เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ถังหว่านกำลังกินก๋วยเตี๋ยวบนโต๊ะของเธออย่างสบายใจ ท่าทางการกินของเธอดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แม้กระทั่งคราบเลอะก็ยังไม่ปรากฏให้เห็นบนริมฝีปากที่แดงราวกับดอกกุหลาบของเธอ

        เมื่อเธอเห็นว่าหยางเฉินเงียบไป ถังหว่านจึงเอ่ยปากถามเขาอีกครั้ง  

        “คุณมีภรรยารึยังคะ?” คำถามแรกจากปากเธอทำให้หยางเฉินรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด

        “ผมมีภรรยาแล้ว”

        ถังหว่านไม่ได้ตกใจอะไร เธอกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ฉันเองก็มีลูกสาวเหมือนกันถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าเราทั้งคู่เจ๊ากันไปแล้ว แต่อย่างไรก็ตาม... ฉันได้ยินว่าคุณมีคนรักมากกว่าหนึ่งคน”

        หยางเฉินกัดฟัน “เรื่องนี้...”

        “ฉันไม่ได้มีคนรักหลายคนเหมือนกับคุณ แน่นอนว่าการสูญเสียคนรักเพราะการนอกใจนั้นเป็นเรื่องน่าเศร้า คุณคงไม่คิดว่าฉันจะนอนกับคุณโดยปราศจากความรักหรอกนะคะ” ถังหว่านพูดอย่างตรงไปตรงมา

        หยางเฉินรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ฉลาดและเขายังรู้สึกทึ่งกับคำพูดของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เขายิ้มขึ้นมาก่อนจะกล่าวอย่างระมัดระวัง  “ใช่ครับ”

        ถังหว่านยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ไม่นานนักเธอก็หัวเราะออกมาเบาๆ

        เสียงหัวเราะดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเศร้าใจนิดๆ เหมือนกับนักเรียนหญิงวัยแรกรุ่นที่จับได้ว่า แฟนหนุ่มของตนเองไปมีผู้หญิงอื่น

        “คุณยิ้มอะไรกัน ในเมื่อคุณเป็นคนถามผมเอง และผมก็บอกความจริงกับคุณ คุณคงไม่คิดว่าผมจะโกหกเพื่อรักษาน้ำใจหรอกนะครับ” หยางเฉินเอ่ยปากขึ้น

        “คุณค่อนข้างจะเป็นคนตรงๆ นะคะคุณหยาง เรื่องที่คุณหลอกฉันก่อนหน้านี้ ฉันไม่ได้โกรธหรอกค่ะ” ถังหว่านหัวเราะแผ่วเบา “ฉันคิดว่าเป็นความคิดของเด็กๆ เท่านั้น คุณไม่ต้องจริงจังกับมันก็ได้”

        หยางเฉินขมวดคิ้ว "ก่อนหน้านี้ผมก็แค่เล่นเกมกับผู้หญิง แต่ตอนนี้ผมไม่ได้คิดจะวางแผนเล่นเกมหลับนอนกับใครทั้งนั้น”

        “นั่นเป็นคำพูดของผู้ชายแต่งงานแล้วทุกคนหรือเปล่าคะ?” ถังหว่านหัวเราะอย่างมีความสุข

        “ผมยอมรับว่าผมสนใจในตัวคุณก่อนหน้านี้มาก คุณพิเศษและไม่เหมือนใครที่ผมเคยเจอมา แน่นอนว่าตอนนั้นมันเป็นความผิดของผมเอง ที่ไปพูดอย่างนั้นกับคุณ แต่ถ้าตอนนี้คุณกำลังเล่นกับความรู้สึกผมอยู่ล่ะก็ ผมว่าผมควรจะถอยออกไปดีกว่า”

        หยางเฉินลุกขึ้นเตรียมจะจากไป

        ทันใดนั้นถังหว่านก็ยื่นมือของเธอมาจับมือของหยางเฉินไว้แน่น สัมผัสอันอบอุ่นทำให้หยางเฉินรู้สึกแปลกใจ เขามองถังหว่านอีกครั้งด้วยความสงสัย

        “ได้โปรดไปที่ที่หนึ่งกับฉัน” ถังหว่านกล่าว

        หยางเฉินรู้สึกว่ามือของถังหว่านที่กำลังกุมมือเขากำลังสั่นสะท้านเล็กน้อย เขาคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเธอกำลังเศร้าใจอยู่ลึกๆ

        หยางเฉินต้องการจะบอกเธออย่างมากว่าให้เธอกลับห้องพักไปกับเขา

        แต่หากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาคิดว่ามันคงไม่สมควรจะพูดอะไรแบบนั้นออกไปในตอนนี้ เพราะนั่นจะทำให้ทั้งคู่อึดอัดใจมากกว่าเดิม อีกทั้งยังเป็นเรื่องน่าอายอีกด้วย

