มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หลังจากเปลี่ยนเทป ทั้งสามคนก็เริ่มเคลื่อนที่ไปรอบๆ สวนสนุก สวนสนุกนี้ใหญ่มาก มันยากที่จะเลือกว่าจะเล่นอันไหนก่อน

“ฉันอยากจะเล่นนั่น! นั่น! นั่น! และก็นั่นด้วย! อ๊าาา ฉันอยากเล่น!”

เหลียวชาชาราวกับคนเสียสติ วิ่งพล่านไปทั่วสวนสนุก หยูลู่และฉินเฉาทำได้แค่คอยตามเธอไปอย่างใกล้ชิด ด้วยกลัวว่าสาวน้อยนางนี้จะหายไป ถ้าลูกสาวของเหลียวตงไคหายไปในสวนสนุก มันคงจะเป็นเรื่องตลกที่ใหญ่มาก

“ว้าว! นี่มันม้าหมุนในตำนานนี่!” เหลียวชาชาจู่ๆ ก็หยุดที่ตรงหน้าเครื่องเล่น เธอมองไปที่ม้าตัวเล็กๆ นั่นที่กำลังหมุนไปรอบๆ ตาของเธอเป็นประกาย

“ฉันจะขี่ไอ้นี่!” เหลียวชาชาพูด พร้อมกลับไปยืนต่อแถว

“ฉันอยากกินไอศกรีม! ฉันหิว!” เหลียวชาชาคนนี้ ใช้คนอื่นไปซื้อทุกสิ่งที่เธอต้องการ เมื่อเธอเห็นเด็กที่อยู่ใกล้ๆ กำลังกินไอศกรีม ทันใดนั้นความตะกละในกระเพาะของเธอก็เริ่มเคลื่อนไหว เธอจึงตะโกนใส่ฉินเฉา

“นี่มันฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ไม่ต้องเอาหรอกไอติมน่ะ” ฉินเฉาไม่เหมือนกับบอดี้การ์ด กับเหลียวชาชา เขาทำราวกับว่าเป็นแม่ของเธอ เขากลอกตาและมองไปที่สาวสวยอย่างต่อเนื่อง

“ไอ้บ้า นายกวนฉัน!” เหลียวชาชาผู้ที่ไม่เคยได้รับความไม่พอใจแบบนี้มาก่อนในชีวิต ยกเว้นตอนนี้ และทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นโดยฉินเฉาคนนี้ เธอกระทืบเท้า ก่อนหน้านี้ เธอใช้การเตะหน้าแข้งของเขา แต่หลังจากได้รับความเจ็บปวดจากเสาเหล็กของฉินเฉามาหลายครั้ง ตอนนี้เธอจึงเปลี่ยนมากระทืบพื้นแทน

“ฉินเฉา นายช่วยไปซื้อให้หน่อย เอามาสองเลยนะ” หยูลู่รู้ว่าฉินเฉาไม่เคยตามใจเหลียวชาชาเลย เธอจึงกลอกตาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันอยากกินน่ะ”

“ลู่ลู่อยากกินไอติมเหรอ?” ฉินเฉาตาเบิกกว้าง เขารีบเดินไปที่ซุ้มขายไอติมที่อยู่ใกล้ๆ ทันที “รอก่อนนะ เดี๋ยวกลับมา”

“ฉินเฉา ไอ้บ้า!” เหลียวชาชา เมื่อเห็นท่าทางของฉินเฉา ก็ยิ่งโกรธขึ้นไปอีก “ไอ้หมาป่า!”

จากนั้น เธอก็มองเข้าไปในตาของหยูลู่ด้วยความไม่พอใจ

หยูลู่ไม่ได้สังเกต และไม่ได้คิดว่าฉินเฉาจะทำตัวน่ารักแบบนี้ ชายคนนี้ที่จริงแล้วก็เอาใจใส่เธอเหมือนกัน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เลวเหมือนกัน นี่ทำให้เธอมีความสุข

ฉินเฉาไม่รู้ว่าสาวสวยทั้งสองคนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาฮัมเพลง และเดินไปที่ซุ้มขายไอติมอย่างอารมณ์ดี

“เถ้าแก่ ขอไอติมสองที่!”

