เกิดใหม่เป็นตัวประกอบนิยายโอโตเมะจีน

ตอนที่ห้าสิบเอ็ด ตอนต่อหนังจีน

ผมหน้าคว่ำไปกับพื้นอ้วกออกแทบหมดแรงและร่างกายจะหมดสติแต่ได้กระเด้งขึ้นมานั่งท่าขัดสมาธิเดินลมปราณปรับลมปราณต่อทันทีแม้ตัวผมที่ใช้สติควบคุมอยู่จะ”หมดสติ”

แต่การสร้างโครงข่ายประสาทของผมไว้ที่ ช่องท้อง รักแร้ อวัยวะเพศ กระพุ้งแก้ม ลิ้น ตา

ส่วนที่ใช้ในการรับรู้ที่มีเส้นประสาทต่างๆอยู่จำนวนมาก ตรงช่องท้องที่ใกล้กับจุดตันเถียน นั้นมีเส้นประสาทที่เชื่อมต่อโดยตรงกับสมอง ราวกับว่าเป็นสมองที่สองเลยทีเดียว

ทำให้แม้สติปัญญาชั้นสูงของผมจะ”หลับ” แต่ส่วนอื่นยังบังคับร่างกายให้เดินปรับลมปราณต่อไปแม้จะไม่รับรู้เรื่องราวภายนอก

กระบี่ที่เต็มไปด้วยแสงสีแดงยังเรืองแสงเรื่อๆอยู่ตรงหน้าตักของผม

ตา หู ลิ้น จมูกและสัมผัสรอบนอกไม่สามารถใช้ได้

เนื่องจากผมหลับสภาพร่างกายในตอนนี้จึงเหมือนกับสลีปโหมดของคอมพิวเตอร์ ที่มีเพียงแค่โปรแกรมพื้นฐานเท่านั้นในการที่จะเดินลมปราณต่อไปและตัดขาดการรับรู้จากภายนอก

ผมได้สังเกตและรับรู้ร่างกายได้อย่างที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน

เหมือนกับเล่นเกมส์ต่อเส้นกับจุดให้วางระบบไม่ให้ทับซ้อนกันและมีประสิทธิภาพสูงสุดเพื่อผ่องถ่ายพลังงานที่มีไม่ให้แตกระเบิดออก

จากเส้นประสาทนี้เชื่อมกับเส้นประสาทนี้ จากเซลล์นี้เชื่อมกับเซลล์นี้ อย่างละเล็กละน้อยรายละเอียดของร่างกายที่เพื่อให้รับรู้ภายนอกจึงไม่ได้รับรู้การเคลื่อนไหวของอวัยวะภายใน

ที่ผมรู้สึกได้อย่างชัดเจนคือ

นอกจากกระแสไฟฟ้าของสวรรค์ที่วิ่งไปมาราวกับมีชีวิตแล้ว ร่างกายของผมก็ราวกับมีชีวิตเช่นกัน

แต่อาจะไม่ใช่ในรูปแบบที่เราเข้าใจ

ผมไม่ได้ต่อต้านกระแสไฟฟ้าจากสวรรค์ที่วิ่งไปมา แต่ดูดซับพลังไประหว่างทาง

ซ่อมแซมร่างกายตรงนี้นิด เสริมร่างกายตรงนี้หน่อย หมุนเวียนที่ติดขัดตรงนี้

ขับของเสียออกจากร่างกาย

ร่างกายของผมค่อยๆหลอมรวมกับพลังสวรรค์ที่ค่อยๆอ่อนแรงลงที่ละนิดจากการที่ผมใช้พลังนั้นทะลวงชีพจรจุดต่างๆ

ผมลืมตาอีกที แม้การเดินทางของลมปราณจะยาวไกลกว่าแสนลี้ตามความยาวของเส้นประสาทและกล้ามเนื้อในร่างกายที่ผมบังคับให้พลังสวรรค์นั้นถ่ายเทไปตามเส้นประสาทนั้น

