Path of god เส้นทางของพระเจ้า

แฮก~ แฮก~

ฮือ~หึก ฮือ~

ณ ทางเข้าดันเจี้ยน<สุสานโกลมาส>

“อา~ ไอพวกผีดิบพวกนั้นเล่นเอาซะนายเกือบตายเลยแฮะ!!”

ฮือ~

ลูชที่พึ่งวิ่งหนีตายฝ่าฝูงผีดิบและออกจากดันเจี้ยนได้สำเร็จ เขาล้มลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยหอบพร้อมกับปาดเหงื่อบนใบหน้าอย่างสบายๆ

ซึ่งตรงกันข้ามกับอีกคนอย่างสิ้นเชิง อดัมที่กลับออกมาจากดันเจี้ยนนั้นเอาแต่นั่งกอดเข่าร้องไห้ไม่ยอมหยุด ส่วนเหตุผลที่ทำให้อดัมต้องตกอยู่ในสภาพ ณ ปัจจุบันก็คือ

{ณ ดันเจี้ยนสุสานโกลมาส 7นาทีก่อนทำการหลบหนี}

“อดัม!!! วิ่ง!!! เราต้องออกจากที่นี้กันก่อน เรารับมือกับกองทัพผีดิบไม่ไหวแน่ออกไปตั้งหลักตรงทางเข้ากันก่อนเร็วเข้า!!”

“หัวหน้า!! ไม่ต้องเป็นห่วงครับผมจะปกป้องหัวหน้าเอง”

อดัมตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงด้วยใบหน้าที่งดงามและเต็มไปด้วยความห้าวหาญอย่างเต็มเปี่ยม แต่คำตอบของลูชและประโยคทัดมาที่เขาพูดขึ้นมานั้นชั่งทำร้ายจิตใจของอดัมซะเหลือเกิน

“ไม่จำเป็น!! รีบหนีได้แล้ว! นี้นายอยากตายมากนักรึไง!!”

“ล่องหน!!”

“…..”

ลูชตะโกนชื่อของสุดยอดทักษะออกมาอย่างสุดเสียง ทักษะระดับตำนานที่พวกถ้ำมองทุกคนล้วนใฝ่ฝันอยากจะได้มาไว้ในครอบครอง ทักษะที่สามารถลบได้แม้กระทั้ง เสียง, กลิ่น, และร่างกายให้หายไปได้อย่างไร้ร่องรอย สุดยอดทักษะที่วิธีในการได้รับนั้นยากเป็นระดับต้นๆของโลก แต่มันชั่งเป็นทักษะที่ทำร้ายจิตใจของชายหนุ่มผู้มีใบหน้างดงามคนนี้ซะเหลือเกิน

อดัมเฝ้ามองร่างกายที่ค่อยๆจางหายไปของลูช โดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากยืนมองอย่างไรซึ่งคำพูด

“…..”

***

ปัจจุบัน หน้าทางเข้า<ดันเจี้ยนสุสานโกลมาส>

ฮือ~ฮึ~

“เลิกร้องไห้แล้วน๊า~ นี้นายคิดว่าฉันจะทิ้งนายได้ลงรึยังไงกัน อย่าลืมสินายเป็นถึงนักฆ่าเชียวนะ เพราะงั้นฉันเลยปล่อยนายเอาไว้และด้วยค่าความว่องไวของนายจะต้องไม่มีปัญหาแน่อยู่แล้วไม่ใช้หรือไง อีกอย่างนายก็รู้ว่าพวกเราจะตายไม่ได้อย่างเด็ดขาด ไม่งั้นเราจะต้องกลับไปคืนชีพที่วิหารในโกลมาสและคงไม่พ้นถูกตามล่าอีกแน่”

