จักรพรรดิอักขระสยบฟ้า

ตอนที่ 38

ช่วยเหลือ

หลิงเฉินมองอสูรกายน้ำแข็งด้านหน้าของตนเองพลันกำลังครุ่นคิดเพื่อตัดสินใจอะไรบางอย่าง ตอนนี้การช่วยเหลือคุณหนูรองของสกุลโม่มีอยู่สองวิธีอย่างแรกก็คือการทำลายอสูรกายตัวนี้ แต่นั้นมันก็เท่ากับว่าเป็นการทำลายทักษะจิตอสูรน้ำแข็งด้วยเช่นกัน วิธีการที่สองคือต้องผนึกมัน

แต่ว่าการผนึกมันต้องใช้อักขระระดับสีคราม ‘ ผนึกห้าทิศ ’ สิ่งที่ทำให้หลิงเฉินต้องคิดหนักก็คือ อักขระผนึกห้าทิศ มันเป็นอักขระที่กินพลังวิญญาณมากเกินไปหลังจากใช้เสร็จเขาอาจจะจำเป็นต้องพักฟื้นหนึ่งถึงสองวันเลยก็ได้ 

อักขระประเภทผนึกจะเป็นประเภทที่ใช้พลังวิญญาณมากที่สุด ตอนนี้พลังวิญญาณของเขาอยู่ในระดับหยั่งรู้ขั้นที่2 เขาเพิ่งจะเริ่มใช้อักขระระดับสีครามได้พลังวิญญาณเลยยังไม่มากพอ 

หลิงเฉินจ้องอสูรกายด้านหน้าพลางครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะคิดได้ว่าบางทีคุณหนูรองผู้นี้อาจจะเป็นประโยชน์กับเขาในอนาคตก็ได้ 

อย่างไรก็เสียทักษะจิตอสูรน้ำแข็งก็เป็นทักษะที่ร้ายกาจทักษะหนึ่ง แม้ว่าจะเป็นทักษะระดับสีม่วงแต่เมื่อผู้ที่ฝึกฝนมีแก่นพลังวิญญาณไอหนาวหมื่นปี พลังของทักษะมันจะเทียบเท่ากับ ทักษะระดับสีแดง

“ เอาเถอะข้าจะช่วยเจ้าสักครั้งก็แล้วกัน ” หลิงเฉินพูดออกมาหลังจากที่ตนสามารถตัดสินใจได้ อสูรกายน้ำแข็งได้เริ่มย่างเท้าของมันตรงมาที่เขา 

เด็กหนุ่มยกนิ้วมือของตนเองขึ้นมาวาดอักขระระดับสีครามตรงหน้าของตนเองหนึ่งอักขระ ก่อนที่เริ่มเคลื่อนไหวไปรอบๆร่างกายของอสูรกายน้ำแข็งตัวนั้น ในการเคลื่อนไหวแต่ละทิศหลิงเฉินได้ทิ้งอักขระสีครามเอาไว้ตามจุดรอบกายของมันจนครบทั้งห้าอักขระ 

อักขระสีครามทั้งห้าเปล่งประกายอยู่รอบร่างกายของอสูรกายน้ำแข็ง 

แววตาของหลิงเฉินเปลี่ยนไปกลายเป็นแววตาที่จริงจังก่อนที่เขาจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประสานกันตรงหน้าอก 

“ ผนึก!!!! ”

อักขระทั้ง 5 ที่อยู่รอบกายของอสูรกายน้ำแข็งพวกมันได้พุ่งเข้ามารวมกันที่ร่างของอสูรกายน้ำแข็งที่ยืนอยู่ตรงกลาง 

“ อ๊าก!!!! ” อสูรกายน้ำแข็งมันส่งเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดอันแสบหูออกมาหลังจากที่อักขระทั้งห้าวิ่งเข้าสู่ตัวของมัน

หลิงเฉินใช้เวลาการผนึกมันอยู่นานก่อนที่ร่างของมันจะหายไป การผนึกทักษะจิตอสูรน้ำแข็งเป็นอันสำเร็จ 

ร่างของเด็กหนุ่มถึงกับเซไปมาพลังวิญญาณภายในร่างกายของเขามันลดลงในครั้งเดียวเป็นจำนวนมาก 

“ พลังวิญญาณของข้ามัน.... ”

หลิงเฉินหันกลับไปมองที่ร่างของคุณหนูรองโม่ที่กำลังน้่งอยู่บนเตียงข้างๆต้นไม้ เขาเดินกลับไปที่ร่างของนางพร้อมกับใช้มือเขย่าร่างอันเบาะบางของนางอย่างเบาๆ 

“ นี่!!! ”

ดวงตาทั้งสองข้างที่พับปิดอยู่ของนางเปิดขึ้นอย่างทันควัน ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แม้ว่านางจะอยู่ในสภาพหลับใหลแต่ก็สามารถรับรู้ทุกอย่างภายในแก่นพลังวิญญาณได้ 

ลมหายใจของนางหายใจถี่ระรัวราวกับคนที่กำลังเหนื่อยหอบ โม่ฉวี่หลิงรวบรวมสติของตนเองก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นมาจากท่านอน นางยังคงใช้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกนั้นมองมาที่หลิงเฉิน 

“ เจ้า... ” 

“ ไม่ต้องถามว่าข้าเป็นผู้ใด ข้าจะไม่ตอบเจ้า ” หลิงเฉินกล่าวตัดบทตั้งแต่นางยังไม่ทันได้เปิดปาก 

“ ข้ามาช่วยเจ้าสำเร็จแล้วก็จบงานของข้า แต่ก่อนที่ข้าจะจากไปข้าจะขอเตือนอันใดเจ้าไว้สักหน่อยก็แล้วกัน ต่อจากนี้จนกว่าพลังวิญญาณของเจ้าขึ้นไปอยู่ในระดับ หยั่งรู้ขั้นที่ 5 ห้ามฝึกฝนทักษะ จิตอสูรน้ำแข็งเป็นอันขาด ” หลิงเฉินอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เมื่อเขากล่าวจบร่างของก็ค่อยๆเลือนหายไปจากตรงหน้าของคุณหนูรอง 

เมื่อหลิงเฉินหายไปใบหน้าของคุณหนูรองยิ่งเต็มไปด้วยความประหลาดใจ 

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วยามดวงตาของคุณหนูแห่งสกุลโม่ก็ค่อยๆเปิดขึ้นหลังจากที่หลับใหลมานาน ที่แห่งนี้คือห้องของนาง!!! โม่ฉวี่หลิงพยายามรวบรวมสติของตนเองก่อนที่จะกวาดมองไปรอบๆ 

รอบเตียงนอนของนางเต็มไปด้วยบ่าวไพร่มากมายพร้อมกับพี่ชายและมารดาก็กำลังยืนมองนางด้วยสายตาเป็นห่วง 

ฮูหยินของท่านเจ้าเมืองเมื่อเห็นว่าบุตรสาวของตนฟื้นแล้วนางก็พุ่งเข้ามาโอบกอดร่างของบุตรสาวพร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างทันที 

คุณชายใหญ่โม่เยี่ยนที่ยืนอยู่ก็ฉีกยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ ก่อนที่เขาจะหันไปคารวะหวังเซียนที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกล่าว “ ขอบคุณมากขอรับท่านหวังเซียน ส่วนเรื่องของตอบแทนข้าจะรีบส่งไปให้ขอรับ  ” 

“ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้ขอรับคุณชายใหญ่ ” หวังเซียนที่ยืนอยู่ก็ขานรับอย่างเป็นมารยาท

หลังจากที่หลิงเฉินสามารถรักษาคุณหนูรองของท่านเจ้าเมืองได้ชื่อของหมอเทวดาก็พูดปากต่อปากไปถึงเมืองข้างๆ 

หลิงเฉินต้องใช้เวลาพักฟื้นอยู่ถึงสองวันกว่าที่พลังวิญญาณภายในร่างกายของเขาจะกลับมาเหมือนเดิม 

ภายในห้องพักสี่เหลี่ยมของหลิงเฉินกลางดึกของวันที่หลิงเฉินได้พลังวิญญาณกลับมาทั้งหมดเขากำลังนั่งอ่านตำราทักษะ เก้าชีพจร อีกครั้งเพื่อทบทวนก่อนที่จะเริ่มฝึกฝนมันอย่างจริงจัง 

ในตอนนี้เขาก็รู้ถึงชนิดของแก่นพลังวิญญาณของตนเองแล้วว่าเป็นแก่นพลังวิญญาณระดับสวรรค์ ห้าธาตุสยบสวรรค์ เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาก็ควรจะเริ่มฝึกทักษะเก้าชีพจรได้แล้ว 

หลังจากที่อ่านตำราทบทวนจนเสร็จเรียบร้อยแล้วหลิงเฉินก็หันไปมองว่าร่างของเด็กน้อยทั้งสองนั้นหลับไปหรือยัง ตอนนี้ลู่หมิงและลู่หนิงต่างหลับใหลกันไปจนหมดแล้ว 

“ เอาละเริ่มเลยแล้วกัน... ”

จบบท