“เถ้าแก่ ขอไอติมสองที่!”

สองเสียงดังออกมาพร้อมกัน ฉินเฉามองกลับไป และพบกับสาวอกโต ที่ราวกับมีลูกโป่งสองลูกอยู่ข้างในนั้น ทำให้ผู้คนอยากเข้าไปบีบเคล้นสักครั้ง

เมื่อมองลงไป เธอมาในกางเกงยีน ซึ่งทำให้เธอดูยั่วยวนอย่างมาก ขาคู่นี้ดูยืดหยุ่นอย่างมาก โดยไม่มีแม้แต่ไขมันสักนิด ซึ่งมันคงทำให้รู้สึกดีอย่างมากถ้ามีใครได้สัมผัสมัน

เมื่อมองขึ้นไป เป็นสาวสวยที่สวยจนทำให้ตะลึง อย่างไรก็ตาม ทั้งตา จมูก และ ปาก ช่างดูคุ้นเคย

“ฉินเฉา คุณก็มาสวนสนุกด้วยเหรอ!” สาวสวยยิ้ม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความยินดีที่สุดจะระงับได้ น้ำเสียงหวานๆ ของเธอ วนอยู่รอบๆ หูฉินเฉา

“วัว...แฮ่ม อู๋ซิ่น เธอก็มาด้วยเหรอ” ฉินเฉาแทบจะเก็บชื่อเล่นที่เขาตั้งให้เธอไว้ไม่ทัน จึงรีบกระแอมออกไป

เหมือนจะรู้ความหมายของคำพูดของฉินเฉาที่จะพูดออกมา หน้าของอู๋ซิ่นแดง ราวกับคนขี้อาย เอามือเกี่ยวเสื้อผ้าของเธอ และพูดว่า

“นี่...คือกิจกรรมห้องน่ะ ฉันถูกคนอื่นลากมาด้วย”

พร้อมกันนั้น เธอยกมือขึ้น และชี้ไปที่กลุ่มนักเรียนที่อยู่ใกล้ๆ ที่กำลังวุ่นวายกันอยู่ ฉินเฉามองไป และเขาก็พบว่า หลี่เจ๋ออันก็อยู่ที่นั่นด้วย ดูเหมือนว่าอู๋ซิ่นและหลี่เจ๋ออันจะออกมาเล่นด้วยกัน

“ทำไมเราไม่มาเล่นด้วยกันล่ะ” พร้อมกับหน้าที่แดง อู๋ซิ่นจู่ๆ ก็ชวนขึ้นมา

“ดีเลย ไว้หลังจากที่เหลียวชาชาเล่นม้าหมุนเสร็จ ฉันจะไปหาเธอ” ฉินเฉารีบตกลง ในสวนสนุก มันจะดีที่สุดถ้าเล่นกันหลายคน

อู๋ซิ่น เมื่อได้ยินข่าวนี้ ก็มีท่าทางตื่นเต้น ในตอนนี้ คนขายไอติม ก็ยื่นไอติมอย่างดีมาให้ และพูดอย่างเศร้าๆ ว่า

“ไอ้หยา ทำไมเครื่องถึงมาเสียเวลาแบบนี้ด้วย ฉันต้องขอโทษพวกเธอด้วย มีไอติมอยู่แค่อันเดียว”

“เธอเอาไปแล้วกัน” ฉินเฉาพบว่ามันน่าอายที่จะเถียงกับเด็กสาวเพื่อไอติม จึงยกให้เธอ

“ไม่ ไม่!” อู๋ซิ่นรีบส่ายมือ “พวกเรามีกันสิบคน อันเดียวยังไงก็ไม่พอ คุณเอาไปเถอะ เราจะไปเล่นเพนดูลัมกัน ฉันจะไปรอคุณที่นั่น ตกลงนะ!”