แต่ที่เกิดขึ้นก็เป็นอะไรที่รวดเร็วไม่ถึงครึ่งนาทีที่ผมลืมตา”ตื่น”ขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อสังเกตว่าร่างกายของผมขับของเหลวสีดำออกมาอีกแล้ว

ผมเริ่มดูของเหลวสีดำและเข้าใจในที่สุด

มันไม่ใช่แค่เรื่องของการขับของเสีย ไม่ใช่แค่การทำให้ร่างกายดีขึ้นแข็งแรงขึ้น

แต่มันคือการทำให้ร่างกายของเราใกล้เคียงกับ”นามธรรม”หรืออุดมคติมากขึ้น

เช่นผิวหนังจะขาวเนียนดั่งหยก

เส้นชีพจรจะราบรื่นไม่ติดขัด

การบ่มเพาะพลังไม่ใช่แค่เรื่องของทางวัตถุ แต่มันคือเรื่องของวิญญาณต่างหาก ผ่านการโดนสายฟ้าจากสวรรค์ฟาดใส่ ทำให้ผมเริ่มทำใจรับเรื่องวิญญาณได้ในที่สุด

ฟู่

ผมระบายลมหายใจที่อยู่ในปอดของผมพ่นเป็นสีเหลืองดำออกมา

ผมกระจายการหายใจจากภายนอกมากขึ้นให้ลมหายใจหมุนเวียนพลังสวรรค์ไปทั่วปอด ม้าม ตับ

ธาตุลม ธาตุดิน ธาตุทอง ธาตุไฟ ธาตุน้ำของอวัยวะในร่างกายที่หมุนเวียนกันไป

ค่อยๆลดทอนพลังที่รุนแรงของดวงจิตสวรรค์

จากการสัมผัสอย่างใกล้ชิดหากอธิบายตามที่ผมเข้าใจและสังเกตมาจากการโดนฟ้าผ่านี้

โลกนี้ธาตุต่างๆนั้นเหมือนกับมี”ความคิด” แต่ไม่ใช่”ความคิดชั้นสูง” แบบตามความเข้าใจของผมที่สามารถประดิษฐ์หรือวางแผนการล่วงหน้าได้

“ธาตุ” ที่ทำได้ใกล้เคียงที่สุดคือ “ดวงจิตสวรรค์” ที่พอรู้ตัวว่าไม่เป็นไปตามแผนการก็ระเบิดตนเองบรรลุจุดมุ่งหมายบางอย่าง

แต่ผมก็พบจุดอ่อนของ”ธาตุ”พวกนี้ในการต่อสู้และการเดินลมปราณเพื่อสะกดข่มพวกนี้

ว่ายิ่งจำนวนน้อยเท่าไร ขนาดน้อยลง “ความคิดชั้นสูง”ก็จะน้อยลงตาม

เหมือนกับสิ่งมีชีวิตแต่ก็ไม่ใช่สิ่งชีวิตที่แล่นไปตามเส้นชีพจรลมปราณของผม

ที่ผมใช้วิธีค่อยๆดูดซับพวกนี้โดยการแยกๆเป็นล้านชิ้นส่วนและดูดซึมพลังเหล่านั้นที่แยกออกมาได้ง่ายกว่าการดูดซึมพลังลุกใหญ่ในทีเดียวและการต่อต้านก็จะน้อยกว่าเพราะภาพจำลอง”ความคิด”นั้นง่ายกว่า

นภาไร้ขอบเขตของผมช่วยการแยกประสาทสัมผัสและการเดินพลังเช่นว่านั้นได้อีกครั้ง

ผมรู้สึกว่าตนเองโง่เง่านัก เรื่องต้นฉบับแนวนี้มันก็บรรยายอยู่แล้วว่าสะสมพลังมาหลายร้อยปีพันปีจะมีสติปัญญามากขึ้นไม่ว่าจะดวงธาตุอสูรหรือสัตว์อสูรที่จะกลายร่างเป็นมนุษย์ได้เมื่อถึงขั้นราชันย์ยุทธ

พลังธาตุที่เข้มขึ้นหรือหนาแน่น่าจะเกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นของสติปัญญาชั้นสูงในหมู่สัตว์อสูรที่แปลงเป็นคนเช่นกัน หรือดวงธาตุไฟที่อาจจะกลายเป็นปีศาจธาตุไฟตามปล่องภูเขาไฟต่างๆ

และดวงธาตุสวรรค์ก็คือ..ดวงจิตหรือปราณบางส่วนของผู้ควบคุมสวรรค์?