        หลังจากนั้นพวกเขาก็อำลาลุงเซี่ยวและเดินออกจากตึกเก่า ถังหว่านขับรถแลนด์โรเวอร์สีดำที่นำเข้าจากต่างประเทศนำหยางเฉินไป โดยที่เขาขับตามมาด้านหลัง ความเร็วของทั้งคู่ไม่ได้น้อยลงเลย เพียงแค่ครึ่งชั่วโมงรถสองคันก็มาหยุดอยู่ใกล้ชายหาดของเมืองจงไห่

        หยางเฉินเดินออกมาจากรถไปใกล้ๆ กับชายฝั่ง ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมิดมีดวงจันทร์ที่ส่องแสงสว่างนวลออกมา ทำให้หาดทรายดูสวยงาม สายลมที่พัดพาความชุ่มชื่นเข้าฝั่ง กำลังส่งเสียงหวีดหวิวอยู่ในหูของเขา ด้านหน้ามีพนักกั้นคลื่นและแนวปะการังเรียงรายเต็มไปตลอดชายหาด แนวเมฆที่อยู่บนท้องฟ้าราวกับผ้าไหมสีดำที่กำลังห้อมล้อมรอบดวงจันทร์ เงาเมฆเหล่านั้นสะท้อนแสงลงมาตกกระทบกับผืนน้ำทะเลเบื้องล่างเกิดเป็นภาพระยิบระยับ

        พระจันทร์ในคืนนี้ดูสุกสกาวเต็มดวง ราวกับไข่มุกสีขาวนวลบนท้องฟ้าอันมืดมิด กลุ่มเมฆราวกับควันแห่งสรวงสวรรค์ที่กำลังคล้อยไปเรื่อยๆ

        แม้หยางเฉินจะกลับจงไห่มาปีกว่าๆ แล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเห็นภาพตรงหน้าในเมืองนี้มาก่อน

        “งดงามมาก” ถังหว่านมองดูภาพเบื้องหน้าเอ่ยขึ้นมา ราวกับว่าภาพที่เห็นเป็นความฝันอันพร่ามัว

        หยางเฉินพยักหน้าตอบ เขาเป็นคนไม่ชอบทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบเช่นนี้ ตรงกันข้ามเขากลับรักความรู้สึกแบบนี้อย่างบอกไม่ถูก

        เขาเดินลงมาที่ชายหาดพร้อมกับถังหว่าน ลมเย็นพัดเอื่อยๆ เข้าฝั่งมาพร้อมกับคลื่นลูกเล็กอันเงียบสงบ

        ตอนนี้มีนักท่องเที่ยวอยู่บนชายหาดเพียงไม่กี่คนเนื่องจากเป็นเวลากลางคืน แต่ข้างบนยังคงมีแผงลอยขายพวกอาหารทะเลอยู่หลายแผง บางแผงก็ขายทั้งปลาหมึกและบาร์บีคิวย่าง

        ถังหว่านถอดรองเท้าสีแดงอันงดงามของเธอออก มือเรียวสีขาวผ่องทั้งคู่ถือมันไว้ เธอเดินไปตามชายหาดที่ทอดยาวออกไป บางครั้งก็ก้มลงหยิบทรายขึ้นมาโปรยเล่นอย่างผ่อนคลาย

        หยางเฉินเดินตามชายหาดที่ทอดยาวไปพร้อมกับเธอเงียบๆ ทิ้งรอยเท้าสองคู่เดินอยู่ข้างๆ กัน ในค่ำคืนอันเงียบสงบ

        “หยางเฉิน” ถังหว่านหยุดฝีเท้าของเธอก่อนจะหันมาคุยกับเขา ใบหน้าสวยได้รูปที่ต้องแสงจันทร์ทำให้ดูงดงามขึ้นมากกว่าเดิม “ขอบคุณมากค่ะ ฉันไม่ได้ผ่อนคลายแบบนี้มานานมากแล้ว”

        “ผมไม่ได้ทำอะไรให้คุณสักหน่อย” หยางเฉินกล่าว

        “ก่อนหน้านี้คุณก็รับฟังปัญหาของฉันแล้ว ถือเสียว่าคุณรับฟังปัญหาของฉันไปก่อนหน้าก็แล้วกันนะคะ” ถังหว่านกล่าว

        หยางเฉินส่ายหัว “ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณคิดว่าผมช่วยให้คุณผ่อนคลายได้?”