ฮือ~

อดัมยังคงพยักหน้าแม้ว่าจะกำลังร้องไห้อยู่ก็ตาม

เพราะมันไม่ผิดจากที่ลูชพูดนักว่าหากเขาตายในตอนนี้ เขาจะต้องกลับไปเกิด ณ วิหารภายในป้อมปราการโกลมาส และหากเป็นเช่นนั้นรอบนี้ลูชอาจจะไม่สามารถหลีกหนีจากชะตากรรมที่ต้องตายไปเลื่อยๆจนต้องกลับไปยังเลเวล0เป็นแน่ เพราะมันคงไม่ง่ายเลยที่จะให้หลบหนีโดยใช้ทักษะล่องหนจากภายในวิหารจนกระทั่งออกจากเมืองไปได้

แต่กลับอดัมแล้วอาจจะไม่ใช้อย่างนั้นก็เป็นได้

ปัจจุบันด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าอันงดงามที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาเล็กน้อยชั่งงดงานจนไม่ว่าชายใดได้เห็นก็คงมิอาจจะอยู่เฉยได้ แม้แต่ลูชเองที่รู้ทั้งรู้ว่าอดัมเป็นผู้ชายก็ไม่อาจจะรอดพ้นจากดาเมจชุดนี้ไปได้ ลูชเริ่มออกอาการกระอักกระอ่วนเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้นแล้วปลอบอดัม เขานั่งปลอบใจอดัมที่กำลังร้องไห้ราวกับหญิงสาวที่พึ่งถูกผู้ชายทอดทิ้งไป เขานั่งทำอย่างนั้นอยู่ราว10นาทีก่อนที่จะยืนขึ้นและพูดบางสิ่ง

“เอาล่ะๆ เดียวฉันจะอธิบายแผนการใหม่ให้ฟังเพราะงั้นตั้งใจฟังให้ดีละ”

ฮึอ~

“….”

ลูชเบือนหน้าหนีจากอดัมเขาเริ่มเปลี่ยนประเด็นและแกล้งทำเป็นว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนพร้อมกับอธิบายแผนการใหม่ให้ฟังในทันที

“เราจะทำทุกอย่างเหมือนเดิมกับที่ฉันได้อธิบายไว้ในรอบที่แล้ว แต่ในคราวนี้จากข้อมูลที่เราเพิ่งได้รับมาเราจะต้องค่อยๆสำรวจดันเจี้ยนไปเลื่อยๆโดยการสังเกตไปตามพื้นและพนังโดยที่ฉันจะรับผิดชอบทางฝั่งซ้ายและให้นายคอยสังเกตทางฝั่งขวา มันถือเป็นเรื่องที่ดีที่มอนสเตอร์พวกนี้จะใช้เวลาในการโผล่ตัวออกมาจากพนังและพื้น นั้นจึงทำให้เรามีเวลาในการสร้างความเสียหายให้พวกมันถึง5วินาที”

ภายในดันเจี้ยนลูชได้ลองโจมตีทหารผีดิบดูแล้วและเขาก็พบว่าพวกมันใช้เวลาราวๆ5วินาทีในการโผล่ออกมาจากพื้น แต่น่าเสียดายเป็นเพราะอยู่ในช่วงชุลมุนเขาจึงไม่ทันได้สังเกตข้อมูลของมอนสเตอร์ที่ปรากฏขึ้นมานอกจากเลเวล150ที่เขาพอจะสังเกตได้ทันก่อนที่จะเริ่มวิ่ง

“และระหว่างการสำรวจเราจะทำการพัก5-10นาทีในทุกๆหนึ่งชั่วโมงเพื่อคอยเก็บพวกทหารผีดิบที่อาจจะตกหล่นจากการสังเกตของพวกเรา เพราะจากรอบที่แล้วมอนสเตอร์พวกนี้เคลื่อนที่ได้ช้าเป็นอย่างมากหากไม่มีศัตรูอยู่ในระยะ60หลา เราจึงจำเป็นต้องหยุดพักเพื่อรอพวกที่อาจจะตกหล่นจากการสำรวจ ดังนั้นในระหว่างพักฉันกับนายอาจจะต้องช่วยกันรับมือกับพวกผีดิบพวกนี้พร้อมกัน เข้าใจมั้ย”