ผมรู้สึกขนลุกเมื่อเริ่มมองว่าโลกนี้มันมีอะไรมากกว่าการฆ่าฟัน ชิงรักหักสวาทในวังหลวงอย่างที่นำเสนอมาตามต้นฉบับ

แต่ผมใส่ใจกับการสะกดข่มพลังในตนเองเบื้องหน้าก่อน

ยิ่งทำความเข้าใจมากขึ้นในการใช้ธาตุต่างๆดึงดูดพลังของสวรรค์ในที่สุดผมก็สามารถรวบรวมดวงธาตุสวรรค์ให้หลอมรวมเข้ากับปราณยุทธในร่างกายของผมได้

ผมลืมตาตื่นอีกครั้ง ตะวันกลับกลายเป็นบ่ายคล้อยแล้วและร่างกายของผมนั้นราวกับจะเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์สเปเชี่ยลเอฟเฟคออกมาทีเดียว

ให้ความรู้สึกเรียบลื่น สะอาด บริสุทธิ์ราวกับในภาพวาด

นี่คือภานามธรรมของคนที่มีพลังสวรรค์สินะ หวังว่าจะไม่เกิดปัญหาอะไรขึ้นในช่วงที่ผมนั่งบข่มเพาะพลังนะ

ฮา แค่ไม่น่าถึงครึ่งวันเองในการดูดซับพลัง ไม่น่ามีปัญหาเกิดขึ้นหรอก

ผมคิดเช่นนั้น และตอนหลังถึงเริ่มมาคิดเลยว่า ไม่น่าพูดอย่างนั้นออกไปเลยในโลกที่สวรรค์สามารถส่งสายฟ้ามาฟาดใส่เราได้

..

“เปิดให้ข้าเข้าไปเถอะ ข้ากินข้าวหลวงมีหน้าที่ต้องรับใช้แผ่นดิน พวกเราเคยให้เกียรติพวกท่านสามส่วนมาตลอด ตอนนี้ไยมิให้เกียรติพวกข้าบ้าง”

มือปราบแห่งวังหลวง ถึงกับมาตรวจสอบดูสาเหตุของเหตุการณ์”ฟ้าถล่ม” ที่ทำให้ชาวบ้านขวัญผวา

“ใต้เท้า ฟ่าน ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่ให้เกียรติพวกท่านแต่ตอนนี้ไม่ได้จริงๆต้องขออภัยด้วย”

คนเฝ้าประตูที่เคยเย่อหยิ่งพยายามกล่าวกับมือปราบฟ่านเจียง หัวหน้ามือปราบแห่งนครหลวงอย่างนอบน้อม

ซึ่งก็เป็นความจริง การที่หัวหน้ามือปราบแห่งนครหลวงมาเอง แทนที่จะใช้ลูกน้องนั้นถือว่าเห็นแก่หน้าของสำนักไท่ซานมากแล้ว

หากเป็นคนอื่นหรือแม้แต่ขุนนางชั้นสูงบางคนก็ยังครั่นคร้ามต่อฟ่านเจียง

ที่มีชื่อเสียงเรื่องความเถรตรง สร้างความครั่นคร้ามแก่ทุกคนในนครหลวง

หากไม่มีชื่อเสียงและฝีมือ ไหนเลยจะรักษาความสงบในนครหลวงได้?

