หน้าของหลินหวั่นชิวถูกหลินซย่าจื้อจับถูไปมากับพื้นเย็นเฉียบถูด้านซ้ายเสร็จแล้วต่อด้วยด้านขวา พื้นขรุขระเสียดสีจนหน้านางแสบกลิ่นคาวเืลอยเข้าจมูกหลินหวั่นชิว
แพศยานักใช่ไหม!
งดงามนักใช่ไหม!
ต่อให้ถูกถ่วงน้ำข้าก็จะทำให้เ้ากลายเป็นังอัปลักษณ์!
แววตาหลินซย่าจื้อมีประกายอิจฉายิ่งลงมือโเี้หนักขึ้น
“หยุดนะ!”
ใน่เวลาที่หลินหวั่นชิวกำลังสิ้นหวังถึงขีดสุดนี้เองที่เสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งดังขึ้น
เสียงที่เต็มไปด้วยความโมโหเสียงนี้คือฟางช่วยชีวิตของนาง
“ปล่อยนางเดี๋ยวนี้!”
เจียงหงหย่วนโยนของที่แบกไว้บนบ่าลงพื้นแล้วรีบสาวเท้ายาวๆเข้ามาผลักฝูงชนออกอย่างโมโห
ปกติหน้าตาเขาก็น่ากลัวอยู่แล้วเพราะมีแผลเป็เมื่อตอนนี้โมโหจึงยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
หญิงรูปร่างบึกบึนกลุ่มนั้นใตัวสั่นด้วยเสียงตวาดรีบปล่อยหลินหวั่นชิว
หลินซย่าจื้อหยุดมือเพราะความใเช่นกัน
เจียงหงหย่วนเข้าไปประคองหลินหวั่นชิวให้ลุกขึ้นเห็นใบหน้ารูปไข่ดวงงามของนางเป็แผลมีเืไหลดวงตาหยาดเยิ้มดุจจิ้งจอกมีไอน้ำวนเวียนเปี่ยมไปด้วยความเ็ปและมีน้ำตาสายหนึ่งไหลออกมา…
ใจเขาแตกสลาย
ที่พึ่งกลับมาแล้วหลินหวั่นชิวที่ได้อิสรภาพคืนมาเดินเข้าไปตบหน้าหลินซย่าจื้อสองฉาดทันทีนางผิดที่ไม่ได้ไว้เล็บเอง ไม่อย่างนั้นจะข่วนหน้าให้เป็รอยแน่!
“กรี๊ด…นังแพศยา กล้าดีอย่างไรมาตบข้า!”
ปกติมีแต่หลินซย่าจื้อที่รังแกหลินหวั่นชิวเคยถูกหลินหวั่นชิวตบตีคืนที่ไหน?
หลินซย่าจื้อที่ถูกตบจนงงรีบแยกเขี้ยวยิงฟันกระโจนใส่หลินหวั่นชิวทันทีหลินหวั่นชิวเตรียมจะหลบ แต่นางกลับถูกเจียงหงหย่วนดึงไปหลบด้านหลังเสียก่อน
จากนั้นนางเห็นเจียงหงหย่วนยกเท้าถีบหลินซย่าจื้อจนกระเด็น
“โอ้ย…” หลินซย่าจื้อถูกถีบกระเด็นไปชนกับมุมกำแพงก่อนที่จะร่วงลงพื้นกุมท้องร้องโอดครวญอย่างเ็ป
หลินหวั่นชิวยืนมองเขาจากด้านหลังวินาทีนี้ นางรู้สึกว่าเจียงหงหย่วนหล่อมาก
ผู้ชายที่รู้จักปกป้องผู้หญิงของตัวเองนี่ช่างทำให้…รู้สึกปลอดภัยเสียจริง
เพียงแต่…ใจหลินหวั่นชิวต้องจมลงสู่เหวลึกอีกครั้งเมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่คนเหล่านี้ตามมาจับตัวนาง
นางไม่รู้ว่าเจียงหงหย่วนจะเชื่อหรือเปล่าว่านางไม่ได้ฆ่าเจียงหงป๋อ…
“เจียงหงหย่วน มีอะไรก็คุยกันดีๆสิ ไม่เห็นต้องใช้กำลัง” หลินฟาไฉกระทืบเท้า เข้าไปช่วยประคองหลินซย่าจื้อน่าเสียดายที่หลินซย่าจื้อเจ็บเกินไป ลุกไม่ไหว
เจียงหงหย่วนไม่สนใจเขากวาดตามองทุกคนอย่างแค้นเคือง ยิ้มเยาะถามว่า “วิ่งมารังแกเมียข้าถึงบ้านข้าเห็นข้าเป็คนตาย ไม่มีปากไม่มีเสียงหรืออย่างไร?!”
