ตอนที่ 22 – สหายเก่ากลับมาเยือน และเงาทมิฬยามค่ำ
รุ่งเช้าวันใหม่ในหมู่บ้านหยุนหลิงยังคงสดใส แม้ฝนจากเมื่อคืนยังหลงเหลือกลิ่นอายอยู่ในอากาศ ทุกบ้านเรือนดูขะมักเขม้นกับกิจวัตรของตน และบรรยากาศก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ซ้อมท่วงท่าตามคำแนะนำของหลี่เหวิน
ที่ลานฝึกกลางหมู่บ้าน หลี่เหวินในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย สะพายกระบี่ ‘หลานเยี่ย’ ที่เขายังไม่คุ้นเคยนัก ยืนสังเกตเด็กน้อยราวสิบคนที่พยายามประสานท่ากระบวนยุทธอย่างตั้งใจ
“ขาซ้ายเ้าไม่มั่นคง...อย่างนั้นศัตรูแค่สะกิดก็ล้มแล้ว!” เขาะโพร้อมกับเดินเข้าไปแก้ท่าทางของเ้าอาเฟยที่กำลังหอบเหนื่อย
หลี่เซวียนที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ พูดเย้า “พี่รองจะกลายเป็ครูฝึกเด็กประจำหมู่บ้านเสียแล้วนะ”
“ดีกว่าให้พวกเขาโตไปแบบไม่มีหลัก พวกเราหนีไม่ได้ตลอดชีวิตหรอก” เขาตอบเรียบ ๆ แต่แววตามุ่งมั่น
...
ขณะที่หมู่บ้านกำลังกลับสู่จังหวะปกติ เสียงเกราะม้าดังมาจากชายป่าด้านตะวันตก ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดคลุมเดินทางเก่าๆ ใบหน้าเปื้อนฝุ่นคล้ายคนเดินทางไกลมาหลายวัน
“ฮ่า ๆ ๆ! บ้านเกิดของข้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด!” เขาหัวเราะดังลั่น
หลี่เหวินหันขวับตามเสียง ก่อนจะเบิกตากว้าง “ไป๋จิน!?”
ชายหนุ่มผู้นั้นะโลงจากม้า โผเข้ากอดหลี่เหวินเต็มแรง “เ้าโตขึ้นเยอะเลย! ข้าคิดถึงเ้าจะแย่!”
ไป๋จินเป็เพื่อนเก่าที่เคยอาศัยในหมู่บ้าน ก่อนจะถูกพ่อแม่พาออกไปฝึกวิชาในเมืองหลวงั้แ่เมื่อสามปีก่อน
“ข้ากลับมาพร้อมข่าว และ...คำเตือน” สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็เคร่งขรึม “ทางเหนือ...เริ่มมีผู้คนถูกล่าตัว เพราะพวกเขา ‘ไม่เข้ากับลิขิต’”
หลี่เหวินหรี่ตา “หอชะตา?”
ไป๋จินพยักหน้า “และพวกมันเริ่มส่ง ‘มือเงา’ ออกมา”
...
คืนนั้นหมู่บ้านหยุนหลิงตกอยู่ในความเงียบงันมากกว่าปกติ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาว แต่น่าแปลกที่จันทร์กลับขาดครึ่งราวถูกบัง
ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าศาลเ้าร้าง แสงจากตะเกียงเล็กๆ กะพริบไหวจากลมเย็น เงาร่างผู้หนึ่งก้าวเข้ามาช้า ๆ
ชายผู้นี้สวมหน้ากากผ้าดำ ดวงตาทอประกายสีน้ำเงินเข้มราวหมึกั เขาคุกเข่าลงหน้ารูปปั้นเทพพิทักษ์
“รายงานเบื้องต้นเสร็จสิ้น...‘เมล็ดั’ ปรากฏตัวแล้ว”
มือเงาเบิกทางให้ความตาย และตามหลังเขาคือคำสั่งล้างบาง
...
ในบ้านครอบครัวหลี่ ไฟตะเกียงกลางโต๊ะอาหารยังคงอบอุ่น พี่น้องทั้งสามกำลังนั่งทานซุปผักที่แม่ทำอย่างเอร็ดอร่อย
“พี่รอง วันนี้ดูเคร่งเครียดกว่าทุกที” หลี่เซวียนเอ่ย
“ข้าแค่รู้สึกว่า...ความสงบของเราคงอยู่ไม่นานนัก” หลี่เหวินพูดเบา ๆ แล้วตักซุปเข้าปาก “และข้า...จะไม่ยอมเสียบ้านนี้ไป”
พี่ใหญ่หลี่หยางตบบ่าเขา “เราจะปกป้องทุกคน ไม่ใช่เพียงแค่เ้า”
แม้ภัยร้ายจะใกล้เข้ามา แต่แสงจากตะเกียงในบ้านครอบครัวหลี่ ยังคงสว่างไสวอย่างมั่นคง
3K
