ชิงเหมย เกิดใหม่มาขายในยุค70s

หลังจากตกลงกันได้แล้ว ว่าจะถามน้องชายให้มาช่วยขายอาหาร โจวชิงหลาน กับลูกๆทั้งสองที่หลังจากไปซื้อวัตถุดิบที่ตลาดเสร็จแล้ว ก็เดินไปที่ตึกข้างๆ ที่โจวชิงเทียนพักอยู่

"ชิงเทียนๆ อยู่ไหมจ้ะ"

"เอ้าพี่รอง เข้ามาก่อนสิครับ มาๆๆ"

โจวชิงหลานเดินเข้าประตูไปพร้อมกับลูกสาวทั้งสอง หลี่ชิงเหมยกับหลี่หลิง พอเดินเข้ามาในห้องที่ไม่ได้ต่างอะไรกับห้องของตัวเองนัก แต่ในห้องของน้าสามนั้น มีหญิงสาวอายุราว20ปี นั่งอยู่ด้วย


"สวัสดีค่ะ พี่รอง" หญิงสาวเอ่ยทักทายโจวชิงหลานก่อนด้วยความนอบน้อม 

"พี่รอง นี่อี้เฟย คนรักของผมครับ"

โจวชิงเทียนบอกกับพี่สาวตน เหลียนอี้เฟย ที่เป็๲คนรักของตนนั้นทำงานอยู่ที่เดียวกัน  แต่ได้เงินเดือนแค่25หยวน เพราะเพิ่งมาทำได้ไม่ถึงปี โจวชิงเทียนที่ได้เงินเดือน30หยวนนั้น ทำงานมากว่า4ปี แล้ว 

"สวัสดีจ้ะ นี่ลูกสาวของน้าจ้ะ คนโตชื่อหลี่ชิงเหมย คนเล็กหลี่หลิงจ้ะ ว่าแต่ชิงเทียน ทำไมไม่เห็นบอกพี่เลย ว่ามีคนรักแล้ว จะได้พาไปพบกับพ่อแม่ที่บ้าน"

โจวชิงหลาน ถามน้องชายตน เพราะว่าโจวชิงเทียนก็ถึงวัยที่ต้องมีครอบครัวตั้งนานแล้ว เขาอายุ25 ปีนี้แล้ว แต่ยังไม่ได้แต่งงาน

"พี่รองก็รู้ ที่บ้านก็ยังไม่พร้อม ผมคิดว่าจะหาเงินอีกสักปีสองปี บ้านก็ยังไม่มีเลยพี่ อี้เฟยเองก็ต้องดูแลแม่กับน้องชายอีกคนหนึ่ง ตอนนี้ก็ต้องหาเงินก่อนแหละคับ" 

"งั้นน้าสามกับพี่อี้เฟยก็ออกจากงานมาช่วยแม่หนูไหมล่ะคะ แม่หนูให้ค่าจ้างทั้งคู่วันละ7หยวน เป็๲ไงคะ" หลี่ชิงเหมยที่เห็นทางสว่าง จากที่จะให้ค่าจ้างน้าสามตนวันละ5หยวน แต่ได้เพิ่มมาอีกหนึ่งคน ในราคา7หยวน ถือว่าดี 

"7หยวนเลยเหรอชิงเหมย แต่ว่าพี่รองให้เยอะแบบนี้ จะไม่ลำบากเหรอคับ" 

โจวชิงเทียนหันไปถามพี่สาวตน 

"ไม่ลำบากจ้ะ แต่จะลำบาก ถ้าไม่มีคนช่วย ชิงเหมย กับหลิงเอ๋อ อาทิตย์หน้าก็ต้องไปโรงเรียนแล้ว พี่ขายคนเดียวไม่ไหวหรอกจ้ะ"

โจวชิงเทียน หันไปหาคนรักตนว่าเต็มใจที่จะออกจากงานไหม อี้เฟย ที่กำลังคิดกับเงินค่าจ้างแล้วตอนแรกก็กลัวว่าจะได้อย่างที่ว่าจริงหรือเปล่า  เพราะงานโรงงานนั้นไม่ใช่จะเข้ามาทำได้ง่ายๆ  

