ณ บ้านของ สรยุทธ
“เก็บของเรียบร้อยแล้วใช่ไหม อยู่ที่ห้องนี้ก็แล้วกันเป็ห้องนอนเก่าของพวกเราสมัยยังเด็กเก็บจัดของหน่อยก็โอเคแล้ว”
“ได้ค่ะ พี่ไม้ แล้วห้องของพี่ไม้ อยู่ตรงไหนหรอคะ”
“ตรงมุมสุดนั่นไง ส่วนห้องน้ำอยู่ทางนี้ ห้องใหญ่ๆตรงนั้นจะเป็ห้องเอาไว้เก็บสมุนไพรห้องข้างๆก็เป็ห้องเอาไว้ปรุงยาแล้วก็แพ็คยาใส่ห่อเอาไว้ขาย แต่ตอนนี้ร้านไม่ได้เปิดแล้วก็เลยไม่ค่อยได้ใช้”
“ถ้าไม่เปิดขายยาแล้ว พี่ไม้จะมีรายได้หรอ”
“ฮ่าๆๆ เอาจริงๆตอนนี้ พี่มีรายได้มากกว่าที่จะมาเปิดร้านขายยาสมุนไพรอีกนะ แต่ไม่ต้องห่วงในอนาคต พี่จะกลับมาเปิดร้านนี้และจะทำให้ร้านขายยาสมุนไพรนี้โด่งดังให้ได้”
ลูกตาล ยังไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่พี่ชายเขาพูดสักเท่าไหร่ แต่ดูจากสีหน้าและแววตาของพี่ชายเธอแล้ว มันบ่งบอกได้ว่าพี่ชายของเธอไม่ได้พูดไปเรื่อยไปแต่กลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ถ้ามีอะไรให้ส่งข้อความมานะ เวลาส่วนใหญ่พี่จะเล่นเกมในแคปซูล”
“แคปซูล ที่เอาไว้เล่นพวกเกมเสมือนจริง ใช่ไหมคะ”
“ใช่แล้วละ ตาลรู้จักด้วยหรอ”
“คะ หนูเคยไปเช่าเล่นกับเพิ่มตามร้าน แต่ราคามันแพงมากเลยนี่คะ แสดงว่าพี่ไม้ของหนู ก็มีเงินอยู่เยอะใช่ไหมคะ อิอิ”
“เื่นี้ พี่ไม่อยากคุยนะ แหะๆ แต่ถ้าตาลขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยเดี๋ยวพี่ซื้อให้ อย่างของหรือพวกเสื้อผ้าพี่ว่า ตาลซื้อมาแลดูจะน้อยๆนะ จะพอหรือป่าว”
“แค่นี้ก็พอแล้วคะ”
“ชุดนักเรียน คุณปู่ก็ให้คนส่งมาให้แล้ว ตอน 7 โมงเช้าพรุ่งนี้จะมีรถโรงเรียนมารับ พี่จะโอนเงินไว้สำหรับไปโรงเรียนให้ทุกวันก็แล้วกันนะ”
“ขอบคุณค่ะพี่ไม้ แต่ไม่เป็ไร เดี๋ยวหนูว่าจะไปหางานพาร์ทไทม์ทำ หนูไม่อยากเป็ภาระพี่ไม้ไปมากกว่านี้”
“ไม่ต้องหรอก ตาลก็ช่วยทำงานบ้านทำกับข้าวอย่างที่คุยกันไว้ งานพาร์ทไทม์ ไม่ต้องไปทำหรอกแค่ตั้งใจเรียนหนังสือก็พอ”
“กะกะ..ก็ได้ค่ะ หนูจะตั้งใจเรียนให้คุ้มกับเงินที่พี่ไม้ส่งเสียแน่นอน”
“ดีมากงั้นหลังจากนี้มีอะไรก็ส่งข้อความมานะ พี่จะเข้าไปเล่นเกมแล้ว”
“ค่ะ”
จากนั้น สรยุทธ ก็รีบล็อกอินเข้าเกม เดอะ สเปเชียล เวิลด์ ทันที
ณ ปราสาทแสงจันทร์ เมืองเป่าซาน
