“ต้องฉีดเข้าทางไหนคะพ่อ? ที่แขนหรือที่สะโพก”
“ฉีดเข้าเส้นเืที่แขนก็ได้ ชิปตัวนี้มันจะวิ่งอยู่ในเส้นเืของลูกทั่วร่างกายเอง แล้วจะเคลื่อนที่ไปอยู่ตรงบริเวณกลางอกของลูกตามสัญญาณชีพที่มันจับได้ พ่อตั้งค่าให้มันอยู่ในจุดที่ใกล้หัวใจของมนุษย์ที่สุด เพื่อที่จะได้ชาร์จพลังต่างๆ ได้ง่าย การชาร์จไม่ได้ใช้อะไรมาก แค่ลูกร่างกายแข็งแรง ออกกำลังกายให้เืสูบฉีดบ้างมันก็ช่วยชาร์จพลังให้ชิปนี้แล้ว กลไกการทำงานของมันเหมือนกาฝากที่พึ่งพาร่างกายมนุษย์”
“หนูเข้าใจแล้วค่ะ แล้วเราต้องทำตามที่ระบบแนะนำทุกอย่างเลยเหรอคะ?”
“ระบบชิปเป็เพียงหน่วยความจำที่พ่อรวบรวมข้อมูลทั้งหมดในระบบทุกอย่างมาไว้ให้ในนี้ มันช่วยประมวลผลวิเคราะห์ความเสี่ยงให้เท่านั้น แต่ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับหนูว่าควรทำตามหรือไม่ มันอาจจะไม่ได้มองรอบด้านหรือรู้เหตุการณ์รอบตัวจริงๆ ของหนูก็ได้ อันนี้อยู่ที่หนูตัดสินใจ”
“ค่ะ! หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ”
“อืม พ่อหวังว่ามันจะได้ผล และหากหนูย้อนเวลาไปในอดีตแล้วช่วยให้ผู้คนรู้จักดูแลธรรมชาติในอดีตให้ดี มันอาจจะส่งผลให้โลกเราในตอนนี้ดีขึ้นก็ได้ พ่อจะรออยู่ทางนี้เผื่อโลกของเรามันจะดีขึ้นนะลูก”
เมื่อบิดาของลี่จูจิ้มเข็มเข้าไปที่ต้นแขน เธอััได้เพียงความรู้สึกเจ็บแปลบๆ เหมือนมีกระแสไฟช็อตเล็กน้อยภายในร่างกายของเธอ เหมือนกับตอนนี้มีการเชื่อมต่อประสานบางอย่างเข้ากับร่างกายของเธออย่างไรอย่างนั้น!
“หวังว่าสิ่งที่พ่อกับแม่ทำมาทั้งหมดมันจะไม่สูญเปล่านะ”
ไม่นานมีเสียงแจ้งเตือนขึ้นทันทีพร้อมกับไฟกระพริบสีเขียวที่เครื่องย้อนเวลาทรงกลมสว่างขึ้น เป็การเปิดการทำงานผ่านระบบชิปในร่างกายลี่จู
"ระบบชิปเชื่อมต่อกับเครื่องย้อนเวลาแล้ว! เรียบร้อยสมบูรณ์ดี!”
