อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 51: สงครามการค้า

ข่าวร้ายที่หลินเวยเวยนำมาทำให้บรรยากาศในห้องพลันหนักอึ้งลงทันที

"พวกเขาปิดล้อมเส้นทางการค้าทั้งหมดของเราแล้วเจ้าค่ะ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ทั้งการขนส่งสมุนไพรเข้ามาและการส่งสินค้าแปรรูปออกไป ทุกอย่างหยุดชะงักหมด ตระกูลเซียวใช้ทั้งอำนาจและกำลังคนในการข่มขู่กองคาราวานอื่นๆ ไม่ให้ทำการค้ากับเรา หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่เกินหนึ่งเดือน...ตระกูลหลินจะต้องประสบกับวิกฤตการณ์ทางการเงินอย่างแน่นอน"

นี่คือการโจมตีที่ร้ายกาจและมีประสิทธิภาพ มันเป็นการบีบคั้นอย่างช้าๆ ทำให้ตระกูลหลินต้องแห้งตายไปเองโดยที่ตระกูลเซียวไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงลงมือโดยตรง

เย่เฉินที่กำลังนั่งทำสมาธิอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขารับฟังเรื่องราวทั้งหมดอย่างสงบ แต่ในใจกลับกำลังวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว

'การปะทะด้วยกำลังโดยตรงในตอนนี้เป็นไปไม่ได้... เราเสียเปรียบทั้งจำนวนคนและอำนาจ'

'การต่อสู้ด้วยสงครามยืดเยื้อ เราก็จะพ่ายแพ้เพราะสายป่านทางการเงินที่สั้นกว่า'

'ในเมื่อเป็นเช่นนั้น...หนทางเดียวที่จะชนะได้...ก็คือการสร้างความเปลี่ยนแปลงที่จะทำลายสมดุลของตลาดไปโดยสิ้นเชิง!'

"แม่นางน้อยหลิน" เย่เฉินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ธุรกิจหลักของตระกูลหลินคืออะไร?"

"พวกเราทำการค้าสมุนไพรและโอสถระดับต่ำถึงกลางเป็นหลักเจ้าค่ะ...ซึ่งเป็นตลาดเดียวกับที่ตระกูลเซียวควบคุมอยู่" นางตอบอย่างเศร้าใจ

"นั่นคือปัญหา" เย่เฉินกล่าว "ท่านกำลังต่อสู้กับพวกเขาในสมรภูมิที่พวกเขาแข็งแกร่งที่สุด แต่ถ้าหาก...เรามีสินค้าที่ตระกูลเซียวไม่มี...สินค้าที่ทุกคนในเมืองเมฆาล่องต้องปรารถนา...การปิดล้อมของพวกเขาก็จะไร้ความหมายไปในทันที"

หลินเวยเวยเบิกตากว้าง "สินค้าเช่นนั้น...เราจะไปหามันมาจากไหนกันเจ้าคะ?"

เย่เฉินไม่ได้ตอบ แต่กลับยื่นมือออกมา "ขอโอสถฟื้นฟูพลังปราณที่ธรรมดาที่สุดของตระกูลท่านมาให้ข้าเม็ดหนึ่ง"

แม้จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่นางก็รีบหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กออกมาและเท "โอสถฟื้นปราณ" ระดับหนึ่งออกมาเม็ดหนึ่งส่งให้เขา มันเป็นโอสถที่ขุ่นมัวเล็กน้อยและมีกลิ่นสมุนไพรจางๆ เป็นสินค้าที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด

เย่เฉินรับโอสถเม็ดนั้นมาไว้ในฝ่ามือ...

'หึ! คิดจะทำโอสถไร้มลทินรึ? ความคิดไม่เลว' เสียงของหุนตุ้นดังขึ้นในหัว 'ใช้เถาวัลย์อสูรดูดกลืน 'มลทิน' ที่ปะปนอยู่ในโอสถออกมาซะ!'

เย่เฉินทำตามทันที เขาแอบโคจรพลังในฝ่ามือ เรียกใช้ความสามารถของเถาวัลย์อสูรอย่างเงียบเชียบ

เถาวัลย์ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าได้ดูดกลืน "สิ่งเจือปน" ที่หลงเหลือจากกระบวนการปรุงยาซึ่งอยู่ในโอสถออกมาจนหมดสิ้น!

เวลาผ่านไปเพียงสิบลมหายใจ...

เย่เฉินก็แบมือออกอีกครั้ง!

โอสถเม็ดเดิมยังคงอยู่ในมือของเขา แต่บัดนี้มันได้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง! จากที่เคยขุ่นมัวเล็กน้อย บัดนี้มันกลับกลายเป็นเม็ดกลมใสราวกับอัญมณี! กลิ่นหอมของสมุนไพรเข้มข้นขึ้นหลายเท่าตัว และที่สำคัญ...พลังงานวิญญาณที่แผ่ออกมานั้นบริสุทธิ์อย่างหาที่เปรียบไม่ได้!

หลินเวยเวยในฐานะทายาทตระกูลการค้า นางย่อมมีความรู้เรื่องโอสถเป็นอย่างดี! นางจ้องมองโอสถในมือของเย่เฉินด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา!

"นี่...นี่มัน! โอสถไร้มลทิน! เป็นไปได้อย่างไร!?" นางอุทานออกมาอย่างลืมตัว "โอสถที่ไม่มีสิ่งเจือปนเลยแม้แต่น้อย! สรรพคุณของมันต้องสูงกว่าโอสถชนิดเดียวกันถึงสามเท่าเป็นอย่างน้อย! แถมยังไม่ทิ้งผลข้างเคียงใดๆ ไว้กับร่างกายอีกด้วย!"

"ถูกต้อง" เย่เฉินกล่าวเรียบๆ "และนี่คือสินค้าใหม่ของเรา"

หลินเวยเวยพลันเข้าใจทุกอย่างในทันที! หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น! หากพวกเขาสามารถผลิตโอสถไร้มลทินออกขายได้...มันจะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมือง! ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนจะต้องคลั่งไคล้และแย่งชิงกันซื้อมันอย่างแน่นอน!

เมื่อถึงเวลานั้น...การปิดล้อมของตระกูลเซียวก็ไม่ต่างอะไรกับเรื่องตลก!

"ท่าน...ท่านทำได้อย่างไร?" นางถามเสียงสั่น

เย่เฉินคลี่ยิ้มบางๆ เป็นครั้งแรก "นั่นคือความลับทางการค้า...ของ 'ผู้อาวุโสเกียรติคุณ' แห่งตระกูลหลิน"

เขามองไปยังโอสถเม็ดงามในมือ...จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ไปยังทิศทางของคฤหาสน์ตระกูลเซียว

"ตระกูลเซียวอยากจะเล่นสงครามการค้างั้นรึ?"

"ข้าจะทำให้พวกมัน...ล้มละลาย"