ตอนนี้ สรยุทธ คิดว่าจะอาศัยอยู่ที่ เมืองเป่าซาน เป็หลัก เนื่องจากเป็เมืองหลวงของอาณาจักรทั้งผู้เล่นและเอ็นพีซี ก็มีเยอะกว่าทุกๆเมือง เขาจึงคิดว่าจะเริ่มใช้เมืองนี้เป็จุดเริ่มต้นในการหาเงินและสร้างชื่อเสียง โดยเขาวางแผนว่าจะเปิดร้านขายยาที่เมืองนี้เป็หลักและจะกระจายย่อยๆไปทุกๆเมืองและทุกๆหมู่บ้านในอนาคต แต่ถ้าขายยาเหมือนๆกับร้านอื่นก็คงไม่มีอะไรน่าสนใจ ดังนั้น เขาจึงวางแผนที่จะปรุงยาใหม่ๆที่มีขายเฉพาะร้านของเขา
“ท่าน หลี่จู บอกว่าตำแหน่งหัวหน้านักปรุงยาประจำวังหลวง สามารถเรียนรู้สูตรยาในคลังได้มากตามที่้าคงต้องไปหาดูสูตรที่น่าสนใจสักหน่อยแล้ว”
ในเกม เดอะ สเปเชียล เวิลด์ แทบจะเหมือนโลกภายนอกทุกอย่าง รวมถึงระบบการปกครองก็อ้างอิงมาจากการปกครองของโลกความเป็จริงในสมัยก่อน ที่เมืองหลวงก็จะเรียกเก็บเครื่องบรรณาการจากเมืองและหมู่บ้านภายในอาณาจักร โดยสิ่งของที่ส่งมาจากแต่ละเมืองก็จะขึ้นอยู่กับจำนวนผู้เล่นด้วย
สาเหตุก็เพราะว่า ไอเทมทุกอย่างที่ดรอปจากมอนสเตอร์ไม่ว่าจะเป็วัตถุดิบอาวุธอุปกรณ์หรือสูตรการผลิตต่างๆผู้เล่นสามารถขายให้กับเอ็นพีซีได้ทุกอย่าง โดยเอ็นพีซีอาจจะนำไปใช้เองหรืออาจจะขายต่อให้ผู้เล่นหรือไม่ก็ส่งเป็เครื่องบรรณาการให้กลับเมืองหลวง สูตรยาของคลังของวังหลวงก็เช่นเดียวกัน มันก็คือไอเทมที่ดรอปโดยผู้เล่นและถูกขายให้เอ็นพีซี จนถูกส่งต่อมาจนถึงที่นี่
ดังนั้น สูตรยาที่อยู่ในคลังของวังหลวงจึงเป็สูตรยาที่ผู้เล่นดรอปมาจากมอนสเตอร์หรือบอสจากทุกที่ทั่วอาณาจักร เนื่องจากผู้เล่นอาชีพนักปรุงยามีไม่มากและส่วนใหญ่ก็เล่นแบบเรื่อยๆไม่ได้ใช้เงินเพื่อลงทุนซื้อของในเกมเหมือนอาชีพสายโจมตีอื่นๆ จึงทำให้สูตรปรุงยาถึงแม้จะดีมากขนาดไหนก็ไม่ต่างจากไอเทมขยะผู้เล่นส่วนใหญ่หากได้มาก็จะขายให้เอ็นพีซี แต่สำหรับสรยุทธแล้วสูตรปรุงยาที่เป็เหมือนขยะในคลังแห่งนี้เปรียบเสมือนขุมทรัพย์ที่จะทำให้เขาร่ำรวยได้อย่างรวดเร็วเลยทีเดียว
“ท่านพี่กำลังจะไปไหนหรอคะ”
สรยุมธหันไปมองที่มาเสียงของผู้หญิงที่แสนจะอ่อนหวานและนุ่มนวลนั้นโดยทันที เ้าของเสียงนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือ องค์หญิงเจียวจิงคู่หมั้นของเขานั่นเอง ซึงตอนนี้นางหายดีแล้วและดูเหมือนว่าจะสวยและงดงามกว่าครั้งก่อนที่เจออีกด้วย นางวิ่งเข้ามากอดแขนของ สรยุทธ ไว้พร้อมกับซบไปที่ไหล่ของเขา