ดอกเตอร์ลี่จื่อ บิดาของลี่จูลูบหัวบุตรสาวเบาๆ พลางมองด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างมีความนัย เขาและภรรยารู้ดีว่าต่อให้ลูกสาวของพวกเขาอยู่ที่นี่ต่อไป อนาคตคงไม่พ้นขาดสารอาหารหรือตายเพราะสารปนเปื้อนรอบๆ ตัว จึงคิดหาวิธีส่งเธอไปอยู่ในโลกที่ดีกว่านี้ พวกเขาเพียงหาข้ออ้างให้เธอช่วยไปหาข้อมูลเกี่ยวกับธรรมชาติเท่านั้น แต่ไม่มีความคิดที่จะให้เธอกลับมาอีก เพราะพวกเขาสามารถทำเครื่องย้อนเวลาได้เพียงครั้งเดียว ทรัพยากรทุกอย่างที่มีล้วนทุ่มเทไปหมดแล้ว และเครื่องย้อนเวลานี้เป็ขนาดเล็กสำหรับคนๆ เดียว เพราะสร้างในห้องทดลองขนาดเล็กของพวกเขาเพื่อป้องกันผู้อื่นมารู้เห็นความลับในครอบครัวของพวกเขา อย่างน้อยลูกสาวคนเดียวของพวกเขาต้องรอดพ้นจากโลกที่เลวร้ายนี้!ไปอยู่ในที่ๆ ดีกว่า ก่อนจะถึงวันสิ้นโลก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม พวกเขาจึงนำมาเกลี้ยกล่อมให้เธอได้เดินทางไปกับเครื่องย้อนอดีตนี้ให้ได้
ลี่จูหันมองดูหน้าบิดาอย่างไม่รู้จะพูดคำใด ในใจตื้นตันกับผลงานสิ่งที่พวกท่านสร้างขึ้นมาอย่างลำบาก ทั้งยังรู้สึกหน่วงในอกแปลกๆ ที่จะต้องห่างจากพวกท่านเมื่อระบบแจ้งว่าเธอได้เชื่อมต่อกับเครื่องย้อนเวลาแล้ว เธอไม่อยากแยกจากพวกท่าน ั้แ่เด็กจนโตเธออยู่กับพ่อแม่ไม่เคยห่าง เธอต้องเรียนหนังสือที่บ้านเพราะไอคิวของเธอสูงเกินเด็กวัยเดียวกัน โชคดีที่ท่านทั้งสองเป็ถึงดอกเตอร์และทำงานทดลองที่บ้าน ทำให้สอนหนังสือเธอที่บ้านได้และให้เธอเข้าระบบเรียนหนังสือที่บ้าน เธอเรียนจบขั้นดอกเตอร์ในตอนอายุ 18 ปี จนได้เป็ลูกมือของบิดามารดาในการทดลองต่างๆ มาตลอด
“หนูคงคิดถึงพ่อกับแม่มาก ไม่รู้ว่าย้อนเวลาไปจะไปเจอคนแบบไหนเจออะไรบ้างก็ไม่รู้ ่เวลาที่หนูไปอยู่คือใน่ปีไหนคะ?”
“พ่อตั้งไว้ที่ 100 ปีย้อนหลังไปนับจากตอนนี้นะ มันเหมือน่ 1 อายุขัยของคนพอดี พ่อเลยคิดว่ามันน่าจะเพียงพอที่เราจะแก้ไขอะไรได้บ้าง ถึงจะเล็กน้อยก็ยังดี ลูกคิดว่ายังไง?”
“ก็ดีค่ะ เผื่อหนูใช้เครื่องย้อนเวลากลับมาปัจจุบันไม่ได้ แต่หนูอาจจะอายุยืนถึง 100 ปี ทันอยู่เห็นคุณพ่อคุณแม่ตอนเด็กๆ ก็ได้”
ลี่จูเอ่ยทีเล่นทีจริงกับบิดา ในใจไม่ได้คลางแคลงสงสัยบิดามารดาเลยว่าทำไมถึงต้องสร้างเครื่องย้อนเวลา แต่คำพูดของเธอกลับทำให้บิดาสะอึกจนมีบางสิ่งมาจุกอยู่ที่ลำคอจนเ็ปใจทำให้น้ำตาเริ่มคลอที่หางตา
