แพทย์ทหารวิปลาส

บทที่ 24: ทำให้เรื่องยากเป็นเรื่องง่ายคนงานหลายคนส่ายศีรษะของตนเอง ท่าทีหมดอาลัยตายอยาก สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย แสดงความหวาดกลัวภายในใจของตนเองออกมาเงินหายาก ทว่าชีวิตนั้นหายากยิ่งกว่าพวกเขาไม่ต้องการให้วันหนึ่ง ร่างของพวกเขาไปลอยอยู่ในทะเลอย่างไม่อาจอธิบายได้ กลายเป็นเรื่องขบขันให้กับผู้อื่น“ฉันจะเพิ่มเงินให้!” สีหน้าของหลี่เยว่เหยาแปรเปลี่ยนไปเล็กๆ“จะไม่ทำอีกแล้ว!”คนงานหลายคนสะบัดแขนของตนเอง ส่ายศีรษะและเดินออกไปพร้อมถอนหายใจ ท่าทีเด็ดขาดอย่างมาก“ให้สองเท่าเลย!” หลี่เยว่เหยามองไปยังคนงานที่เหลืออย่างกระวนกระวายคนงานหลายคน ไม่สนใจว่าจะได้เงินเท่าใด แม้ว่าในใจจะไม่เต็มใจ แต่เพื่อที่จะรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ พวกเขาก็ไม่อาจทำงานต่อไปได้“ไปล่ะ!”“ประธานหลี่ไปหาคนอื่นเถอะ!”ในเสี้ยวพริบตา คนงานนับสิบ ก็เหลืออยู่เพียงแค่สองคนคนทั้งสองกะพริบตาอยู่สองสามครั้ง ในสมองคล้ายจะมีสงครามระหว่างมนุษย์กับสวรรค์ อยู่ในระหว่างการดิ้นรนต่อความขัดแย้งรุนแรงภายในใจ“คุณหลี่ จะเพิ่มเงินให้สองเท่าจริงๆ เหรอ?” ชายร่างเล็ก อยู่ในช่วงวัยกลางคนที่มีรูปร่างผอมบางจนแทบเห็นโครงกระดูก เอ่ยถามขึ้นอย่างอ่อนแรงคนงานที่มีรูปร่างผอมบางแบบเขา โดยปกติแล้วเหล่านายจ้างจะไม่ค่อยจ้าง แต่หลี่เยว่เหยาขาดคน ทำได้เพียงแค่พยักหน้าอย่างหนักแน่น: “ใช่!”“ฉันจะทำ!” คนงานร่างผอมไม่ลังเลอีก ยกหมัดขึ้นและทุบลง“ฉันด้วย!” อีกคนหนึ่งมีรูปร่างแข็งแรง รูปลักษณ์ธรรมดา บนใบหน้าไม่ปรากฎสีหน้ามากเท่าไหร่ ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เพื่อเงิน เพื่อที่จะได้เงินแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องใดล้วนไม่มีปัญหาตึก ตึก ตึก!หวังหลุนกลับมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจ เอ่ยออกมาด้วยท่าทีหายใจไม่ทัน: “หลี่…… คุณหลี่ ไม่มีคนงานยอมมาเลยครับ พอได้ยินว่าเป็นงานของโกดังจ้งซาน ก็ทำตัวเหมือนกับหลบเลี่ยงเชื้อโรค วิ่งหนีไปหมด”“อะไรนะ?” หลี่เยว่เหยานิ่งอึ้งมีกล่องอุปกรณ์ก่อสร้างมากกว่าห้าร้อยกล่องในโกดัง ทั้งหมดล้วนมาจากเยอรมัน เป็นสินค้าคุณภาพสูงนำเข้ามาในจีน กระเบื้องปูพื้น โคมไฟประดับ โลหะห้าชนิด ราคารวมแล้วหลายล้านหยวนหลี่เยว่เหยาไม่อาจที่จะยอมทิ้งเงินจำนวนมากขนาดนั้นไปเปล่าๆ ได้ ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องย้ายสินค้าออกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้นอกจากนั้น สินค้าล็อตนี้ยังถูกลูกค้าจองเอาไว้แล้ว ถ้าผิดสัญญา มันไม่ใช่เพียงแค่สินค้าเท่านั้นที่เสียหาย มันยังมีค่าปรับ รวมทั้งส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงด้วยเวลาขนส่งสินค้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หากสินค้าไม่ส่งถึงมือลูกค้าภายในเวลาก่อนสองทุ่ม ไม่ต้องพูดถึงการชดเชยค่าปรับในกรณีผิดสัญญาของโกดังจ้งซานเลย