“ท่านพี่เพิ่งจะกลับมาจะไปไหนอีก รู้ไหมว่าข้าคิดถึงท่านพี่มาก”
“ทะทะ….ท่านพี่หรอ เดี๋ยวสิ องค์หญิงท่านมาที่นี่ได้อย่างไร”
“ท่านพ่อ ได้ให้ข้าหมั้นกับท่านแล้วและท่านเองก็อาศัยอยู่ภายในเมือง ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจที่จะมาอยู่ดูแลท่านพี่ที่ปราสาทแห่งนี้”
ตอนนี้ สรยุทธ นั้นตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก ในชีวิตเขาไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิงขนาดนี้มาก่อนแถมยังสวยมากซะด้วย ถึงแม้จะเป็ เอ็นพีซี ในเกม แต่กลิ่นหอมจากเส้นผมความรู้สึกของิัที่มาัักับร่างกายของเขามันทำให้เขาแทบจะเป็บ้า แต่เขานั้นก็รู้ดีว่า หากเขา้าที่จะสร้างชื่อเสียงภายในเกมแล้วละก็ การเป็คู่หมั้นขององค์หญิงนั้นเรียกได้ว่ายอดเยี่ยมที่สุดเลยทีเดียว เขาจึงระมัดระวังคำพูดเป็พิเศษ เนื่องจากกว่าองค์หญิงจะไม่พอใจและถอนหมั้นเขา
“หากองค์หญิง้าจะอยู่ที่นี่ ข้าก็ยินดีต้อนรับหากองค์หญิงอยู่แล้วมีอะไรที่ทรงไม่ชอบกระหม่อมจะแก้ไขให้”
“ท่านพี่ เลิกเรียกข้าว่าองค์หญิงได้แล้ว อีกไม่กี่ปีข้าก็จะต้องเป็ชายาของท่าน โปรดเรียกข้าว่า เจียวจิง เถอะ”
“ดะดะ……..ได้เจียวจิง”
“ทำไมท่านพี่หน้าแดงแบบนั้น ท่านไม่สบายตรงไหนหรือป่าว”
“อ่า…..ข้าไม่เป็ไร พอดีข้าจะเข้าวังหลวงเพื่อไปศึกษาสูตรยาเพิ่มเติมน่ะ”
“ท่านเพิ่งกลับมา อย่าเพิ่งไปทำงานเลย ข้าได้สั่งให้คนเตรียมอาหารไว้ให้ท่านแล้ว”
สรยุทธ ไม่อยากขัดใจคู่หมั้นของเขาจึงได้เดินตามเธอไปที่ของรับประทานอาหารของปราสาท โดยโต๊ะอาหารเป็โต๊ะกลมขนาดใหญ่สามารถหมุนได้และมีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ ซึ่ง สรยุทธ ได้สังเกตุเหนว่าอาหารเกือบจะทุกอย่างเหมือนจะใช้วัตถุดิบระดับสูงกว่าโรงเตี๊ยมที่เขาเพิ่งไปกินมาเสียอีก
สรยุทธ ไม่รอช้ารีบลงมือกินอาหารทันที เขาไล่กินอาหารไปเรื่อยๆ
"หืมอาหารจานนี้ดูคล้ายสปาเก็ตตี้ เลยแหะ"
งั้มๆ
“รสชาติ รสชาติแล้วก็เส้นแบบนี้ใช่สปาเก็ตตี้จริงๆด้วยแฮะ เอ็นพีซี ทวีปตะวันออก ทำไมถึงทำสปาเก็ตตี้ได้กัน”
สรยุทธ ถึงจะแปลกใจแต่เขาก็ยังคงไล่กินอาหารต่อไป เพื่อให้คู่หมั้นของเขารู้สึกพอใจ จนกระทั่ง