        “อันที่จริงแล้ว... เรื่องวิธีการที่คุณใช้กับฉันมันไม่ได้สำคัญมากนัก ผู้ชายมักจะชอบผู้หญิงที่อ่อนโยน ชอบด้านที่น่ารักและน่าปกป้องของเธอ หรือบางครั้งเขาอาจจะชอบเงินเดือนของผู้หญิงแบบพวกแมงดา แต่กลับกันผู้หญิงจะชอบผู้ชายนั้นไม่จำเป็นจะต้องมีเหตุผล เพียงแค่เธอยอมรับเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องหาข้อสนับสนุนเพิ่มเติมเพื่อยืนยันในความรักที่เธอมีให้ ที่ฉันพูดก่อนหน้าก็แค่อยากจะทดสอบคุณ และทดสอบความรู้สึกที่แท้จริงของฉันด้วย” ถังหว่านกล่าวขณะเหม่อมองคลื่นที่กำลังเข้ามากระทบฝั่ง

        หยางเฉินมองถังหว่านพูดอย่างเงียบเชียบ ชุดของเธอกำลังปลิวตามแรงลมที่พัดเข้ามาจนเผยให้เห็นเป็นสัดส่วนเว้าโค้งอันงดงามของร่างกาย นั่นยิ่งทำให้หยางเฉินรู้สึกอยากจะครอบครองเธอมากขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ขัดจังหวะการพูดของเธอแต่อย่างใด เขาเพียงแค่รับฟังเธอไปเรื่อยๆ เท่านั้น

        “บางทีคุณอาจจะมีอะไรดีๆ บางอย่าง ถึงแม้ว่าคุณจะมีภรรยาแล้วแต่ก็ยังคงคบผู้หญิงข้างนอกอยู่ ฉันเห็นคุณควงผู้หญิงอย่างน้อยสามคนโดยไม่ซ้ำกันแตกต่างกันไปตามสถานที่ แต่ฉันก็ไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนอย่างว่า อย่างน้อยคุณก็เป็นเพียงคนเจ้าชู้คนหนึ่งเท่านั้น บางทีการที่ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายคนไหนจนกระทั่งอายุเกิน 30 ปี แล้วมาเจอคนอย่างคุณก็อาจจะเป็นโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้วก็ได้”

        “แล้วคุณรู้สึกอย่างไรบ้างล่ะครับ?” หยางเฉินพูดขึ้นอีกครั้ง

        “ฉันเป็นคนขอให้คุณมาที่นี่” ถังหว่านยิ้มออกมา “ฉันพาคุณมาที่ชายหาดนี่ซึ่งเป็นที่ที่ฉันรักมากที่สุด คุณแม่มักจะพาฉันมาเดินเล่นบนชายหาดในวัยเด็กบ่อยครั้ง วันหนึ่งฉันเคยสัญญากับคุณแม่ว่าจะพาคนรักของฉันมาเดินเล่นบนชายหาดนี้…”

        ถังหว่านรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา “กว่า 17 ปีแล้ว ที่เถ้ากระดูกของแม่ของฉันได้ถูกโปรยลงในทะเลแห่งนี้”

        หยางเฉินเงียบลง ดูเหมือนว่าแม่ของเธอจะจากไปนานแล้ว

        “กอดฉัน” ถังหว่านเอ่ยขึ้นมา เธอกำลังมองเขาอย่างจริงจัง “คุณชอบฉันใช่มั้ยคะ”

        หยางเฉินแข็งค้างในทันใด การเปลี่ยนแปลงของถังหว่านทำให้เขาตามความรู้สึกของเธอไม่ทันและไม่ทันจะได้เตรียมตัว

        คล้ายกับว่าท้องฟ้ากำลังตกลงมาบนพื้นดินอย่างรวดเร็ว เพียงแค่เธอเอ่ยว่าให้ “กอดฉัน”

        หยางเฉินรู้สึกว่าเขาคงต้องกล้าหาญพอที่จะฆ่าเสือด้วยมือเปล่า จึงจะกล้าเข้าไปกอดเธอตามคำขอได้

        ไม่ทันรอให้หยางเฉินตอบสนอง ถังหว่านก็เดินเข้ามาหาเขาทันที ก่อนจะสวมกอดร่างกายของหยางเฉินอย่างหลวมๆ

        หยางเฉินรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกโยนเข้าไปในสัมผัสอันหอมหวานของร่างกายถังหว่าน แขนทั้งสองข้างของถังหว่านโอบรอบคอของหยางเฉินเอาไว้ หยางเฉินลังเลเล็กน้อยก่อนจะโอบมือของเขาเอาไว้ที่รอบเอวของถังหว่าน