หน้าตาเขาดุร้ายเกินไปจริงๆนั่นแหละ ทำให้ชาวบ้านถอยหลังกันหมด
สวีฝูผู้เป็หัวหน้าหมู่บ้านได้แต่พูดว่า “อาห้าซ่งเห็นหลินหวั่นชิวฆ่าเจียงหงป๋อ พวกข้าถึงได้บุกมาเพื่อจับนางไปถ่วงน้ำหมู่บ้านเราเก็บหญิงชั่วเช่นนี้ไว้ไม่ได้เด็ดขาด เ้าไม่รู้เื่รู้ราวเื่เมื่อครู่จึงไม่โทษเ้า”
“จะปล่อยผ่านได้อย่างไรจ่ายเงินชดใช้ ต้องจ่ายเงินชดใช้ เขาถีบลูกซย่าจื้อของข้าจนเจ็บหมดแล้ว!” หลินฟาไฉไม่ยอมทันทีที่ได้ยินคำพูดหัวหน้าหมู่บ้าน
เจียงหงหย่วนหน้าเปลี่ยนสีรีบวิ่งเข้าห้องเจียงหงป๋อเหมือนคนบ้า ไม่สนใจหลินฟาไฉแม้แต่น้อย
หลินซย่าจื้อเริ่มหายเจ็บมองหลินหวั่นชิวอย่างชั่วร้าย เหอะ! ไอ้อัปลักษณ์เจียงหงหย่วนให้ความสำคัญกับน้องชายตัวเองที่สุดแล้วตอนนี้มารู้ว่าถูกหลินหวั่นชิวฆ่าไม่แน่ว่าพวกนางอาจจะข้ามขั้นตอนถ่วงน้ำไปเลยก็ได้เพราะนังนั่นคงถูกเขาทุบตีจนตายแทน
หลินซย่าจื้อค่อยๆ กุมท้องลุกขึ้นอดทนต่อความเจ็บพูดกับหัวหน้าหมู่บ้านว่า “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านถ้าอีกเดี๋ยวเจียงหงหย่วยทุบตีหลินหวั่นชิวตายเช่นนั้นพวกเราก็ถือเสียว่านางถูกจับถ่วงน้ำเถอะ อย่าส่งเจียงหงหย่วนให้ทางการเลย” หลินซย่าจื้อเตือนหัวหน้าหมู่บ้านด้วยความ ‘หวังดี’ ไม่ลืมที่จะชำเลืองมองหลินหวั่นชิวขณะพูดไปด้วย
ใจของหลินหวั่นชิวเย็นเฉียบนางเห็นสีหน้าเมื่อครู่ของเจียงหงหย่วน…บอกตามตรง หากนางอยู่คนละฝั่งกับเจียงหงหย่วนนางก็คงเป็บ้าเช่นกัน
ดังนั้นในตอนนี้นางไม่ควรคาดหวังใช่หรือไม่ว่าเจียงหงหย่วนจะเชื่อตัวเอง?
