สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่ห้าสิบเจ็ด วิถีของซึเนะโอะ

“หรือเจ้าคิดว่าข้าโกหกพวกเจ้าที่ต้องการเป็นนักผจญภัยอันดับหนึ่งสร้างแฟมิเลียอันดับหนึ่ง ข้าจะทำให้ได้ ไม่ว่ามีอุปสรรคมากมายเท่าไรก็ตามแต่อย่าได้กังวล”

ปึง พี่กล้ามสองสามคนยกโต๊ะตัวใหม่มาเปลี่ยนคนรับใช้เก็บข้าวของที่หักพังออกไปและเอาของใหม่มาเปลี่ยนและเสมียนรวบรวมเอกสารที่กระจายไปมา

“เพราะพวกเจ้ามีคนที่สนับสนุนพวกเจ้ามากมายไม่ได้แค่ต่อสู้เพียงลำพังหรอก พวกเจ้าต่อให้ทะเบลกันในเรื่องยุทธวิธีสำหรับข้ามีแต่จะดีใจตราบใดที่เรายังมีเป้าหมายเดียวกันและพยายามจะคิดค้นกลยุทธที่ดีที่สุดที่จะเอาชนะมอนสเตอร์หรือแม้แต่ทีมคู่แข่งให้ได้ไม่ว่าทีมนั้นจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม”

ผมวางตราประทับของเพนดราก้อนลงบนโต๊ะ

“เครื่องหมายนี้สัญลักษณ์นี้คือศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจ สืบทอดกันมายาวนานหลายร้อยปีและตอนนี้มันก็มาสู่ข้าและสู่พวกเจ้าด้วย ขอให้รู้ว่าแม้ร่างกายของเราต่างกันแต่อุดมการณ์ของพวกเรานั้นเป็นหนึ่ง”

ผมชี้ไปที่สายโจร

“เจ้าจงคิดค้นกลยุทธของสายโจรที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด”

หัวหน้าสายโจรพยักหน้า

“เจ้าจงคิดค้นวิธีการของสายโล่ทีมีประสิทธิภาพมาที่สุด”

หัวหน้าสายดาบและโล่เอามือตบหน้าอก

“และเจ้าจงคิดค้นเวทมนตร์ที่สามารถช่วยพวกเราทั้งหมดได้ข้ามองเวทมนตร์จะเป็นตัวที่เพิ่มกำลังรบของฝ่ายเราได้เป็นทวีคูณแน่หากเจ้าสามารถฝึกฝนได้ถึงระดับหนึ่ง”

“ค่ะท่านหัวหน้า”

แม่มดเอาหมวกมาหมุนไปมาในมืออย่างครุ่นคิด

การเล่นเกมส์ก็เป็นอย่างนี้นั่นล่ะจอมเวทย์แทบจะพลิกผลของการแพ้ชนะได้เลยหากใช้ดีดีในโลกแห่งความจริงก็คงไม่ต่างกันนักจากที่ผมพอรู้ว่าตามตำนาน จอมเวทย์สามารถทำเรื่องอะไรได้บ้างจนผมสงสัยว่า คนในยุคนี้เทียบกับคนสมัยก่อนเป็นพวกหัวทึบกว่าหรือไงนะถึงทำไม่ได้เท่าอย่างคนเมื่อก่อน

แบบเดียวกับคารินแม่ของหลุยส์ศูนย์สนิทนั้นเป็นนักเวทย์ระดับสี่เหลี่ยมที่หาได้ยากยิ่งในยุคนี้ในขณะที่ยุคสมัยของบริเมียร์สี่เหลี่ยมคือมาตรฐานของจอมเวทย์มีคนระดับนั้นจำนวนมาก

แนวความคิด “อดีตเคยรุ่งเรืองมาก่อน”ของแนวคิดจากนิยายลอร์ดออฟเดอะริงนั่นเอง

ผมต้องละทิ้งแนวความคิดแบบนี้ไปและเริ่มสร้างสรรค์สิ่งที่ต้องพัฒนากว่าเมื่อก่อน”ยุคทอง”ของโลกนี้ให้ได้

ซึเนะโอะ หากเขาไปอยู่ในนิยายหรือมังงะเรื่องอื่นเขาคงเป็นอัจฉริยะเศรษฐีนักประดิษฐ์ปานโทนี่สตาร์กไปแล้ว

แต่มาอยู่ในเรื่องเดียวกับหุ่นยนต์ที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบสองและวายร้ายต่างมิตินับไม่ถ้วนก็ออกจะเกินกำลังของเขาไปสักหน่อย

ผมคิดว่าจะลองรวบรวมเทคโนโลยีที่หายสาบสูญไปผสมกับแนวคิดปัจจุบันที่จะประดิษฐ์สิ่งของออกมาจำนวนมากไม่ว่าทางวิทยาศาสตร์หรือเวทมนตร์

ตราบใดที่มีกำลังการผลิตมาก โอกาสพ่ายแพ้ในการต่อสู้ของผมก็น้อยลง

“ขอให้เพวกเจ้ารู้ไว้ว่าข้าจะไม่ยอมรับมาตรฐานที่มีอยู่เดิมของแฟมิเลียหรือนักผจญภัยที่มีอยู่เดิมแต่พวกเราทุกคนต้องสร้างมาตรฐานใหม่ที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนพวกเราพร้อมใจกันไปเพื่อทำเป้าหมายนี้บอกข้าสิว่าเจ้าจะเป็นโจรที่แข็งแกร่งที่สุดนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุด แม่มดที่แข็งแกร่งที่สุด และแฟมิเลียของเราจะเป็นแฟมิเลียที่แข็งแกร่งที่สุดเพราะพวกเจ้า”

พวกนั้นคุกเข่าลงคารวะอีกครั้ง

“พวกเราสาบานขอรับ/ค่ะท่านดยุก”

ปิ๊ง Oratorนักพูด

สกิลนักพูดเพิ่มขึ้น หรือเพราะทางเทคนิคดยุกหมูอ้วนมันไม่ค่อยพูดปลุกใจใครกันแน่นะ

สกิลนี้สามารถเปลี่ยนฝ่ายตรงข้ามให้มาอยู่ฝ่ายเราได้นับเป็นอะไรที่น่ากลัวมากๆในเกมส์แต่มันจะมีผลอย่างไรในโลกของความเป็นจริงกันแน่นะ?