        ร่างกายของเธอดูราวกับเด็กสาววัยแรกแย้มที่บริสุทธิ์ มันเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานและความอ่อนนุ่มที่เขาไม่เคยสัมผัสจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน กลิ่นอายจากลมทะเลพัดพาเข้ามา ทำให้หยางเฉินคิดว่าร่างกายนี้ควรจะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

        ร่างกายของถังหว่านนุ่มและเบามากๆ หยางเฉินคิดว่าหากเขากอดเธอแรงจนเกินไป เธออาจจะบุบสลายอยู่ภายใต้อ้อมแขนของเขาก็ได้ เมื่อเขาคิดว่าถ้าคืนนี้เขาสามารถโอบกอดร่างกายอันงดงามนี้ได้ หยางเฉินก็รู้สึกแน่นช่วงล่างขึ้นมาทันที เลือดของเขากำลังสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง

        “หยางเฉิน...” ถังหว่านเรียกเขาเสียงสั่นเครือ บนใบหน้างดงามของเธอปรากฏรอยแดงที่พาดผ่านไปทั่ว ดวงตาคู่สวยกำลังจ้องมองเขาอย่างไม่กะพริบ

        หยางเฉินรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเป็นภาพลวงตาที่เขาไม่อาจจะแตะต้องมันได้ แม้กระทั่งเสียงพูดก็อาจทำลายความงดงามที่อยู่ตรงหน้าเขาไป

        “หยางเฉิน... คุณต้องรู้สึกเหมือนกับดื่มน้ำทะเล...” ถังหว่านเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันอ่อนโยน

        ไม่รอให้หยางเฉินได้คิดหรือตอบ ถังหว่านยังคงพูดต่อ “การตกหลุมรักใครสักคนก็เหมือนกับกินน้ำทะเล ไม่ว่าน้ำจะเค็มเท่าไรมันก็จะหวานในสายตาของคนมีความรักทันที ยิ่งกินก็ยิ่งกระหายมากขึ้น กินมากขึ้นจนไม่อาจจะถอนตัวออกมาได้... ฉันกลัวว่าฉันจะเป็นเหมือนกับคนที่กระหายน้ำนั่นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด...”

        “คุณอยากจะพูดอะไรกันแน่?” หยางเฉินถามขึ้น ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะแข็งแกร่งและฉลาดแต่เธอก็มีความสดใสและน่ารักมากในเวลาเดียวกัน

        บางครั้งเธอก็แสดงออกถึงความโง่เง่าและกังวลเกินกว่าเหตุราวกับเด็กน้อยที่กำลังเสียใจกับอมยิ้มที่เพิ่งหมดไป

        “ฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันเป็นคนที่กระหาย... และกระหายมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ...” ถังหว่านเลียริมฝีปากแดงของเธอก่อนจะช้อนตามองหยางเฉิน “คุณก็รู้ว่าเวลาของฉันเหลือน้อยลงเต็มทีแล้ว”

        หยางเฉินเชยคางของเธอขึ้น ให้ถังหว่านได้มองเขาได้ถนัด ดวงตาที่เหมือนกับลูกแพร์กำลังมองเขาอย่างหวั่นใจอยู่เล็กน้อย

        ริมฝีปากสีแดงที่อวบอิ่มกำลังแห้งผากจนบางครั้งเธอก็แลบลิ้นออกมาเลียมัน

        หยางเฉินยิ้มอย่างชั่วร้ายออกมาโดยไม่ได้สนใจคนรอบข้าง “ความต้องการของผมมันมาก มากกว่าที่คุณต้องการเสียอีก”

        เมื่อพูดจบหยางเฉินก็จูบลงบนริมฝีปากของเธอทันที รสชาติอันหวานชื่นกำลังเฝ้ารอให้หยางเฉินได้ชิมมัน กลิ่นอันหอมหวานและสัมผัสที่นุ่มลื่นทำให้หยางเฉินรู้สึกด้านชาขึ้นมาทันที

        ถังหว่านยกมือขึ้นมาอย่างสะเปะสะปะก่อนจะพยายามโอบรอบคอของหยางเฉิน ความคิดของเธอกำลังตีกันยุ่งเหยิงจนแสดงความงุ่มง่ามออกมาเนื่องจากรสจูบอันลึกล้ำที่หยางเฉินมอบให้ทำให้ในหัวของเธอขาวโพลนไปหมด

        เสียงคลื่นที่กระทบชายฝั่งอย่างสม่ำเสมอยังคงดังออกมา

        ภายใต้สรวงสวรรค์แห่งนี้ ไม่มีใครได้ยินเสียงของหัวใจสองดวงที่กำลังเต้นประสานกันจนกลายเป็นจังหวะเดียว