“โอเค ได้” ฉินเฉาก็ไม่เถียงกับเธอต่อ และเอาไอติมไป

“อ๊ะ อย่าขยับ มันมีรอยเปื้อนบนเสื้อคุณ!” ตาของอู๋ซิ่นคมมาก เธอเห็นรอยโคลนเล็กๆ บนโค้ตยาวของฉินเฉา และเด็กสาวที่เอาใจใส่อย่างเธอ ทนไม่ได้กับรอยเปื้อนนี้ เธอจึงหยิบผ้าเช็ดทำความสะอาดเปียกออกมาจากกระเป๋าของเธอ เดินเข้ามา และเช็ดรอยโคลนจากเสื้อฉินเฉา

เมื่อได้ใกล้ชิดกับเด็กสาวอย่างนี้ หัวใจของเธอก็เต้นถี่ขึ้น ราวกับถูกเฟอร์รารี่ลากไป

สาวน้อยนางนี้ใส่เสื้อเชิ้ตคอดอกไม้สีขาว ซึ่งเผยให้เห็นหุบเขาเมื่อยามเธอเดินเข้ามา หุบเขานี้เป็นหุบเขาตามธรรมชาติ แต่ละข้างของหุบเขามีภูเขาขาวๆ สองลูก ที่มีรูปร่างกลมกลึงน่าสัมผัส ทำให้ผู้คนอยากจะใช้มือตัวเองเข้าไปวัดพื้นที่ตรงนั้นจริงๆ

หน้าอกคู่นี้ ดูเหมือนจะเป็นคัพ E ถ้าดูจากภายนอก แต่เมื่อได้ดูใกล้ๆ แล้ว มันแทบจะเป็นคัพ F แล้ว โอ้ สวรรค์! นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว มีมะละกอลูกใหญ่อยู่ตั้งสองลูก! ที่เรียกเธอว่าแม่วัวนี่จะไม่เป็นการสบประมาทเธอหรอกเหรอ ภายหลัง เด็กๆ ของเธอ คงจะมีความสุข กับน้ำนมจากเต้าคู่นี้....

‘มันคัพ F จริงๆ ใช่มั้ย?’

ฉินเฉากลืนน้ำลายในปาก และบังคับความคิดที่อยากจะทดลองนี้กลับลงไป

“ฉินเฉา มีอะไรเหรอ? ทำไมสีหน้าคุณดูน่าเกลียดจัง?” อู๋ซิ่นมองขึ้นไป ดวงตาที่ใสซื่อคู่นี้ พร้อมกับเสน่ห์โดยธรรมชาติของเธอ ทำให้ฉินเฉารู้สึกราวกับอยู่ในโลกของน้ำแข็งและไฟ

“เฮ้ หัวใจของคุณเต้นเร็วมาก!” อู๋ซิ่นวางมือไว้บนหน้าอกฉินเฉา รู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจของเขากำลังจะลอยออกมาได้ทุกขณะ “คุณเพิ่งเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวมาเหรอ?”

“แฮ่ม ถ้าเธอเปิดอกเสื้อของเธอ ฉันจะรู้สึกเสียวกว่านี้อีก....” ฉินเฉาในที่สุดก็อดพูดทะลึ่งกับเธอไม่ได้

“อ๊า!” อู๋ซิ่นสังเกตรูปร่างของเธอเป็นครั้งแรก จากนั้นก็หน้าแดง และกรีดร้องออกมา เอามือกุมหน้าอกด้วยความตกใจ และจากไป ขณะที่มองกลับไปในตอนที่วิ่งอยู่ ฉินเฉารู้สึกว่าที่หัวของเด็กสาวเหมือนจะเริ่มมีของเหลวไหลออกมา

“เด็กคนนี้ใสซื่อเกินไปแล้ว แม้แต่รูปร่างตัวเองก็ไม่เคยดู...” ฉินเฉาขณะที่ถือไอติม ก็ถอนหายใจด้วยอารมณ์ เด็กสาวคนนี้บริสุทธิ์ไปแล้ว เขาต้องไม่ไปเอาความอิสรเสรีนี้ไปจากเธอ

