“ฟาเกล ฉันต้องรีบบอกความจริงตามที่ฉันเข้าใจกับเธอเพื่อให้เธอได้เข้าใจสถานการณ์ที่เป็อยู่ในตอนนี้ซึ่งคิดในแง่ดีก็เหมือนพวกเราก็ได้เข้ามาในโลกแฟนตาซีเหมือนได้เล่นเกมแบบััได้จริงๆ และดูสมจริงมากๆ ด้วยมีหลายเผ่าพันธุ์อยู่ร่วมกัน แถมยังมีเวทมนตร์ อีกต่างหาก ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะได้ล่ามอนสเตอร์เพื่อเพิ่ม level แล้วฉันก็ยังได้ไข่มอนสเตอร์มาเป็สัตว์เลี้ยงอีกด้วยนะเจ๋งดีมั้ยล่ะ”
“และสุดท้ายที่ฉันจะบอกเธอได้เลยก็คือ พวกเราจะไม่ทิ้งกันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม นายคิดแบบนั้นเหมือนกันใช่มั้ย โฟคูเน่”
“แน่นอนสิ ก็ในเมื่อพวกเราร่วมชะตากรรมเดียวกันแล้วนี่”คูเน่พูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ เหมือนกับว่ายิ้มไม่ค่อยเป็
ส่วนเกลยังก้มหน้าฟังอยู่แบบเงียบๆ โดยไม่ได้พูดอะไร
“นายอยากจะพูดอะไร เพิ่มเติมบ้างมั้ย โฟคูเน่” กัสสอบถามคูเน่ที่กำลังมองดูเกลอยู่จากบริเวณริมหน้าต่าง
“เออ จะพูดยังไงดีล่ะ ถ้าจะให้พูดตรงๆ ฉันก็กลัวเหมือนกันแหละถ้าจะให้พูดว่าไม่กลัวเลย ขั้นก็คงบ้าจะไปแล้วล่ะ พวกเธอรู้มั้ยทำไมฉันถึงเลือกอาชีพพ่อค้าก็เพราะที่บ้านฉันเป็ตระกูลค้าขายยังไงล่ะ แต่รู้มั้ยพ่อฉันพูดกับฉันว่าไง‘เล่นแต่เกมแล้วแกจะเป็พ่อค้าที่ดี ได้ยังไง’
พอฉันเอะใจ ั้แ่ตอนให้เลือกอาชีพ ฉันก็เลยเลือกอาชีพพ่อค้ามันซะเลยฮ่า ฮ่า ฮ่า แล้วถ้าฉันได้มีโอกาสกลับไปเจอพ่อเมื่อไร ฉันจะบอกกับเค้าไปว่า ฉันได้เป็พ่อค้าแล้วนะและฉันจะต้องรวยที่สุดในโลกแห่งนี้ให้ได้ เวลาที่เจอพ่อฉัน เค้าจะได้รู้ว่าฉันมันก็เจ๋งเหมือนกันและนั่นก็เป็เหตุผล ที่ฉันไม่หยอดไข่เพื่อเสี่ยงโชคแต่คิดว่าจะเอาเงินมาไว้เป็ทุนยังไงล่ะ”
พูดจบคูเน่ก็หันออกไปนอกหน้าต่าง และตัวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ไม่มีเสียงร้องให้ได้ยิน
เกลเมื่อฟังคูเน่พูดจบก็หันไปมองและได้เห็นอาการที่เกิดขึ้นของคูเน่เกลจึงสูดหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้งเพื่อลดความประหม่าและความกลัวจนเธอรู้สึกมั่นใจขึ้นมามากแล้ว ก็เริ่มพูดขึ้นมาว่า
“แม่ของฉัน มักพูดกับฉันเสมอว่า ให้มีความมั่นใจในตัวเองหน่อยเพราะฉะนั้นในเมื่อยังไงเราก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว ฉันจะทำเหมือนคูเน่ ฉันจะต้องเข้มแข็งให้ได้เมื่อถึงวันที่ฉันได้กลับไปเจอแม่อีกครั้ง ฉันจะพูดกับแม่ว่า‘หนูมีความมั่นใจแล้วนะคะ’ แม่จะได้ภูมิใจในตัวฉัน ไง”
