวกเขาก็เข้าเื่กันทั้งสองคนคุยกันพักหนึ่งนินก็เดินออกมาจากห้องทำงานท่านเ้าคุณ แล้วไปหาพิมที่นั่งรออยู่ที่เรือนรับแขก
นิน” รอนานหรือไม่ “พิมส่ายหน้า
พิม” ไม่นานหรอก “นินพยักหน้า
นิน” งั้นไปกันเถอะนี่ก็สายมากแล้ว” ทั้งสองเดินทางด้วยรถม้าแล้วออกเดินทางไปด้วยกัน พิมแต่งตัวสวยเป็พิเศษปักปิ่นและสวมพาหุรัดที่นินชื้อให้มาด้วยวันนี้แต่งตัวงามมากจริงๆ ชุดสะใบมีลายงดงาม
นิน “บ้าจริงนี่เธอต้องจงใจแน่ๆ” นินจึงทำเป็ไม่เห็นแต่พิมขยับต้นแขนต่อให้ทำเป็ไม่สนใจก็คงต้องทักแล้วกระมัง
นิล “โอ้…เครื่องประดับสวยเป็พิเศษเลยนี่” เธอมองเขาด้วยหางตาแล้วคิดว่าชมคนมันจะตายหรือไงทำไมถึงทำแบบขอไปทีแบบนี้
พิม “อย่างน้อยก็พูดว่าข้างามสักหน่อยมันจะตายหรือไปชมเครื่องประดับสวยมีที่ไหนกัน” นางกลอกตาเบาๆ
ที่วังหลวงมีการประชุมขุนนางด่วนวันนี้แต่ไม่มีวี่แววของท่านเ้าคุณหัวข้อการประชุมครั้งนี้คือสะสมเสบียงและการทูต
“พวกอังวะเริ่มสะสมอาวุธและเสบียงจำนวนมากเกรงว่าภายในสามปีพวกมันอาจก่อาขึ้น” ทุกคนตกตะลึง ขุนหลวงหันไปทางเ้ากรมคลั่ง
“เราต้องเร่งสะสมเสบียงและอาวุธเอาไว้ให้เร็วที่สุดและต้องทำอย่างลับๆ อย่าให้แตกตื่นการค้าของเราจะได้ไม่มีผลกระทบ” ขุนหลวงกล่าวต่อ
“อาวุธไม่ต้องตีเองก็ได้สั่งประเทศจีนหรือประเทศญี่ปุ่นมาอย่างลับๆ และซื้อปืนไฟจากฝรั่งมาด้วยทำอย่างลับๆ นะเพื่อไม่ให้พวกมันสืบเื่การตีอาวุธของเราได้ “ทุกคนประหลาดใจ
พระยาพิเชษฐ์” เหตุใดเราต้องกลัวพวกมันถึงทำอะไรหลบซ่อนขนาดนี้ “มีคนหนึ่งกล่าวขัด
” ท่านแก่แล้วกระมังพระยาพิเชษฐ์ทั้งนี้ก็เพื่อหลอกศัตรูอย่างไรเล่าเื่แค่นี้ท่านไม่รู้หรือ “ทุกคนมองไปทางพระยาพิเชษฐ์เขามองไปทางเ้าพระยาเดชที่สลับกันไปมา แน่นอนว่าพระยาเดชเป็สหายกับเ้าพระยาเรือง ทั้งสองปะทะฝีปากกันอยู่นานขุนหลวงรีบตัดบทก่อนทั้งสองจะถึงขึ้นลงมือสู้กันจริงๆ
” เอาล่ะห้ามทุกคนแพร่งพรายเื่นี้ออกไปเด็ดขาดไม่อย่างนั้นจะถือว่ามีความผิด อ้อ!!! แล้วก็รีบจัดงบไปทำเื่ที่ข้าสั่งใกล้เรียบร้อย “ทุกคนกล่าวรับคำ ขุนหลวงมองไปทางขุนนางกระทรวงต่างประเทศ
“อีกเดือนกว่าๆ ทูตจากจีนก็จะมาถึงไทยแล้วพวกเ้าเตรียมการไปถึงไหนแล้ว” คนจากกระทรวงการต่างประเทศกล่าวออกมา หมื่นเทพก็ยืนอยู่ด้วยเช่นกันเพียงแต่ตำแหน่งของเขาตอนนี้ยังไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากมีคนจะเรียกให้เขาพูด ชายชราจึงกล่าวออกมา
” เื่นี้ให้หมื่นเทพกล่าวออกมาจะเหมาะกว่าพวกกระหม่อมเพราะกระหม่อมได้มอบหมายงานส่วนใหญ่ให้เขาช่วยจัดการวางแผนเื่นี้ “หมื่นเทพจึงกล่าวออกมาเมื่อขุนหลวงพยักหน้า แล้วเล่าเื่แผนการจัดงานต้อนรับซึ่งมันก็ไม่เลวเลยแถมมีงานจัดงานลอยกระทงสาย และการแข่งขันเรือยาว ขี่ม้า ยิงธนูกล่าวได้ว่าน่าสนใจมาก
“ทั้งนี้ยังมีการแทรกการแนะนำสินค้าของประเทศเราเข้าไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ขุนหลวงพอใจมากมองไปทางท่านออกญา
“ท่านมีลูกชายที่ไม่เลวเลยนี่” ออกญารีบกล่าว
“ยังต้องเรียนรู้อีกมากพ่ะย่ะค่ะ” ขุนหลวงยิ้มออกมาทว่าก็แอบสงสารพ่อหนุ่มคนนี้เล็กน้อยเพราะท่านเ้าคุณบอกขุนหลวงเื่พิมจะจัดงานหมั้นแล้ว จากนั้นก็เลิกประชุมหมื่นเทพเดินออกมาด้วยใจที่พองโตขุนหลวงถึงกับเอ่ยปากชมเขาจนคนพ่อต้องปราม
“อย่าเหลิงงานยังมิสำเร็จอะไรก็เกิดขึ้นได้ทำมันให้ดี” เขาตบไหล่ลูกชายแล้วเดินนำไป…
632