หลังจากที่ชื่นชมแผ่นหลังที่ยอดเยี่ยมของอู๋ซิ่นแล้ว ฉินเฉาก็เอาไอติมเดินกลับไปที่ม้าหมุน

เวลานี้ เหลียวชาชา สาวน้อยคนนี้ได้ขี่ไปแล้วรอบหนึ่ง และกำลังกลับมาจากอีกด้าน เมื่อเห็นไอติมในมือฉินเฉา ตาของสาวน้อยก็เขียวปั๊ด

“ขี่แล้วเป็นไงบ้าง? สนุกมั้ย?” ฉินเฉาถาม

“ไม่สนุกเลย ช้ามาก ไม่เร้าใจเลย นายพาฉันซ้อนจักรยานหน่อยสิ!”

ประโยคนี้จากเหลียวชาชาทำให้ฉินเฉาพูดไม่ออก เมื่อครั้งล่าสุดที่พวกเขาฝ่าวงล้อม เพราะว่ารถยังอยู่ในลานจอดรถของโรงเรียน ฉินเฉาจึงเอาสาวน้อยซ้อนท้ายจักรยานของเขา แล้วความเร็วในการปั่นของฉินเฉาก็เร็วมาก

นี่ทำให้เหลียวชาชาประหลาดใจอย่างมาก แล้วก็ไม่คิดว่าจักรยานเก่าๆ จะมีแม้กระทั่ง GPS ‘จักรยานปัจจุบันนี้ ไฮเทคขนาดนี้แล้วเหรอ?’ นั่นคือสิ่งที่เหลียวชาชาคิดวันนั้น

“ลู่ลู่ นี่ไอติมชิ้นสุดท้ายของเธอ” ความรู้สึกผิดที่มีต่อหยูลู่ ฉินเฉาจึงส่งไอติมนี้ให้กับสาวสวยเป็นการขอขมา

“ไม่เอาหรอก เอาให้เหลียวชาชาเถอะ” เมื่อเห็นสาวน้อยตาแดง หยูลู่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เธอรับไอติมมาและเอายื่นให้เหลียวชาชา “ฉันไม่อยากกินจริงๆ”

“ฮือฮือฮือ พี่ลู่ลู่ดีกับฉันจริงๆ!” สาวน้อยเหมือนกับสัมผัสสัญญาณนี้ได้ ทันใดนั้นก็รับเอาไอติมจากมือหยูลู่ เปิดปากเล็กๆ สีเชอร์รี่ของเธอ และกัดไอติมนี้เข้าไป

ใครจะรู้ ทันใดนั้นเธอก็กัดเข้ากับอากาศว่างเปล่า เธอมองไปที่ไอติมที่ไม่รู้ว่าไปอยู่ในมือฉินเฉาได้ยังไงด้วยความตกใจ และพร้อมกับปากใหญ่ๆ ที่ชั่วร้ายของเขา เขาก็กลืนไอติมเข้าไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“นาย นาย!” เหลียวชาชาสั่นไปด้วยความโกรธ โดยหวังว่าเธอจะทำให้ฉินเฉาตายได้ด้วยการทำให้เขาเป็นหินพร้อมกับไอติม

ฉินเฉาเลียไอติมและพูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ฉันทำอย่างนี้เพื่อตัวเธอนะ ตามกฎของฟิสิกส์ว่าไว้ว่า สิ่งของจะขยายตัวด้วยความร้อน และหดตัวด้วยความเย็น เธอดูหน้าอกเล็กๆ ของเธอสิ เธอไม่กลัวว่าถ้ากินไอติมนี่เข้าไป หน้าอกของเธอจะหดเหรอ?”