เมื่อพูดจบประโยคเกลก็ปล่อยโฮ ออกมา แต่ก็รีบพูดต่อไปว่า“พวกเราเป็พวกเดียวกันใช่มั้ย เป็ผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกัน พวกเราคือ Co-Fateฮ่า ฮ่า ฮ่า” เกลหัวเราะทั้งๆที่ยังร้องไห้อยู่
กัสมองเกลและหันไปมองคูเน่จากนั้นก็หัวเราะตามเกลแต่น้ำตาก็ไหลออกมาเหมือนกับทั้ง 2 คนโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศในห้องเป็แบบนี้อยู่สักครู่ทุกคนก็หันมามองหน้ากันจากนั้นทุกคนก็หัวเราะไปพร้อมๆ กันอย่างสนุกสนาน โดยที่ไม่มีเสียงร้องไห้หรือความรู้สึกเศร้าให้เห็นอีกเลย
และอยู่ๆ กัสก็ะโออกมาคนแรกออกมาว่า Co-Fateจากนั้นก็ยื่นมือออกไป เกลที่อยู่ใกล้ๆก็ยื่นมือออกมาประสานไว้้ามือกัส คูเน่ก็เดินเข้ามาและประสานมือไว้้าสุดทั้งหมดมองหน้ากัน แล้วทั้งหมดก็หัวเราะพร้อมกัน อย่างผ่อนคลาย
“ในเมื่อพวกเราจะต้องอยู่ที่โลกใบนี้ไปอีกสักพักใหญ่ๆพวกเราก็มาหาวิธีผจญภัยให้มีความสุขและสนุกกันดีกว่านะ” กัส พูดขึ้น
ทั้ง 2 คนรีบหันไปเช็ดน้ำตา และพยักหน้าให้กับกัสอย่างพร้อมเพรียงกัน
เมื่อบรรยากาศที่ดีกลับมาอีกครั้ง หัวสมองของกัสก็กับมาแล่นอีกครั้งเช่นกันกัสเริ่มศึกษารายละเอียดต่างๆจากคู่มือที่ได้มา ก็รู้ว่าพวกเขาสามารถเช็ค status ของตัวเองได้เพียงแค่พูดคำว่าstatus หรือคิดในใจ มันก็มีหน้าจอปรากฎมาให้เห็นแล้ว
ซึ่งเท่าที่ดูโดยรวมก็เหมือนกับในเกมที่กัสเคยเล่นแต่สิ่งที่แตกต่างคือจะมีช่องที่เป็ทักษะติดตัวที่สามารถเรียนรู้ได้เองโดยที่ไม่มีในเื่ขออาชีพเข้ามาเกี่ยวข้องและมอนสเตอร์ที่เป็สัตว์เลี้ยงก็มีได้ไม่จำกัดถ้าสามารถหามาเลี้ยงได้แต่จะให้มันเชื่องก็จำเป็ต้องใช้วงเวทย์อักขระเหมือนกับที่กัสได้รับไข่จากการเสี่ยงโชค
อย่างอื่นๆ กัส ยังดูไม่ออก กัสเลยเสนอว่าออกไปสำรวจของจริงกันดีกว่าจะได้รู้ว่าเป็ยังไงและจะได้สำรวจราคาของที่จำเป็ต้องซื้อในท้องตลาดด้วยว่าราคาเท่าไร ทั้ง 3 คนจึงได้กลับออกไปเดินในเมืองอีกครั้ง
“โอ้โหกัส กิ๊บติดผมของร้านนั้นมันสวยมากๆ เลยนะ มันต้องเข้ากับฉันแน่ๆเลย” เกลเริ่มกลับมาร่าเริงและมีสายตาเป็ประกายอีกครั้ง
“นี่เราตกลงกันแล้วไงว่าเราจะไม่เรียกชื่อจริงกันอีกถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นั้แ่เข้าเมืองมาฟาเกลยังไม่ได้เรียกชื่อพวกเราให้ถูกต้องเลยนะ” กัสพูดท้วงเกล