“เหลวไหล ข้าให้เกียรติพวกท่านมากพอแล้ว ข้าไม่คิดว่าแม้แต่นักพรตคิ้วขาวอาจารย์ของพวกท่านมาเองจะไม่ให้เกียรติข้าและหยิ่งผยองถึงเพียงนี้”

ฟ่านเจียงชูมือขึ้นทำสัญญาณ

“เด็กๆ”

ฟ่านเจียงพูดยังไมทันจบก็เจอคนพูดขัด

“ผิดแล้วท่านหัวหน้ามือปราบ อาจารย์ของศิษย์ผู้นี้ยังดื้อรั้นยิ่งกว่าศิษย์คนนี้อีก”

คนพูดคือไม่ใช่ใครอื่น

นักพรตคิ้วขาวหงซิ่วฉวนนั่นเอง

จากนั้นนักพรตคิ้วขาวหันหน้าไปหาคนท่าทางคงแก่เรียนข้างๆและบอกว่า

“ลงบันทึกไว้ เจ้าศิษย์คนเฝ้าประตูนี้ทำความชอบต่อสำนัก ให้รางวัลหินวิญญาณพันก้อน ฮา ฮา ฮา”

นักพรตคิ้วขาวถึงกับให้รางวัลคนที่ปิดกั้นการตรวจสอบของมือปราบแห่งวังหลวงต่อหน้า ช่างเย่อหยิ่งและอุกอาจนัก

“ข้าผู้นี้ รางวัลและโทษทัณฑ์นั้นชัดเจนเสมอ วะ ฮา ฮา ฮา”

นักพรตคิ้วขาวหัวเราะอย่างสบายใจ

“ท่านมือปราบ ไม่ต้องกังวลนี่คือเรื่องภายในของสำนักเรา ค่าเสียหายหรืออะไร ไม่ว่าใครเท่าไร ข้าจะชดใช้ให้เอง วะฮา ฮา ฮา”

ฟ่านเจียงหน้าเปลี่ยนสี ค่าเสียหายมากเท่าไรท่านอยากจะยอมชดใช้หรือ?

แน่นอน ค่าเสียหายอาจจะทำให้แม้แต่สำนักที่ร่ำรวยอาจจะยากจนลง แต่นักพรตคิ้วขาวยอมเสียเงินมหาศาลไม่ยอมเสียหน้าเด็ดขาด

นักพรตคิ้วขาวยอมตายไม่ยอมเสียหน้า ช่างสมคำร่ำลือจริงๆ

จากนั้นเพ่งถลึงตาใส่ฟ่านเจียง พลังกดดันมหาศาลจนถอยหลังไปสามก้าว

มือปราบที่อยู่รอบข้างก็ถึงกับเกร็งพลังเตรียมชักดาบ

พร้อมที่จะลงมือทันที่หากผู้บัญชาการสั่ง

“นี่คือ ช่วงคับขันสำคัญของสำนักเรา อาจจะส่งผลกระทบต่อพวกเราในอนาคต ใครเข้ามาขัดขวางพวกเราตอนนี้ ข้าหงซิ่วฉวน สาบานต่อชื่อเสียงของตนเองและเกียรติภูมิของสำนักเรา ใครมาขัดขวางหรือยุ่มย่ามกับพวกเราตอนนี้ ต้องไม่ตายดี “

ชายคงแก่เรียนที่อยู่ด้านข้างนักพรตคิ้วขาวชูมือและตะโกนว่า

“ไท่ซาน ยิ่งใหญ่เกรียงไกร”

จากนั้นลูกศิษย์ทั้งหมดที่อยู่ด้านข้างและคนเฝ้าประตูและอี้จิงที่เดินตามมาข้างหลังก็ร่วมชูมือตะโกนเช่นกัน

“ไท่ซานยิ่งใหญ่เกรียงไกร”

“ไท่ซานยิ่งใหญ่เกรียงไกร”

เสียงกระหึ่มของศิษย์ในสำนักทุกคนร้องขึ้นพร้อมกัน

บรรยากาศหน้าสำนักได้ตึงเครียดกดดันกันอยู่ในลักษณะนี้