ชิ้ง!!! {ข้อความจากระบบ} ท่านได้รับค่าพลังโจมตีเพิ่มขึ้น 5 หน่วยถาวรจากการทานอาหาร ซุปกิเลน์
สรยุทธถึงกับสำลักอาหารทันที ที่เขาเห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบ เขาไม่เชื่อว่าการกินอาหารจะทำให้ค่าสถานะเพิ่มอย่างถาวรได้ แม้ว่าจะของเขาจะเพิ่มค่าสถานะได้เหมือนกันและเพิ่มได้มากกว่าเยอะแต่ก็มีระยะเวลาแสดงผลที่จำกัด ดังนั้นการเพิ่มค่าสถานะถึงจะน้อยนิดเพียงใดแต่หากมันคงอยู่ตลอดไปย่อมดีกว่ายาที่ปรุงอย่างมาก สิ่งเดียวที่จะคลายความสงสัยของเขาได้คือต้องได้เจอกับ เอ็นพีซี ที่ทำอาหารนี้
“เจียวจิง ไม่ทราบว่า ข้าขอพบผู้ทำปรุงอาหารมื้อนี้ได้หรือไม่”
“ได้เลยค่ะ เขาน่าจะยังอยู่ที่ห้องครัว”
เนื่องจากกฎของวังหลวงไม่อนุญาตให้คนที่ทำงานต่างๆในวังหลวงออกมาทำงานนอกวังได้ องค์หญิง 5 จึงได้ว่าจ้างคนที่ปรุงอาหารได้เก่งที่สุดในเมืองตอนนี้มาจากโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง
“นักปรุงอาหารมาถึงแล้ว เพคะ องค์หญิง”
“ท่านพี่ คนนี้คือนักปรุงอาหารที่ท่าน้าพบค่ะ”
“คาราวะ องค์หญิง5 เพคะ คาราวะ..เอ่ออออ….เอ๋….คุณเป็ผู้เล่นหรอ”
“หืม ชื่อบนหัวแบบนั้น เธอไม่ใช่ เอ็นพีซี หรอกหรอ”
“องค์หญิง ตอนที่มาจ้างฉันบอกว่าให้ฉันปรุงอาหารให้เ้าของปราสาท ไม่คิดไม่ถึงเลยว่าผู้เล่นจะเป็เ้าของปราสาทที่ใหญ่โตและหรูหราแบบนี้ได้ คุณทำได้ยังไง”
“นี่เ้าอย่าทำท่าทางเสียมารยาทแบบนั้นสิ ปราสาทนี้ท่านพ่อของข้ามอบให้เขาเป็ของขวัญที่หมั้นกับข้ายังไงละ”
“ห๊าาาาาาาาาาาาา”
“เจียวจิง ข้าขอพูดคุยเป็การส่วนตัวกับนักปรุงอาหารคนนี้ก่อนได้หรือไม่”
“ทำไมท่านพี่ถึงอยากคุยส่วนตัวกับนางละ หรือว่า..ท่านพี่จะถูกใจนาง ให้ข้าแต่งตั้งนางเป็สนมคนแรกเลยไหมคะ”
“เดี๋ยวก๊อนนนนนนนน มันไม่ใช่แบบนั้น ข้าแค่อยากจะคุยธุรกิจกับนาง ซึ่งอาจจะมีความลับทางธุรกิจคงไม่สะดวกหากมีคนอื่นอยู่ด้วย”
“เป็เช่นนี้นี่เอง งั้นข้าออกไปรอท่านด้านนอกนะ”
“นี่คุณ เป็คู่หมั้นขององค์หญิง จริงๆหรอ เป็ไปได้ยังไงที่ผู้เล่นจะหมั้นกับเอ็นพีซีได้”
“ก็อย่างที่เธอเห็น เื่รายละเอียดฉันขอยังไม่เล่าแล้วกันนะ แต่ฉันมีเื่อยากถามเธอพอดีฉันกินอาหารที่เธอทำแล้วได้ค่าสถานะเพิ่มแบบถาวรฉันอยากรู้ว่าเธอทำได้ยังไง”