“ขอโทษๆ ฉันลืมไปน่ะ เฟกัส แบบนี้ โอเค มั้ย”
“ดีมาก อย่าลืมนะต้องเรียกชื่อพวกเราให้ถูกต้อง”
“รับทราบ จ้า” เกลทำน่าทะเล้น แต่ก็ทำให้เธอยิ่งดูน่ารักขึ้นไปอีกในสายตาของ กัส
“พวกเธอรออยู่ตรงนี้แป็บนึงนะ เดี๋ยวฉันมา” กัสพูดจบก็วิ่งหายกลับไปในทางที่เพิ่งเดินผ่านมาสักพักก็กลับมาพร้อมกิ๊บติดผมที่เกลบอกว่าชอบเมื่อสักครู่นี้ อยู่ในมือ
“ฉันให้ ฟาเกลบอกว่าอยากได้ไม่ใช่เหรอ”กัสพูดจบก็ส่งกิ๊บสีฟ้ารูปโบว์ที่ประดับด้วยดอกไม้สีขาวขนาดเล็ก 2 ดอกไว้ตรงกลางอย่างลงตัว ให้กับเกลในทันที
“ขอบใจนะ เฟกัส” เกลยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้รับกิ๊บติดผมอันที่อยากได้
“นี่!!! เฟกัส นายจะใช้เงินแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้านายยังหาเงินไม่ได้”คูเน่พูดด้วยความโมโหที่กัสพร้อมจะใช้เงินออกไปตลอดเวลาโดยไม่มีการวางแผนการใช้เงินใดๆ ทั้งสิ้นเลย
“ก็ฟาเกล เธอบอกว่าอยากได้นี่นา” กัสพยายามอธิบายให้คูเน่เข้าใจ
“หยุดพูดเลย นี่พวกเรายังไม่ได้ซื้ออะไรซักอย่างเลยนะ แล้วนี่นายซื้อกิ๊บติดผมไปเท่าไร”คูเน่ถามกัสพร้อมกับท่าที ที่ยังโมโหกับการใช้เงินของกัส อยู่
“แค่ 2,000 เองเค้าบอกว่าถ้าติดกิ๊บนี้แล้วจะโชคดีด้วยนะ” กัสตอบด้วยน้ำเสียงเป็ปกติ
“หา!!! นายเพิ่งใช้เงินไป 2,000 ทั้งที่นายมีเงินติดตัวอยู่แต่4,000 นี่นะ ไม่อยากจะเชื่อเลย ค่าห้องพักนายก็ไม่ได้จ่ายให้ฉันไม่ได้แล้วเฟกัส นายเอาเงินที่เหลือทั้งหมดของนาย มาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยจนกว่านายจะหาเงินได้มากพอกับการใช้จ่ายแบบไม่มีลิมิตของนาย ฉันจะจัดการเื่เงินของนายเอาไว้ก่อน”
คูเน่พูดไปควันออกหูไป ซึ่งดูตลกในสายตากัส และ เกลแต่มันไม่ตลกเลยสำหรับคูเน่ กัสยินยอมนำเงินออกมาให้คูเน่ จัดการแต่โดยดีเพราะรู้ว่าคูเน่เป็ห่วงตัวกัส นั่นเอง
“เดี๋ยวเรารีบเก็บข้อมูล แล้วไปสอบถามที่อาคารประชาสัมพันธ์ประจำเมืองกันว่าเราจะหาเงินได้ด้วยวิธีไหนบ้าง และพวกเราจะออกไปล่ามอนสเตอร์ level ต่ำๆ ได้ที่ไหน ฉันคิดว่านายต้องรีบทำงานแล้วเฟกัส”คูเน่พูดจบก็หันมามองด้วยสายตาดุๆ ซึ่งก็ทำให้กัส จ๋อยไปในทันที
เมื่อรวบรวมข้อมูลได้ครบ ทั้งหมดก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งที่บนห้องพักของโรงแรมที่คูเน่เช่าไว้คูเน่พูดขึ้นเป็คนแรกว่า
“ราคาของจำเป็ที่เราไปสำรวจมา