งึก งึก

อดัมผู้น่าสงสารพยักหน้าพลางปาดน้ำตาไปด้วย ก่อนที่เขาจะเริ่มเดินตามลูชและกลับเข้าไปในดันเจี้ยนอีกครั้งหนึ่ง

***

ไม่นานหลังจากที่ลูชและอดัมเริ่มสำรวจดันเจี้ยนอีกครั้ง

ลูชก็พบเข้ากับขาข้างหนึ่งที่โพล่ออกมาจากพื้นอย่างช้าๆ

“อดัม!!พร้อมรับมือค่อยสนับสนุนฉันด้วย”

“เรามีเวลาสร้างดาเมจฟรี 5วินาที นายเตรียมสร้างความเสียหายก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนกลับเป็นฝ่ายสนับสนุนอีกครั้ง”

“ครับ!!”

ลูชตะโกนเตือนอดัมพร้อมกับลงดาบไปที่ขาที่โผล่ออกมาจากพื้น

[ท่านสร้างความเสียหาย 6,648 หน่วย]

“เอาเลย!!”

[สมาชิกปาตี้ของท่านสร้างความเสียหาย 7,105 หน่วย]

[ท่านสร้างความเสียหาย 6,954 หน่วย]

[สมาชิกปาตี้ของท่านสร้างความเสียหาย 7,044 หน่วย]

[ท่านสร้างความเสียหาย 14,750 หน่วย]

[ท่านสร้างความเสียหาย...

[สมาชิกปาตี้ของท่านสร้างความเสียหาย...

‘นี้พลังป้องกันของมันไม่สูงไปหน่อยหรือไงกัน ถึงเลเวลจะต่างกันถึง30เลเวลก็เถอะ ขนาดอดัมที่เป็นนักฆ่ายังทำความเสียหายได้ไม่ต่างจากเราเท่าไรเลยงั้น พอไม่มีฟีเลียคอยช่วยบัพให้ ความเสียหายที่เราสร้างได้ลดลงไปเยอะเหมือนกันแฮะ’

‘แต่มันก็ไม่ควรจะน้อยแบบนี้สิ?’

ลูชนั้นมีสมาญานามที่เพิ่มความเสียหายกับเผ่าพันธุ์อันเดดอยู่เพราะงั้นค่าความเสียหายของเขากับอดัมที่เป็นนักฆ่าเลยไม่ได้ต่างกันเท่าไรนัก แต่ถึงแม้พวกเขาจะได้โจมตีฟรีอยู่ถึง5วินาที แต่ก็แถบไม่สามารถสร้างดาเมจแบบคริติคอลได้เลย คงเป็นการยากหากจะให้โจมตีติดคริติคอลโดยการโจมตีไปที่ขาเพียงเท่านั้น

ลูชกับอดัมกำหน่ำโจมตีใส่ทหารผีดิบตลอด5วินาทีจนกระทั่งลูชกับอดัมเริ่มสังเกตข้อมูลของทหารผีดิบ

…

ทหารผีดิบ เผ่าพันธุ์อันเดด ทั่วไป

เลเวล : 150

พลังชีวิต : 165,420/247,000

…

“เอ้? ไม่ใช้ zombie มันมีชนชั้นต่ำกว่า Skeleton อีกไม่ใช้หรือไงกัน ถึงฉันรู้เลเวลของมันจากการโจมตีครั้งแรกแล้ว แต่พลังชีวิตกับพลังป้อมกันนี้มันอะไร มันพอๆกับเดอะริปเปอร์เลเวล140เลยไม่ใช้หรือไงกัน”

ลูชเริ่มสงสัยในความถูกต้องของระบบแต่ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรเพิ่มเติมทหารผีดิบก็เริ่มโจมตีสวนกลับในทันที

‘เร็วมาก’