“ฉินเฉา! ฉันจะตีนาย! ฉันอยากกินไอติม อ๊าาาา!” เหลียวชาชาคลั่งไปแล้ว เธอไม่สามารถจัดการฉินเฉาได้ ดังนั้น เธอจึงระบายความโกรธด้วยการกระทืบเท้าของเธอ

“อยากกินเหรอ?” ฉินเฉายกคิ้ว แล้วส่งไอติมไปให้เหลียวชาชาอย่างเสียไม่ได้ “นี่ เอาไปสิ มันยากมากนะที่ฉันจะแบ่งเจ้านี่ให้ เธอรู้มั้ย”

“นาย นาย!” เหลียวชาชามองไปที่ไอติมที่เหลือครึ่งหนึ่ง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา “พี่ลู่ลู่ ฮือฮือฮือ ดูสิ เขาแกล้งฉัน!”

พร้อมกันนั้น สาวน้อยก็กอดเอวที่อ้อนแอ้นของหยูลู่ แล้วฝังหัวของเธอเข้าไปในหน้าอกของเธอ ฉินเฉาตาถลน เขารอที่จะยื่นไอติมใส่มือเหลียวชาชา จากนั้นก็กอดเอวหยูลู่ไว้ แล้วมุดหัวของเขาเข้าไปที่ที่เดียวกัน คร่ำครวญว่าเหลียวชาชานั้นโหดร้าย

“อย่าร้องนะ อย่าร้อง...” หยูลู่ลูบหัวเหลียวชาชาอย่างอ่อนโยน เธอมองสาวน้อยนางนี้ที่โตขึ้นมาพร้อมกัน และคิดว่าเธอเป็นเหมือนน้องสาวตัวเอง

“ฉินเฉา นี่เป็นเพราะนาย ผู้ชายตัวใหญ่อย่างนายไม่รู้หรือไง ว่าต้องยอมให้กับสาวน้อยน่ะ”

“ฉันแค่แหย่เธอเอง” ฉินเฉาลูบจมูก “แล้วก็ เธอเรียกเธอว่าสาวน้อยได้ยังไง? โหดร้าย หยาบคาย แถมยังหน้าอกเล็ก หยูลู่ยังคงดีที่สุด ทั้งอ่อนโยนและงดงาม!”

“ฉินเฉา! ฉินเฉา! ฉินเฉา!” เหลียวชาชาสั่นไปด้วยความโกรธ เธอมองขึ้นมาและตะโกนออกมา 3 ครั้ง เพื่อให้สภานิติบัญญัติแห่งสหรัฐอเมริกาได้ยินเสียงที่โศกเศร้าของเธอ “ฉันจะฆ่านาย”

“ไอติมนี่อร่อยมากเลย...” ฉินเฉา ราวกับว่าไม่มีอะไร เขาเลียไอติมอย่างใจเย็น

“อ๊าาาา!” เหลียวชาชาบ้าไปแล้ว เธอมองหาอิฐไปรอบๆ เตรียมจะทำให้สหายคนนี้ตายให้ได้ เพื่อจบปัญหาของเธอ

“โอ้ ใช่แล้ว อู๋ซิ่นและคนอื่นๆ ก็มาเหมือนกัน” ฉินเฉากลืนไอติมทั้งหมดลงท้องไป แล้วยิ้มออกมา “เธอไม่อยากเล่นอะไรที่มันตื่นเต้น หน่อยเหรอ? ดู เพนดูลัมใหญ่ๆ นั่นเป็นยังไง?”

“เพนดูลัม!? ทำไม!” เหลียวชาชายืดหน้าอกเล็กๆ ของเธอ เท้าเอว และพูดอย่างโกรธๆ ว่า “แต่นายและฉันต้องไปด้วยกัน!”

“เธอกล้าเล่นจริงๆ เหรอ? คงไม่ร้องออกมาเพราะกลัวหรอกนะ?”

“คุณหนูคนนี้เป็นคนกล้าหาญ! พอถึงตอนนั้น ฉันกลัวว่าคนที่ร้องออกมาจะเป็นนายมากกว่า ฮ่าฮ่าฮ่า!”

จบตอน