- ค่าน้ำยาเพิ่ม HP = 300 ดามพ์
- ค่าคบไฟเวทมนตร์ = 100 ดามพ์
- ค่าเต้นท์ = 3,000 ดามพ์
- ค่าสมุดโน๊ตกับปากกา = 200 ดามพ์
- ค่าเบ็ดตกปลา = 1,000 ดามพ์
- ค่ากระบอกเก็บน้ำ = 500 ดามพ์
- ค่าถังเก็บวัตถุดิบ = 1,000 ดามพ์
- ค่าเชือก = 800 ดามพ์
- ค่าอาหารถูกที่สุดมื้อละ 50 ดามพ์
- ค่าที่พักคืนละ 200 ดามพ์
เพราะฉะนั้นเฟกัส นายที่เหลือเงินอยู่แค่ 2,000ดามพ์ นายจะซื้อได้แค่ น้ำยาเพิ่ม HP 2 ขวดคบไฟ 1 อัน สมุดโน๊ตกับปากกา 1 ชุดและกระบอกน้ำ 1 กระบอก เท่านั้น นายจะเหลือเงิน 600 ดามพ์ และนายยังขาดเต้นท์ เบ็ดตกปลา เชือก และถังใส่วัตถุดิบซึ่งต้องใช้เงินอีก 5,800 ดามพ์ ส่วนฉันกับฟาเกลสามารถซื้อได้ครบทั้งหมดยกเว้นเชือก ที่ฉันคิดว่ายังไม่จำเป็ในตอนนี้เพราะเราต้องเก็บเงินไว้เผื่อสำหรับค่าทีี่พักและค่าอาหาร”
“และจากข้อมูลที่พวกเราไปสอบถามเื่มอนสเตอร์มาพวกเราต้องออกไปประตูทางเหนือของเมือง เดินไปอีกประมาณ 1 กิโลเมตรจะเจอทุ่งหญ้า ซึ่งบริเวณนั้นจะแค่มอนสเตอร์ระดับต่ำชื่อว่ามอนสเตอร์กระต่ายขาวเขาเดียว
พวกเราต้องออกไปล่ามอนสเตอร์ เพื่อหาเงิน หาเงิน หาเงิน”
ตอนนี้ในหัวของคูเน่ก็ได้ error ไปเป็ที่เรียบร้อยแล้วกัสจึงเป็คนเข้ามาจัดการวางแผนต่อ
“เพื่อให้แผนการเป็พ่อค้าอันดับหนึ่งของโฟคูเน่ประสบผลสำเร็จและพวกเราก็จะได้มีเงินสำหรับค่าใช้จ่ายดังนั้น เดี๋ยวพวกเราจะลงไปกินอาหารกันก่อนเพราะนี่ก็ใกล้เวลาเที่ยงแล้วและหลังจากนั้น พวกเราจะไปล่ามอนสเตอร์กัน” กัส พูดกับทั้ง 2 คนด้วยแววตามุ่งมั่น
อาหารที่ราคา 50 ดามพ์ มันคือแฮมเบอร์ขนาดไม่ใหญ่ มีหมูแผ่นบางๆอยู่ตรงกลาง และใส่ผักไว้้วยอยู่พอสมควร
กัสไม่มีปัญหาที่จะกินมัน แต่มันไม่อิ่มท้องสำหรับเขา และอยากจะกินอย่างอื่นเพิ่มเติมแต่คูเน่ยืนกรานว่า กัสจะต้องออกไปล่ามอนสเตอร์เพื่อหาเงินมาเพิ่มก่อนทำให้กัสถึงกับทำหน้าจ๋อยไปเลยทีเดียว
ส่วนเกลก็ไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไร เพราะไม่ชอบทานผักเลยเลือกที่จะเขี่ยทิ้ง แต่คูเน่เสียดายเลยเอาผักจากเกลไปทานทั้งหมด เกลอยากจะซื้ออย่างอื่นเพิ่มเติมแต่คูเน่ขอร้องให้ช่วยประหยัดไว้ก่อน ทำให้เกลหน้าจ๋อยไปอีกคน
เมื่อทั้ง 3 คนทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อย ก็เดินทางออกจากโรงแรมเพื่อเตรียมไปหาซื้อของที่จำเป็ และเตรียมตัวไปล่ามอนสเตอร์ ต่อไป
...
5K