“จริงหรอ คุณได้ค่าสถานะเพิ่มจริงๆหรอ แสดงว่าคุณเป็คนที่โชคดีเอามากๆ มิน่าละคุณถึงสามารถหมั้นกับองค์หญิงได้”
“ใจเย็นๆก่อน เธอช่วย อธิบายให้ฉันเข้าใจก่อนจะได้ไหม”
“ก่อนอื่นฉันขอแนะนำตัวก่อน ฉันชื่อ วาเนสซ่า เป็คนอิตาลี ฉันชอบทำอาหารมาก เลยเลือกเล่นอาชีพนักปรุงอาหาร พอดีฉันได้ทำเควสพิเศษ เลยทำให้ตอนนี้ ระดับอาชีพของฉันเป็ระดับปรมาจารย์(S)”
“ฉันขอแนะนำตัวก่อน ฉันชื่อ วาเนสซ่า อาชีพนักปรุงอาหาร พอดีได้ทำเควสพิเศษระดับอาชีพของฉันตอนนี้เป็ระดับปรมาจารย์(S) และที่คุณ กินอาหารแล้วได้ค่าสถานะเพิ่มถาวร คงเกิดจากสกิลติดตัวฉันนี่แหละ ”
สกิลติดตัว
อาหารแห่งสรวงสรรค์ : อาหารที่ปรุงโดยการใช้วัตถุดิบระดับสูงสุดขึ้นไป สามารถเพิ่มค่าสถานะถาวรแบบสุ่มให้กับคนที่กินอาหารนั้นได้ แต่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยมาก
“เดี๋ยวก่อนนะ หมายความว่าเธอสามารถปรุงอาหารที่เพิ่มค่าสถานะถาวรได้อย่างนั้นหรอ”
“คุณเห็นรายละเอียดสกิลของฉันที่ส่งให้ดูแล้วใช่ไหม ฉันก็พอมีโอกาสได้ใช้วัตถุดิบระดังสูงสุดปรุงอาหารอยู่บ้าง แต่มันใช้เวลาและสำเร็จยากพอสมควร ถึงจะปรุงสำเร็จแต่ก็ไม่เคยมีใครได้ค่าสถานะเพิ่ม คุณเป็คนแรกเลย”
“ฉันพอจะเข้าใจแล้วละ ฉันก็เล่นอาชีพนักปรุงยาเหมือนกัน เลยเข้าใจดี”
“แล้วเวลาเธอเก็บเลเวลทำยังไงละ อาชีพสายใช้ชีวิตภายในเกมแบบพวกเราคงไม่ค่อยมีสกิลโจมตีหรอกจริงไหม”
“ใช่แล้ว ตอนแรกฉันก็ลำบากมาก อาศัยเกาะดูดปาร์ตี้คนอื่นๆ แต่หลังจากที่ทำเควสเลื่อนระดับปรมาจารย์(S)ผ่าน ฉันก็ได้สกิลติดตัวที่ดีมากๆมาด้วย ถ้าปรุงอาหารโดยใช้วัตถุดิบระดับสูงขึ้นไปจะได้ค่าประสบการณ์ด้วย แต่จะได้มากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับวัตถุดิบและความยากในการปรุงอาหารด้วย ตอนนี้ฉันเลยทำงานประจำอยู่ที่โรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดของเมืองนี้เลยได้ทั้งค่าประสบการณ์และเงินไปพร้อมกัน”
“ตอนนี้ เธอมาทำงานประจำที่นี่แล้วหรอ”
“ไม่ใช่นะ องค์หญิงจ้างแค่เป็ครั้งๆ ไม่ได้มาอยู่ประจำ”
“งั้นเธอมาทำอาหารประจำที่ปราสาทนี้ได้ไหม”
“แต่ที่โรงเตี๊ยมฉันได้ค่าจ้างเดือนละ 5 เหรียญทองเลยนะ”