       จนโจวชิงหลานย้ำอีกทีว่าจะจ่ายให้7หยวนจริงๆ เหลียนอี้เฟยจึงตอบตกลง โจวชิงเทียนก็ตกลงด้วย

แต่โจวชิงเทียนบอกว่า ถ้าออกจากโรงงาน ห้องเช่านี้ก็ต้องคืนให้ทางโรงงานด้วย 

       โจวชิงหลานบอกว่าไม่ต้องกังวล เพราะชิงเหมยบอกว่ากำลังจะหาบ้านเช่าในเมือง พร้อมทั้งบอกให้โจวชิงเทียนช่วยหาด้วย  เอาที่ใกล้ๆกับโรงงาน อยากได้สัก3-4 ห้องนอน มีห้องครัวด้วย ห้องครัวถ้าใหญ่ได้ยิ่งดี แล้วให้โจวชิงเทียนกับอี้เฟยไปอาศัยอยู่ด้วยกันเลย

โจวชิงเทียน กับเหลียนอี้เฟย  ใหนเลยจะคิดว่าโชคจะหล่นมาจากฟ้า  ทั้งคู่คบกันมากว่าสองปีแล้ว   ปีที่แล้วเหลียนอี้เฟย เพิ่งจะเข้ามาทำงานในโรงงาน  อีกทั้งเธอเองจะต้องดูแลทั้งแม่ และน้องชายอีกคนหนึ่งที่เพิ่งจะสิบขวบ   อี้เฟยรู้ว่าโจวชิงเทียนก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร  แต่เธอเองก็รู้สึกดีกับชายหนุ่ม  จึงตัดสินใจคบกัน  ปรึกษากัน๻ั้๫แ๻่แรกแล้วว่า  ช่วยกันหาเงินแล้วค่อยแต่งงานกัน  

      กาจะลาออกจากโรงงานนั้น  ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ยาก  เพราะแต่ละคนในโรงงาน ต่างก็อยากให้มีตำแหน่งว่างลงทั้งนั้น  ทั้งโจวชิงเทียน กับ เหลียนอี้เฟยจึงลาออกในวันนี้เลย  แต่ก็ต้องจัดการงานของตนให้เรียบร้อย อีกทั้งต้องย้ายออกห้องเช่าอีก  คงใช้เวลาอีกประมาณ4-5วัน  ทันหลานๆ ที่โรงเรียนจะเปิดเทอมพอดี

แต่อยากแรกเลยตอนนี้ คงต้องตระเวนหาบ้านเช่าก่อน 

                .....................................

           หลังจากตระเวนมาเกือบทั้งบ่าย  หลี่ชิงเหมยก็ไปเจอกับบ้านเช่าหลังหนึ่งที่ถูกใจ  ราคาอาจจะสูงหน่อย แต่บ้านก็มีทุกอย่างครบครัน  บ้านชั้นเดียว ห้องนอนสี่ห้อง  ห้องน้ำในบ้านอีกสองห้อง  ห้องครัวหลังบ้านข้อนข้างใหญ่  มีพื้นที่หน้าบ้านอีกนิดหน่อย  สามารถเอารถเข็นเข้ามาจอดได้

         ค่าเช่าราคา40หยวนต่อเดือน  ถือว่าไม่ถูกและไม่แพง  โจวชิงหลานทำสัญญาเช่าไปก่อนเลยหนึ่งปี  จ่ายค่าเช่าสามเดือนแรกก่อน120หยวน  แล้วเดือนถัดไปค่อยจ่ายทุกเดือน

        บ้านหลังนี้อยู่ห่างจากโรงงานไม่ไกล  แน่นอนว่าโจวชิงเทียนสามารถลากรถเข็นขายอาหารมาได้สบาย  

         จัดการเ๱ื่๵๹บ้านเสร็จเรียบร้อย เ๽้าของบ้านให้กุญแจมาหนึ่งชุด  สามคนแม่ลูกจึงปิดล็อคบ้านแล้วก็กลับไปที่ห้องเช่าก่อน ยังจะต้องขนของอีกหลายอย่างย้ายไปที่บ้านเช่า  อีกทั้งยังต้องไปบอกโจวชิงเทียนด้วยว่า  หาบ้านเช่าได้แล้ว