อย่าบ้าไปหน่อยเลยนางเป็แค่คนที่เจียงหงหย่วนใช้หมูป่าแลกมา ส่วนเจียงหงป๋อเป็น้องชายแท้ๆ ของเขานะ
“ใช่ หลินซย่าจื้อพูดถูกท่านหัวหน้าหมู่บ้าน หากนายพรานเจียงทุบตีคนตายพวกเราก็เอาร่างไปถ่วงน้ำตามเดิมเถิด”
“นายพรานเจียงเองก็ลำบาก…”
“หากไม่ใช่เพราะเขาช่วยไล่หมาป่าออกจากหมู่บ้านเราเมื่อปีก่อนเช่นนั้นคงไม่ใช่แค่สัตว์ที่ถูกกิน แม้แต่คนก็อาจจะโดนกินไปด้วย”
ชาวบ้านส่วนหนึ่งพากันคล้อยตามหัวหน้าหมู่บ้านย่อมเห็นด้วย “ตกลงตามนี้”
ถ่วงน้ำเป็กฎของหมู่บ้านทางการทำอะไรไม่ได้
แต่หากเจียงหงหย่วนทำร้ายคนจนตายเื่นี้จะว่าเล็กก็ได้ จะว่าใหญ่ก็ได้
เมื่อมีคนสืบสาวเขาคงไม่รอดจากคุก แย่กว่านั้นถือถูกตัดสินโทษปะาทุกอย่างขึ้นอยู่กับอารมณ์นายอำเภอ
แน่นอนว่าหากไม่มีใครสืบสาวก็ย่อมไม่มีอะไร
ไม่นานเจียงหงหย่วนก็เดินออกมาจากห้อง
หลินหวั่นชิวมองเขาตัดสินใจลองพยายามดู “ข้าไม่ได้ฆ่าหงป๋อ”
นางมองตาเขาพร้อมพูดอย่างจริงจัง
เจียงหงหย่วนไม่เห็นความกลัวใดๆในดวงตาหลินหวั่นชิว ความรู้สึกนี้ทำให้เขาสบายใจมาก
เพราะต้องบอกก่อนว่าหน้าตาของเขา…แม้แต่ชายร่างกายบึกบึนในหมู่บ้านยังกลัว
หลินหวั่นชิวพูดจบหัวหน้าหมู่บ้านพูดกับเจียงหงหย่วนด้วยใจจริงและแฝงความหมายว่า “หงหย่วน นางฆ่าคนตายตามหลักแล้วควรส่งตัวให้ทางการ แต่เ้าก็รู้ว่าหากทำแบบนั้นเื่นี้จะส่งผลต่อชื่อเสียงของหญิงสาวคนอื่นๆ ในหมู่บ้านลุงรู้ว่ากว่าเ้าจะมีเมียไม่ใช่เื่ง่าย แต่ผู้หญิงแบบนี้เก็บไว้ไม่ได้จริงๆเอาไปถ่วงน้ำเถิด”
“ใช่ๆๆ เอาไปถ่วงน้ำเถิดเ้าจะทุบตีระบายอารมณ์ก่อนก็ได้”
“ถือว่าแก้แค้นให้เหล่าเอ้อร์บ้านเ้าเช่นกันคนตายแล้วฟื้นกลับมาไม่ได้ ถึงเหล่าเอ้อร์จะตายไปแล้ว แต่เ้ายังมีเหล่าซานอยู่นะเมียตายแล้วก็หาใหม่ ตอนนี้เหล่าเอ้อร์ตายไป วันหน้าครอบครัวเ้าน่าจะอยู่ดีกินดีขึ้น”
คนในหมู่บ้านช่วยกันเกลี้ยกล่อม
เมื่อมีคนพูดถึงเหล่าซานทุกคนถึงได้เพิ่งได้รู้ตัวว่าเหล่าซานไม่อยู่ที่นี่
“เหล่าซานบ้านตระกูลเจียงล่ะ? คงไม่ได้ถูกหลินหวั่นชิวเอาไปขาย่ที่นายพรานเจียงไม่อยู่หรอกนะ?” หลินซย่าจื้อชิงพูดขึ้นก่อน
มีหญิงปากจัดที่กลัวโลกนี้ไม่วุ่นวายพูดต่อว่า “ไม่ใช่กระมัง…วันนี้ยังไม่เห็นคนรับซื้อเข้ามาในหมู่บ้านเลยนะหรือจะถูกหลินหวั่นชิวฆ่าตายแล้วเหมือนกัน? ไม่แน่ว่าจะถูกนางเอาไปโยนบ่อมูล”
“จะชั่วร้ายเกินไปแล้ว…ถ่วงน้ำคงสบายเกินไป ตีต้องตีนังคนไร้มโนธรรมนี่ให้ตาย…”
“เพิ่งแต่งเข้ามาก็ทำตระกูลเจียงบ้านแตกสาแหรกขาดผู้หญิงแบบนี้สมควรโยนจมบ่อมูลให้ตาย!”
856
