เ้าหญิงน้อยมีนามว่า ซินอาร์นั่งอยู่ในรถม้ามีเ้าขนปุกปุยสีขาวอยู่บนตัก นางใช้มือน้อยๆลูบตัวของมัน ดวงตากลมใสเป็ประกายเจิดจ้า
"นิชิต้าเ้ารู้ไหม ว่าอาณาจักรโฟอุลเป็ยังไง" นางถามพี่เลี้ยงสาววัยสิบสี่ปี ที่นั่งอยู่ด้วย
"โฟอุล เป็อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้อาณาจักรเฟราเลยเพคะ แต่พวกเขากระหายอำนาจ และเป็ภัยคุกคามต่ออาณาจักรของเรา แม้ว่าพวกเขาจะร่ำรวยอัญมณี แต่ก็อับจนเส้นทางการค้า เร็วๆนี้กษัตริย์ของโฟอุลวางแผนที่จะสร้างท่าเทียบเรือแห่งใหม่เพคะ พวกเขาต้องะเิูเาลูกใหญ่มากเพื่อเปิดทางออกสู่ทะเล "
"แล้วผู้คนของอาณาจักรโฟอุลล่ะ ข้าคิดว่าพวกเขาคงมีจิตใจที่ดี" นางกล่าวนึกถึงเ้าชายไซฟา ที่ช่วยจับกระต่ายน้อยให้นางอย่างอ่อนโยน
"หม่อมฉันตอบไม่ได้หรอกเพคะ เพราะหม่อมฉันก็ยังไม่เคยพบปะกับพวกเขาอย่างจริงจัง แม้ว่าเผ่าชานันจะอยู่ติดกับอาณาจักรของโฟอุลก็ตาม อืม...แต่เราก็สู้รบกับพวกเค้า มีคนต้องเจ็บและตาย"
"ข้าคิดว่าพวกเค้าไม่น่าจะร้ายกาจอย่างนั้น จริงๆนะ ข้าเคยพบกับพวกเค้าด้วย ที่ลำธารเมื่อเช้านี้เอง"
"ฮ้า!" พี่เลี้ยงวัยสิบสี่ปีทำท่าใ
"เค้ายังช่วยจับเ้าขนปุกปุยนี่มาให้ข้าด้วย เอ๋! ใกล้ถึงปราสาทท่านตาแล้วนี่นา" นางมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าโบกมือทักทาย ผู้คนอย่างสนุกสนาน
"นั่นเ้าหญิงน้อยนี่นา" ประชาชนที่เห็นนางร้องขึ้นอย่างยินดี
"โอ้ นางกลับมาเยี่ยมท่านประมุขชาโตสินะเนี่ย ดูสินางช่างเป็เ้าหญิงที่งดงามจริงๆ"
"ั้แ่บุตรสาวของท่านประมุขชาโตได้อภิเษกกับกษัตริย์เฟรา นางก็ไม่เคยได้กลับมายังเผ่าชานันอีกเลย จนกระทั่งนางคลอดบุตรสาวและได้เสียชีวิต ท่านประมุขโศกเศร้าเสียใจอย่างหนักทีเดียว กษัตริย์จึงสัญญาต่อท่านประมุขว่าถ้าเ้าหญิงอายุครบ แปดปีเขาจะส่งนางมายังปราสาทชานันในทุกๆปี และนางจะอยู่ที่นี่นานหลายเดือน เพื่อปลอบประโลมใจ ท่านประมุขให้หายโศกเศร้า "
"นี่เป็ปีแรกสินะ"
"ใช่แล้ว พวกเราต่างก็รอคอย และดีใจ ที่จะได้พบนาง"
"วันนี้ข้าจะเอาผลไม้ไปให้นางที่ปราสาท" ประชาชนชาวชานันต่างยินดีที่ได้เห็นทายาทของเผ่าชานันอันสูงส่งผู้ปกครองของพวกเขาให้เป็สุข ตลอดมา
....................................................................................................
ภายในปราสาทชานัน
ซินอาร์นั่งอยู่ท่ามกลางผู้าุโทั้งแปดของปราสาท โดยมีท่านตาซาโต นั่งหัวโต๊ะเป็ประธาน นางได้แต่มองคนนั้นทีคนนี้ที ไล่ั้แ่ท่านตาของนางเอง ท่านมีบุคคลิกที่สุขุม ดวงตาสดใสภายใต้คิ้วดกหนาสีขาว สีเดียวกับผมยาวของท่านที่รวบตึงไว้ด้านหลัง ร่างสูงโปร่งภายใต้อาภรณ์สีเทาทึบ น้ำเสียงทุ่มกังวานกล่าวเนิบช้า จากนั้นก็ผู้าุโเกรย์และคนอื่นๆ ซึ่งมีรูปร่างอ้วน ผอม เตี้ย สูงแตกต่างกันไป แต่ล้วนแล้วมีอัธยาศัยอันดี แม้นางเป็เด็กเล็กเพียงคนเดียว แต่ก็ได้รับเกียรติจากทุกคน
"ซินอาร์ เ้าออกเดินทางมาที่นี่เป็ครั้งแรก พรุ่งนี้ตาว่างจะพาเ้าเที่ยวชมปราสาท"
ท่านตาซาโต กล่าวกับเด็กน้อย พานางมาส่งถึงห้องนอน โดยมีนิชิต้าเดินตามมาด้านหลัง ซินอาร์ดีใจอย่างยิ่ง ก่อนท่านจากไปนางจึงหอมแก้มฟอดใหญ่ประจบประแจง
"ข้าจะตื่นแต่เช้าไปรับประทานอาหารพร้อมท่านตา และจากนั้นเราก็จะได้ไปเที่ยวชมปราสาทกัน ดีไหม นิชิต้า" เ้าหญิงน้อยนอนกลิ้งไปมาบนเตียง คาดการณ์ถึงวันพรุ่งนี้
"ดีเ้าค่ะ แต่ตอนนี้ท่านต้องไปอาบนำ้แล้วล่ะ" พี่เลี้ยงวัยสิบสี่เอ่ยปาก
5K
