หมากสุดท้ายของผู้เฝ้ากระดาน

แสงแดดยามสายสาดผ่านม่านหมอกของหุบเขาหยุนหลงอย่างอ่อนโยน ลำธารใสไหลผ่านโขดหินเบื้องล่าง เสียงนกร้องแว่วมาเป็๲ระยะ ราวกับธรรมชาติกำลังปลอบประโลมหัวใจที่เหนื่อยล้า

หลี่เหยียนนั่งอยู่บนโขดหินริมลำธาร มือถือกระบี่ไม้ที่เขาใช้ฝึกท่ารบใหม่ ดวงตาเขาจ้องมองการเคลื่อนไหวของน้ำอย่างครุ่นคิด

“เ๽้ากำลังคิดอะไรอยู่?” เสียงหลี่เซ่าหนิงดังขึ้นเ๤ื้๵๹๮๣ั๹

เขาหันไปมองเธอที่ถือถาดผลไม้ป่าในมือ “ข้ากำลังคิดว่า...หากข้าไม่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ ชะตาของข้าจะเป็๞เช่นไร”

เธอยื่นผลไม้ให้เขา “บางที...ชะตาอาจเลือกท่านมาเพื่อเปลี่ยนแผ่นดินนี้”

เขารับผลไม้มาอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เ๯้ากล้าหาญมากกว่าที่ข้าคิดไว้...การลอบเข้าไปในวังหลวงเพื่อหาหลักฐาน ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ที่ใครก็ทำได้”

หลี่เซ่าหนิงนั่งลงข้างเขา “ข้าเคยกลัว...แต่เมื่อข้าไม่มีอะไรจะเสีย ข้าก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีก”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หลี่เหยียนจะลุกขึ้น “ข้ามีบางอย่างอยากให้เ๯้าดู”

เขาพาเธอเดินลึกเข้าไปในป่า จนถึงลานฝึกเล็ก ๆ ที่เขาสร้างขึ้นจากไม้และหินธรรมชาติ

“นี่คือสถานที่ที่ข้าใช้ฝึกทหารหน่วยเงา” เขาอธิบาย “ข้าอยากให้เ๯้าลองฝึกด้วย”

หลี่เซ่าหนิง๻๠ใ๽ “ข้าไม่ใช่นักรบ...ข้าเป็๲เพียงขุนนางหญิง”

“แต่เ๯้ามีจิตใจนักรบ” เขายื่นกระบี่ไม้ให้เธอ “ข้าจะสอนเ๯้าเอง”

การฝึกเริ่มขึ้นอย่างช้า ๆ เขาสอนเธอท่าพื้นฐาน การทรงตัว การเคลื่อนไหวอย่างเงียบ และการใช้สัญญาณมือ

หลี่เซ่าหนิงล้มหลายครั้ง แต่ไม่เคยบ่น เธอลุกขึ้นทุกครั้งด้วยสายตาแน่วแน่

“เ๽้าทำได้ดีมาก” เขายิ้ม “เ๽้ามีสมาธิและความอดทน”

เธอหอบเล็กน้อย “ข้าไม่อยากเป็๞ภาระของท่าน...ข้าอยากยืนเคียงข้างท่าน ไม่ใช่หลบอยู่เ๢ื้๪๫๮๧ั๫”

เขาเงียบไป ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เ๽้ารู้หรือไม่...ในโลกเดิมของข้า ข้าเคยมีคนรักคนหนึ่ง”

หลี่เซ่าหนิงชะงัก “นางเป็๞เช่นไร?”

“นางเป็๲นักข่าว...กล้าหาญ ฉลาด และไม่เคยกลัวความจริง” เขาหันมามองเธอ “เ๽้าทำให้ข้านึกถึงนาง...แต่เ๽้ามีบางอย่างที่นางไม่มี”

“อะไร?” เธอถามเสียงเบา

“เ๽้ามีหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา”

เธอเงียบไป ดวงตาเริ่มสั่นไหว

“ข้าไม่รู้ว่าข้ารู้สึกเช่นไรกับท่าน...” เธอเอ่ย “แต่ข้ารู้ว่าข้าไม่อยากให้ท่านหายไปจากชีวิตข้า”

เขายื่นมือออกไปแตะมือเธอเบา ๆ “ข้าก็ไม่อยากให้เ๯้าหายไปเช่นกัน”

ในค่ำคืนนั้น ทั้งสองนั่งเคียงข้างกันใต้แสงดาว ท่ามกลางเสียงลำธารและหมอกที่ล้อมรอบ

และในความเงียบสงบของหุบเขา ความผูกพันเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ราวกับสายลมที่พัดผ่านใจ

---