ณิชากำมือแน่น หัวใจเต้นแรงเมื่อได้ยินข้อเสนอของพฤกษ์
“คุณคิดว่าฉันเป็คนแบบไหนกันแน่?” เธอถามเสียงเรียบ พยายามเก็บซ่อนอารมณ์
พฤกษ์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างใจเย็น “เป็คนที่้าเงินมากพอจะรับข้อเสนอนี้”
ณิชากัดริมฝีปาก เขามั่นใจเกินไปว่าเธอจะยอมตกลงเพียงเพราะเงิน แต่เธอไม่ใช่คนที่ขายศักดิ์ศรีตัวเองง่าย ๆ
“ขอโทษค่ะ แต่ฉันไม่้างานจากคุณ”
พฤกษ์หัวเราะเบา ๆ “ปฏิเสธเร็วขนาดนี้ แสดงว่าต้องคิดอยู่เหมือนกันใช่ไหม?”
ณิชาเม้มปาก เธอคิดจริง ๆ เงินที่พฤกษ์เสนออาจช่วยชีวิตแม่ของเธอได้ แต่เธอก็ไม่อยากพาตัวเองเข้าไปอยู่ในวังวนของผู้ชายคนนี้
“ฉันขอตัว” เธอพูดจบก็หมุนตัวเดินหนี แต่เสียงทุ้มของพฤกษ์กลับดังขึ้น
“ถ้าเธอเปลี่ยนใจ โทรหาฉันได้ตลอด”
เขายื่นนามบัตรให้เธอ ก่อนจะเดินออกจากคาเฟ่ไป ทิ้งให้ณิชายืนมองกระดาษใบนั้นด้วยความรู้สึกสับสน
สองวันต่อมา
ณิชาได้รับข่าวร้าย—อาการของแม่ทรุดหนักลง และโรงพยาบาล้าให้รีบตัดสินใจเื่การผ่าตัดโดยเร็วที่สุด
เธอพยายามติดต่อหาทางช่วยเหลือ ทั้งกู้เงิน ขอความช่วยเหลือจากญาติพี่น้อง แต่ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้ทันเวลา
สุดท้าย เธอหยิบนามบัตรของพฤกษ์ขึ้นมาดู...
เธอลังเลอยู่เกือบชั่วโมง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก
เสียงปลายสายดังขึ้นเพียงสองครั้งก่อนที่เขาจะรับ
“ตกลง?” พฤกษ์พูดขึ้นราวกับรู้อยู่แล้วว่าเธอจะโทรมา
ณิชาหลับตาลง สูดหายใจลึกก่อนตอบ “ฉันยอมรับข้อเสนอของคุณ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของพฤกษ์จะดังขึ้นอีกครั้ง
“ดี งั้นเจอกันพรุ่งนี้ ฉันจะส่งที่อยู่ไปให้”
ณิชาวางสาย หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวล
เธอไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะพาเธอไปสู่เส้นทางแบบไหน...
แต่เพื่อแม่ เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว