กุ้ยเฟยข้ามภพสยบหัวใจฮ่องเต้

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างกระดาษเข้ามาในตำหนักเฟิ่งหวง

หลินเยว่ตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกว่าเมื่อคืนคงเป็๲เพียงความฝัน

แต่เมื่อเธอลุกขึ้นเห็นสาวใช้กำลังเตรียมเสื้อผ้าโบราณอยู่ข้างเตียง ความจริงก็กลับเข้ามาในหัวทันที

เธอข้ามมิติมาแล้วจริง ๆ และตอนนี้เธอคือ กุ้ยเฟยแห่งวังหลวง

“พระสนม วันนี้ทรงเลือกชุดใดดีเพคะ?”

สาวใช้คนสนิทที่ชื่อ เสี่ยวหลาน ยกชุดขึ้นมาสองชุด หลินเยว่เดินเข้าไปมอง

“ชุดนี้ก็ได้” “ชุดสีชมพูหรือเพคะ?”

“อืม”

เสี่ยวหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม“วันนี้พระสนมจะทรงไปเข้าเฝ้าฝ่า๢า๡หรือไม่เพคะ?”

หลินเยว่หันมามอง“ทำไมข้าต้องไป?”เสี่ยวหลานชะงัก

“เอ๊ะ?”

“ข้าต้องไปหาเขาทุกวันหรือ?” “เมื่อก่อนพระสนมจะทรงส่งคนไปถามตารางเสด็จของฝ่า๤า๿ทุกวันเพคะ”

หลินเยว่ถอนหายใจ ดูเหมือนเ๯้าของร่างเดิมจะรักฮ่องเต้มากจริง ๆ แต่เธอไม่ใช่เ๯้าของร่างเดิม

และเธอไม่คิดจะทำสิ่งที่อีกฝ่ายเคยทำต่อไป“๻ั้๹แ๻่วันนี้ ไม่ต้องส่งใครไปถามแล้ว”

“แต่ว่า...“ถ้าฝ่า๢า๡อยากพบข้า พระองค์ก็เสด็จมาเองได้”

เสี่ยวหลานอ้าปากค้าง "พระสนม...” หลินเยว่ยิ้ม

“ข้าเหนื่อยกับการวิ่งตามคนอื่นแล้ว”หลังจากแต่งตัวเสร็จ หลินเยว่เดินออกไปยังสวนด้านหลังตำหนัก

นางพบว่าภายในสวนมีแปลงดอกไม้ขนาดใหญ่

“สวยจัง...”

นางก้มลงมองดอกเหมยที่กำลังผลิบาน ในโลกเดิม เธอไม่เคยมีสวนแบบนี้

ไม่เคยมีวังไม่เคยมีสาวใช้และยิ่งไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้ใช้ชีวิตเหมือนนางเอกในละครจีน

“ถ้าไหน ๆ ก็กลับไม่ได้แล้ว...”หลินเยว่ยกมือเท้าคาง "อย่างน้อยก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขดีกว่า”

นางหันไปสั่งสาวใช้ “เสี่ยวหลาน”

“เพคะ?”

“ต่อไปนี้ช่วยหาของอร่อย ๆ มาให้ข้าหน่อย" “ของอร่อย?”

“ใช่ ข้าอยากกินของหวาน”เสี่ยวหลานยิ้ม

“พระสนมอยากเสวยสิ่งใด หม่อมฉันจะให้ห้องเครื่องจัดเตรียมให้เพคะ”

“แล้วก็เอาผลไม้มาเยอะ ๆ” “เพคะ”หลินเยว่ยิ้มอย่างพอใจ

ในเมื่อชีวิตในวังหลวงไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีห้าง...อย่างน้อยเธอก็จะหาอาหารอร่อย ๆ กิน

อีกด้านหนึ่งของวังหลวง ห้องทรงพระอักษรฮ่องเต้หย่งอันกำลังอ่านฎีกา

แต่ผ่านไปครู่ใหญ่ เขากลับเงยหน้าขึ้น“ขันทีหลี่”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“กุ้ยเฟย...”

ขันทีหลี่รอฟัง

“นางทำอะไรอยู่?”ขันทีหลี่แอบยิ้ม“กระหม่อมได้ยินว่าพระสนมกำลังอยู่ในสวนพ่ะย่ะค่ะ”

“อยู่ในสวน?”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วนางไม่ได้ส่งคนมาหาเราหรือ?“ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้วแล้วพูด “ไม่ได้ส่งใครมาเลย?”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ความเงียบปกคลุมห้อง ฮ่องเต้วางฎีกาลง "นางไม่สบายหรือ?”

ขันทีหลี่ตอบอย่างระมัดระวัง“ดูเหมือนจะไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เงียบ เมื่อวานเขายังรู้สึกว่านางเปลี่ยนไป

วันนี้กลับยิ่งแปลกกว่าเดิม เมื่อก่อนกุ้ยเฟยมักส่งคนมาถามว่าเขาจะเสด็จไปตำหนักใด

แต่วันนี้...ไม่มีแม้แต่คนเดียว

“ฝ่า๤า๿” ขันทีหลี่เรียก

“มีอะไร?”

“จะเสด็จไปตำหนักเฟิ่งหวงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“เราไม่ได้คิดจะไป” "พ่ะย่ะค่ะ”

ผ่านไปครู่หนึ่งฮ่องเต้ลุกขึ้น“เตรียมรถม้า”ขันทีหลี่รีบก้มหน้าเพื่อซ่อนรอยยิ้ม

“พ่ะย่ะค่ะ”

๰่๥๹สาย

หลินเยว่กำลังนั่งกินขนมอยู่ในสวน“อร่อยมาก!”นางหยิบขนมอีกชิ้นขึ้นมา

เสี่ยวหลานมองอย่างมีความสุข“พระสนมทรงโปรดมากหรือเพคะ?”

“มาก” ทันใดนั้น เสียงขันทีจากด้านหน้าก็ดังขึ้น

“ฝ่า๤า๿เสด็จ!”

หลินเยว่ชะงัก ขนมในมือหยุดอยู่กลางอากาศ

“หา?”

เสี่ยวหลานรีบคุกเข่า“ฝ่า๢า๡เสด็จเพคะ!”หลินเยว่หันไปมองทางเดิน

ฮ่องเต้กำลังเดินเข้ามา นางถอนหายใจเบา ๆ“มาเร็วจริงนะ”

นางวางขนมลงแล้วลุกขึ้น เมื่อฮ่องเต้เดินมาถึง นางก็ย่อตัวถวายความเคารพ

“ถวายพระพรฝ่า๤า๿”“ลุกขึ้นเถิด”

“ขอบพระทัยเพคะ”ฮ่องเต้มองโต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยขนมและผลไม้

“เ๽้ากำลังทำอะไร?”หลินเยว่ตอบตามจริง“กินขนมเพคะ”

“เราเห็นแล้ว” “แล้วฝ่า๢า๡เสด็จมาทำไมเพคะ?”

คำถามนั้นทำให้ฮ่องเต้เงียบ ขันทีหลี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่

ฮ่องเต้เหลือบมองเขา ขันทีหลี่รีบก้มหน้า“เราเพียงผ่านมา”

หลินเยว่หันไปมองทางเดิน จากตำหนักของพระองค์มาที่นี่ไม่ใช่ทางผ่านเสียหน่อย

“อ๋อ...เพคะ” นางไม่ได้ถามต่อ

ฮ่องเต้กลับรู้สึกแปลก ๆเมื่ก่อนถ้าเขาบอกว่าเพียงผ่านมา นางจะรีบชวนเขานั่ง พยายามเอาใจสารพัด

แต่วันนี้...นางกลับหันไปหยิบขนมกินต่อ ฮ่องเต้มองนางอยู่ครู่หนึ่ง

“ขนมนั่นอร่อยหรือ?”

“อร่อยเพคะ”

“เอามาให้เราชิม”

หลินเยว่ชะงัก

จากนั้นหยิบขนมชิ้นหนึ่งวางลงบนจานเล็ก“เชิญฝ่า๤า๿เพคะ”

ฮ่องเต้มองขนมแล้วมองนาง

“เ๽้าจะไม่ป้อนเราหรือ?”ทั้งสวนเงียบกริบ

เสี่ยวหลานก้มหน้าทันที หลินเยว่เองก็เบิกตากว้าง

“ป้อน?”

“อืม”

นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง“ฝ่า๤า๿มีพระหัตถ์นี่เพคะ”

ขันทีหลี่แทบหลุดหัวเราะฮ่องเต้มีสีหน้าดำขึ้นเล็กน้อยแต่แทนที่จะโกรธ...

มุมปากของพระองค์กลับยกขึ้นเล็กน้อย“เ๽้ากล้าพูดกับเราเช่นนี้๻ั้๹แ๻่เมื่อใด?”

หลินเยว่ยิ้ม“๻ั้๫แ๻่วันนี้เพคะ”

ฮ่องเต้จ้องนางนานกว่าปกติ

ก่อนจะหยิบขนมขึ้นมากินด้วยพระองค์เอง“อร่อยจริง”

“เห็นไหมเพคะ”

“เ๯้าชอบมากหรือ?”

“เพคะ”

“เช่นนั้นวันพรุ่งนี้ เราจะให้ห้องเครื่องส่งมาอีก”หลินเยว่เงยหน้ามอง

“จริงหรือเพคะ?”

“อืม”

รอยยิ้มของนางปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัวฮ่องเต้มองรอยยิ้มนั้นแล้วหัวใจกลับเต้นแรงอย่างประหลาด

เขารีบเบือนหน้าหนี“เราไปทำราชกิจต่อแล้ว”

“น้อมส่งเสด็จเพคะ”

ฮ่องเต้เดินออกไป

แต่ก่อนพ้นประตูตำหนัก พระองค์กลับหยุดและหันมามองอีกครั้งหลินเยว่ยังคงกินขนมอย่างมีความสุข

พระองค์ไม่เข้าใจตัวเองเลยเหตุใดเพียงเห็นนางยิ้ม...หัวใจของเขาถึงได้เต้นเร็วถึงเพียงนี้?

คืนนั้น

ฮ่องเต้นั่งอยู่ในห้องทรงพระอักษรฎีกากองอยู่เต็มโต๊ะแต่พระองค์กลับอ่านไม่เข้าใจสักฉบับ

ขันทีหลี่มองเ๽้านายของตนอย่างระมัดระวัง"ฝ่า๤า๿พ่ะย่ะค่ะ”

“ว่าอย่างไร?”

“พรุ่งนี้...จะเสด็จตำหนักเฟิ่งหวงอีกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้เงียบไป “เราไม่ได้คิดจะไป”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ผ่านไปครู่หนึ่งฮ่องเต้หยิบพู่กันขึ้นมา

“แต่...”

“พ่ะย่ะค่ะ?”

“ให้ห้องเครื่องทำขนมที่กุ้ยเฟยชอบไว้ด้วย”

ขันทีหลี่ก้มหน้า "พ่ะย่ะค่ะ”

ในใจกลับคิดว่า

ฝ่า๢า๡กำลังตกหลุมรักพระสนมโดยไม่รู้พระองค์เองเสียแล้ว