         "ชิงเทียน พี่หาบ้านเช่าได้แล้วนะ  เดี๋ยวพี่จะขนของที่ห้องเช่าเอาไปไว้ที่นั่นก่อน  ยังไงก็มาด้วยกัน  จะได้รู้จักที่ไว้  ถ้ายังไงชิงเทียนกับอี้เฟย จะขนของไปไว้ด้วยกันเลยก็ได้นะ"

        "งั้นหรือครับพี่รอง  งั้นเดี๋ยวผมไปช่วยพี่ขนก่อน เดี๋ยวของพวกผมค่อยเอาไว้ทีหลังนะครับพี่"

        "เอายังงั้นก็ได้จ้ะ"

        โจวชิงเทียนกับเหลียนอี้เฟย  มาช่วยขนของที่มีไม่เยอะเท่าไหร่  ส่วนมากที่เยอะก็จะเป็๲พวกเครื่องครัว  มีรถเข็นจึงขนกันแค่รอบเดียวก็เสร็จ  

         พอขนของจากห้องโจวชิงหลานและลูกๆเสร็จแล้ว  โจวชิงเทียนก็ขอยืมรถเข็นมาขนของที่ห้องเช่าของตนต่อ

         โจวชิงเทียนยืนยันจะช่วยจ่ายค่าเช่าให้กับโจวชิงหลานให้ได้  เมื่อรู้ว่าค่าเช่าตั้งเดือนละ40หยวน  แต่หลี่ชิงเหมยบอกว่าช่วยแค่10หยวนก็พอ  เพราะความคิดนี้เป็๲ของพวกตน

         คืนห้องที่โรงงานเสร็จเรียบร้อย  ก็ย้ายกันมาอยู่บ้านเช่า  เหลียนอี้เฟยบอกกับสามแม่ลูกอย่างเขินอายว่า  อยู่ห้องเดียวกันกับโจวชิงเทียนได้  เพราะด้วยค่าเช่าที่จ่ายแค่10หยวนแล้ว  อีกอย่างเธอเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยนอนด้วยกันกับโจวชิงเทียนซะเมื่อไหร่   เธอกับโจวชิงเทียนนั้นได้เสียกันมาตั้งนานแล้ว  ต่อไปก็ถึงเวลาช่วยกันหาเงินไว้แต่งงานซักที

           สรุปแล้วที่บ้านเช่า โจวชิงหลานนอนหนึ่งห้อง  หลี่ชิงเหมยกับหลี่หลิงนอนคนละห้อง  โจวชิงเทียนกับเหลียนอี้เฟย นอนด้วยกันอีกห้องหนึ่ง

           "ชิงเทียน  พี่ว่าควรจะไปบอกกล่าวทางบ้านของอี้เฟยด้วยนะ  แบบนี้จะไมดีต่ออี้เฟยนะจ้ะ"  ด้วยความที่ตนเองเป็๲ผู้หญิง  โจวชิงหลานก็ไม่อยากให้น้องชายทำให้ผู้หญิงคนอื่นเสียหาย

           "พี่รองไม่ต้องเป็๲ห่วงครับ  ผมเคยไปพบกับทางบ้านอี้เฟยแล้วครั้งหนึ่ง  ทางบ้าน

ของอี้เฟยรับรู้แล้วครับว่าพวกเราคบกัน  เดี๋ยวถ้าว่างจะพาอี้เฟยกลับบ้านอีกทีครับ  รอบนี้ถ้าเก็บเงินได้  ผมก็จะหมั้นอี้เฟยไว้ก่อนเลยครับ"  

         เหลียนอี้เฟย พลันหน้าแดง  แต่ก็ดีใจที่

โจวชิงเทียนนั้นจริงจังกับตนเอง  เพราะเธอรู้ดีว่า  ตัวเองไม่ใช่คนสวยอะไร  หน้าตาธรรมดาซะด้วยซ้ำ 

         "แบบนั้นก็ดีจ้ะ  งั้นเรามาช่วยกันทำงานนะจ้ะ  จะได้เก็บเงินได้เยอะๆ"

     โจวชิงหลานก็เห็นด้วยกับน้องชาย

                .................................