“พูดไปเรื่อยเด็กคนนี้ พ่อฝังชิปเข้าไปในตัวหนูแล้ว ที่เหลือ่นี้คือต้องรักษาสุขภาพให้แข็งแรง เสื้อผ้าพ่อเตรียมแบบที่สามารถปรับเปลี่ยนชุดผ่านระบบได้อัตโนมัติ มันเป็ชุดรัดรูปพรางตาได้ จะเปลี่ยนรูปแบบชุดตามที่ตาลูกมองเห็นคนในยุคนั้นว่าแต่งกายอย่างไรในตอนแรกแล้วประมวลผลให้ใกล้เคียงที่สุด แต่ลูกคงไม่ต้องใส่ชุดพรางตาตัวเดิมตลอดเวลา มันแค่เอาไว้พรางตาคนเท่านั้น พ่อแค่ไม่อยากให้ลูกดูแปลกตาตอนไปถึงแรกๆ สำหรับคนยุคนั้น เลยคิดค้นชุดนี้ขึ้นมาชั่วคราว พอไปอยู่แล้วค่อยซื้อชุดแบบของพวกเขามาใส่แล้วถอดเก็บเอาไว้ใช้ตอนจำเป็ก็พอ ไปเตรียมของมีค่าพกติดตัวไปด้วย เพราะไม่รู้ว่าไปถึงต้องกินอยู่อย่างไร อย่างน้อยมีอะไรแลกเปลี่ยนได้ก็ยังดี”
“ค่ะพ่อ หนูมีกระเป๋าที่เก็บของสารพัดแบบที่พ่อเคยประดิษฐ์ให้ด้วยที่เหมือนกระเป๋าโดเรม่อนที่หนูเคยดูตอนเด็กๆ เดี๋ยวหนูเอามาใส่ของจำเป็กับของมีค่านะคะ มันเก็บของได้เยอะดี”
“ตามใจลูก กระเป๋าใบนั้นคงไม่เด่นจนแปลกตาอะไรหรอก มันเก็บของได้เยอะดี ลูกจะได้มีของใช้ส่วนตัวเก็บไว้ในนั้นได้ด้วย พ่อเข้ารหัสไว้ให้เฉพาะดีเอ็นเอของลูกกับพ่อเท่านั้นที่ใช้ได้ แค่ยื่นมือไปใกล้มันก็ตรวจดีเอ็นเอผ่านเส้นขนของลูกได้แล้ว ถ้าหนูมีลูกก็ส่งต่อให้ลูกของหนูไว้ใช้เก็บของได้นะ มันเป็ของที่สืบทอดทางสายเืได้”
ลี่จื่อกล่าวหยอกล้อลูกสาวของเขาด้วยหวังว่าเธออาจจะไปสร้างครอบครัวในโลกใหม่นี้ได้อย่างไร้กังวล
“หนูไปทำงานให้พ่อกับแม่นะคะ ไม่ได้ไปหาคู่ ถึงหนูจะอายุ 20 ปีแล้วแต่ก็ยังเป็ลูกแหง่ติดพ่อติดแม่เหมือนเดิม จริงๆ แล้วหนูไม่อยากไปไกลจากคุณพ่อคุณแม่เลย แต่พ่อกับแม่ลำบากอดหลับอดนอนลงทุนสร้างเครื่องย้อนเวลามานานขนาดนี้ หนูคงต้องลองใช้มันดูสักหน่อยค่ะ”
“อืม รีบไปเตรียมตัวที่เหลือเถอะลูก อีกไม่กี่วันก็จะได้ออกเดินทางแล้ว”
“ค่ะพ่อ จุ๊บๆ”
ลี่จู่ยื่นปากไปกระแทกแก้มของบิดาเบาๆ หลายทีก่อนจะรีบวิ่งแจ้นไปยังห้องนอนของตัวเองทันที เธอรู้สึกถึงความผิดปกติของบิดาที่ทำตัวเหมือนมีลับลมคมใน แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่