“ฉันให้เธอตอนนี้ เดือนละ 50 เหรียญทองและรับประกันให้ด้วยว่าต่อจากนี้เธอจะมีวัตถุดิบระดับสูงในการปรุงยาอย่างไม่ขาดสาย”
สรยุทธ รู้ดีว่าไม่อาจจะปล่อยให้ วาเนสซ่า หลุดมือไปได้เขาได้กลายเป็คนที่มุ่งมั่นและทะยานขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเข้าค้นพบเป้าหมายในชีวิตที่จะต้องไปในถึง สิ่งที่เขาคิดในการตอนนี้ ลำพังตัวเขาเองนั้นถึงจะเป็อาชีพระดับเทพเ้าแต่ในอนาคตก็จะต้องมีอาชีพระดับเทพเ้าอื่นๆออกมาอีกแน่นอน ดังนั้นเขาจึงจำเป็้ากลุ่มคนที่จะสร้างชื่อเสียและรายได้ไปพร้อมกับเขา
“นายพูดจริงหรอ”
“ฉันรู้ว่าพูดแบบนี้อาจจะดูเสียมารยาทแต่คิดว่าการพูดตรงๆเลยก็น่าจะดีกว่า ฉันเข้าใจว่าเธอ้าเวลาคิด”
“ฉันตกลง”
“ห่ะ”
“ฉันตกลงไง ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องปฏิเสธเลยนี่นา แต่ฉันขอรู้รายละเอียดได้ไหม นายคงไม่ได้จ้างฉันเดือนละ 50 เหรียญทองเพื่อให้มาทำอาหารให้นายและคู่หมั้นสุดสวยของนายอย่างเดียวหรอกใช่ไหมละ”
“เธอเข้าใจอะไรได้ง่ายดีนี่นา จริงอยู่ที่สกิลปรุงอาหารของเธอมีโอกาสน้อย แต่ด้วยพลังแห่งยาที่ฉันมีจะทำให้อาหารที่เธอทำต้องมีผู้คนมามายยอมจ่ายเงินแบบไม่อั้นเพื่อมากินแน่นอน ตามที่ฉันคิดไว้เริ่มแรกฉันจะเปิดร้านขายยาร้านขายอาหารก่อนและหลังจากนั้นค่อยเปิดร้านขายของอื่นๆฉันจะทำให้ปราสาทนี้ กลายเป็เหมือนกับศูนย์การค้า ”
“นั่นสินะ ทำเลและขนาดของปราสาทนี้มันก็เหมาะจะทำเป็ศูนย์การค้าจริงๆนั้นแหละ แต่มันไม่ใช่ง่ายๆหรอกนะ นายต้องมีพันธมิตรและเครือข่ายพอสมควรถึงจะหาสินค้าหรือวัตถุดิบต่างๆมาขายได้”
ฉันว่าฉันก็พอมีอยู่นะ
ชิ้ง!!! {ข้อความส่วนตัว}
ลูกน้ำ : ฉันกลับมาแล้วนะ
อโพ007 : งั้นมาหา ตามพิกัดที่ส่งไปให้นะ ฉันมีเื่จะบอกเธอด้วย
ลูกน้ำ : ได้เลย
ชิ้ง!!! {ข้อความส่วนตัว}
อโพ007 : ว่างไหม พรุ่งนี้มาหาพี่ตามพิกัดที่พี่ส่งไปให้หน่อยนะ พอดีพี่มีเื่จะปรึกษา
อากินะ : ได้คะ
ชิ้ง!!! {ข้อความส่วนตัว}
อโพ007 : ตอนนี้กิลด์เธอมีคนเยอะไหม
โซเฟีย : ตอนนี้มีประมาณ 500 กว่าคนได้ทำไมหรอ
อโพ007 : พรุ่งนี้มาหาฉันตามพิกัดที่ส่งไปให้ทีนะ ฉันจะให้คำตอบเธอ ที่ติดค้างไว้คราวก่อน
โซเฟีย : ได้ฉันจะรีบไป
พลังแห่งยาของ สรยุทธ จะทำให้สิ่งที่เขาคิดไว้เป็จริงได้แค่ไหนและจะเจออุปสรรคอะไรบ้าง คงต้องมารอดูกัน
6K