ลูชที่กำลังเสียสมาธิกับพลังป้องกันและพลังชีวิตของศัตรูทำให้พลาดท่าและเปิดช่องโหว่ให้ดาบของทหารผีดิบผ่านเข้ามาได้ ดาบของทหารผีดิบพุ่งตรงมาที่ลำคอของลูชอย่างรวดเร็ว

ฟุบ เค๊ง~

อึก~

ลูชกลืนน้ำลายลงอึกใหญ่ ดาบของทหารผีดิบอยู่ห่างจากลำคอของเขาเพียงไม่กี่เซนเท่านั้นก่อนที่เขาจะกระโดดถอยหลังไป2ก้าว ต้องขอบคุณอดัมที่คอยเฝ้ามองการต่อสู้อยู่ตลอดและเข้ามารับดาบของทหารผีดิบได้ทัน

ทหารผีดิบที่ชะงักไปจากการสกัดการโจมตีของอดัมพุ่งเข้ามาโจมตีลูชอีกครั้งโดยไม่ปล่อยโอกาศให้ลูชได้มีเวลาตั้งตัว

‘ชิ! นี่เราอยู่ในดันเจี้ยน เลเวลเฉลี่ยที่130ขึ้นไปงั้นหรอ’

นี่ไม่ใช้เรื่องแปลกสำหรับผู้เล่นระดับสูงพวกเขาส่วนใหญ่มักออกล่ามอนสเตอร์ที่มีเลเวลสูงกว่าตัวเองกันอยู่แล้ว แต่พวกเขาเหล่านั้นก็มีน้อยมากที่จะเข้ารับมือกับมอนสเตอร์หรือดันเจี้ยนที่ระดับต่างกันเกินไปโดยส่วนใหญ่พวกเขาจะมีประสบการณ์มากพอที่จะกำหนดลิมิตของตัวเองได้ แต่กับลูชนั้นต่างกันเข้ามีประสบการณ์จริงน้อยมากเขาจึงยังไม่สามารถค้นพบหรือกำหนดลิมิตของตัวเองได้ ส่วนดันเจี้ยนที่พวกของลูชอยู่นะตอนนี้คือดันเจี้ยนที่เหมาะกับผู้เล่นที่มีเลเวล130ขึ้นไป และนั้นไม่ได้หมายความว่าแค่มีเลเวล130ขึ้นไปจะสามารถเคลียร์ได้มันจะต้องเป็นเลเวล130ระดับหัวกะทิมิหน่ำซ้ำนี้ยังเป็นเพียงชั้นที่1เท่านั้น

‘เราต้องทดสอบพลังโจมตีของอีกฝ่ายก่อน’

ลูชศึกษาวิดีโอของพวกผู้เล่นแถวหน้าของโลกมาหน้าถึงสามปีและดูเหมือนดันเจี้ยนนี้จะเหมาะให้เขาทดสอบความสามารถและขีดจำกัดของตัวเองเป็นอย่างมาก

เค็ง~ ฉึก

“รีเฟลคชั่น”

[ท่านสร้างความเสียหายแก่เป้าหมาย 24,700 หน่วย]

’24,700 หน่วยงั้นหรอ? งั้นก็หมายความว่าท่าเราโดนไอดาบนั้นเข้าไปเพียงแค่สี่ทีเราก็เดี้ยงแล้วไม่ใช้หรือไงกัน

คึก~

ลูชกัดฟันตัวเองแน่นก่อนที่เขาจะเริ่มงัดทักษะออกมา

‘ไม่ได้การแล้วเราต้องปรับแผนการณ์ใหม่โดยด่วนเลยไม่งั้นเราสำรวจดันเจี้ยนนี้ต่อไม่ได้แน่’

แต่ก่อนอื่นเราต้องกำจัดเจ้านี้ออกไปก่อนที่จะเริ่มปรับเปลี่ยนแผน

หึ!

“งั้นไหนๆแล้ว ฉันขอใช้แกเป็นหนูทดสอบเลยก็แล้วกันนะ”