เวลา 3 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลี่จูเตรียมตัวแต่งชุดรัดรูปพรางตัวของบิดา กระเป๋าหนังใบเล็กขนาดเท่าฝ่ามือที่ใส่ของได้ไม่อั้นถูกเหน็บกับเข็มขัดคาดเอวของเธอ ในนั้นมีทุกอย่างที่ลี่จูคิดว่าจำเป็ แต่ถือว่ามากพอดูสำหรับคนทั่วไป ไม่ต่างกับการย้ายบ้านครั้งใหญ่เลย มีแม้แต่เต็นท์และเก้าอี้ โต๊ะสำหรับแคมป์ปิ้ง เพราะเธอไม่รู้ว่าจะไปอยู่บ้านใครใน่แรก จึงคิดว่ามีที่พักค้างแรมได้สักหน่อยคงดี แถมยังพกสกู๊ตเตอร์แอดเวนเจอร์ที่ใช้พลังงานโซลาเซลล์ เหมาะสำหรับวิ่งบนทางขรุขระสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกแถมบินระยะใกล้ๆ ได้ เป็แบบพับเก็บได้แต่แรงม้าสูงเทียบเท่าเครื่องบินเล็ก เธอพกไปด้วยเผื่อเดินทางไกลแล้วเมื่อย ยังมีอีกหลายอย่างที่ลี่จูไม่บอกบิดามารดาว่าเอาอะไรไปบ้าง เพราะเธอกลัวถูกบ่นจนหูชาว่าเอาไปมากเกินจำเป็
“ลูกเข้าไปในเครื่องย้อนเวลานี้นะ เมื่อไปถึงมันจะย่อส่วนเล็กลงขนาดเท่าลูกบอล ลูกค่อยเก็บเข้ากระเป๋าของลูกไว้ มันชาร์จพลังแสงอาทิตย์ได้แต่อาจจะต้องใช้เวลานานสักหน่อยกว่าจะชาร์จเต็ม”
ลักษณะของเครื่องย้อนเวลาเป็ทรงกลมเหมือนลูกบอลั์ ขนาดพอดีคนนั่งได้ 1 คนเท่านั้น มีปุ่มมากมายในนั้น ยังดีที่พ่อกับแม่ของลี่จูมีภาพร่างของเครื่องย้อนเวลานี้และนำมาบอกว่าปุ่มไหนใช้ทำอะไรบ้าง เธอมีความจำดีเป็เลิศเพราะไอคิวของเธอมากกว่าคนทั่วไป ทำให้เห็นเพียงครั้งเดียวก็จำได้ไม่ลืม
“ค่ะ คุณพ่อคุณแม่รักษาสุขภาพด้วยนะคะ มีต้นอ่อนที่หนูปลูกพืชผักสวนครัวอยู่ในโรงเรือนของหนู พ่อกับแม่ช่วยไปรดน้ำให้ด้วยนะคะ อย่างน้อยยังพอได้เก็บมาทำอาหารได้ ถึงมันจะไม่ได้แพร่พันธุ์ขยายได้มากอย่างที่คิดแต่ก็ยังพอได้ทานหลายมื้อสำหรับพ่อกับแม่นะคะ”
“ได้ลูก ต่อไปพ่อกับแม่คงว่างมากแล้ว เครื่องย้อนเวลาก็ไม่ต้องทำแล้ว คงต้องช่วยดูแลโรงเรือนให้หนูแทน”
มารดาของลี่จูกล่าวทั้งน้ำตาคลอ เธอพยายามกลั้นเอาไว้ด้วยไม่อยากให้บุตรสาวคนเดียวต้องลังเลใจที่จะออกเดินทางในครั้งนี้
“ไปเถอะลูก! อย่างน้อยสภาพแวดล้อมในอดีตคงดีกว่าตอนนี้มาก เผลอๆ หนูปลูกผักกินได้เป็ไร่ แถมออกดอกออกผลงามกว่าที่บ้านเราตอนนี้แน่ๆ หนูคงมีความสุขมากถ้าไปถึงที่นั่น”
ผู้เป็บิดาเองก็เริ่มตาแดงไม่ต่างกัน เค้าจึงรีบเร่งให้ลูกสาวของเขาออกเดินทาง ไม่อย่างงั้นจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว
“ค่ะ! หนูจะทำให้สำเร็จ จะทำให้อดีตเปลี่ยนแปลงปัจจุบันในตอนนี้ของโลกเราให้ได้ค่ะ อย่างน้อยทุกอย่างมันคงดีขึ้นกว่าเดิมไม่มากก็น้อย”
932
![[จบแล้ว]ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699576584_5850449.webp)