แม้แต่ชื่อเสียงยังได้รับผลกระทบมากกว่า ในอนาคต ใครจะกล้าที่จะทำการค้ากับโกดังจ้งซานอีกแม้ว่าผู้รับสินค้าจะเข้าใจ หากรอจนกระทั่งกลางคืน สามช่องดำตกอยู่ในความวุ่นวาย หากเถี่ยเหยาชาพาคนมาหาเรื่อง แค่จุดไฟเผา โยนระเบิดขวดเข้ามาสักสองสามลูก สินค้าในโกดังทั้งหมดก็คงถูกทำลาย“ทำยังไงดี?” หลี่เยว่เหยาขมวดคิ้วมุ่นไม่มีคนงาน เป็นไปได้หรือไม่ที่จะเคลื่อนย้ายสินค้าให้เสร็จด้วยคนสองคนตรงหน้า ก่อนที่จะมืด ย้ายสินค้าทั้งโกดัง? นั่นมันแค่เรื่องเพ้อเจ้อ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หลี่เยว่เหยาเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย อกสั่นขวัญหายไปชั่วขณะ ราวกับมดที่อยู่ในกระทะร้อนแผนร่วมมือกับเครือบริษัทเชิงหลงหยุดชะงัก ถ้าหากงานในสามช่องดำ ถูกนับว่าล้มเหลวอีก ตำแหน่งของหลี่เยว่เหยาในใจของหลี่จ้งซาน ย่อมต้องร่วงลงไปอย่างแน่นอน บางทีอาจจะไม่มีโอกาสได้ควบคุมเครือบริษัทจ้งซานอีกทว่า หลี่เยว่เหยามีเหตุผลที่ต้องยืนหยัดอยู่ เหตุผลที่เธอจะต้องได้ครองครองเครือบริษัททั้งหมดเพื่อแม่ของเธอเมื่อคิดถึงผู้เป็นแม่ หลี่เยว่เหยาก็กัดฟันสีเงินของเธอ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักหน่วง: “ย้าย! พวกเรามาทำด้วยกัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าก่อนมืด จะย้ายสินค้าพวกนี้ไม่เสร็จ”เมื่อพูดแล้วก็ทำอย่างที่พูด หลี่เยว่เหยาถกแขนเสื้อ เดินไปก้าวใหญ่ มุ่งหน้าตรงไปยังโกดังเก็บของ สีหน้าเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแม้ว่าจะต้องค่อยๆ ย้ายไปทีล่ะก้าว เธอก็จะยกสินค้าพวกนี้ไปที่รถแม้แต่ประธานยังลงมือด้วยตนเอง หวังหลุนและคนอื่น ๆ ไม่อาจแม้แต่จะมีข้ออ้างในการยืนมองความสนุกอยู่เฉยๆ จำต้องดันทุรังเดินเข้าไปในโกดัง เริ่มเคลื่อนย้ายกล่องสินค้าหลินเซียวมองไปยังหลี่เยว่เหยาที่มีรูปร่างบอบบางด้วยความประหลาดใจเล็กๆ ต่อผู้หญิงที่งดงามและดื้อรั้นคนนี้ ปรากฏความรู้สึกชื่นชมขึ้นมาสินค้าทั้งหมดห้าร้อยกล่อง แต่ล่ะกล่องหนักราวห้าถึงหกจิน ด้วยร่างกายเล็กๆ ของหลี่เยว่เหยา แค่ยกไม่กี่กล่องก็ทนไม่ไหว ทว่าเธอก็ยังคงกัดฟันทนเมื่อย้ายกล่องที่ห้า หลี่เยว่เหยาก็ทนไม่ไหว ความเร็วเริ่มลดลงเรื่อย ๆ ดวงตาเริ่มสั่นสะท้าน ร่างกายสั่นระริกแทบจะล้มลง“ฉันจะไม่ยอมให้พ่อดูถูกฉัน!” หลี่เยว่เหยาเดินไปทีล่ะก้าว ปล่อยให้หยาดเหงื่อหยดลงบนพื้น หยดน้ำเหล่านั้นแตกกระจาย“ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ ว่าผู้หญิงเองก็ทำงานได้เหมือนกัน!”ผู้หญิงที่งดงามอย่างหลี่เยว่เหยา ยอมเปลืองตนเอง ย้ายกล่องสินค้าที่ท่าเรือ ถ้ามีผู้คนมาเห็น ย่อมตื่นตระหนกจนอ้าปากค้าง“ฉันอยากให้วิญญาณของแม่บนฟ้าเห็น ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่และไม่เคยยอมแพ้!”ทีล่ะก้าว ทีล่ะก้าว หลี่เยว่เหยาเหงื่อแตกราวกับฝนตก ใบหน้างดงามเหนื่อยล้า ปรากฎความมุ่งมั่นที่หาได้ยากจากคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ทำให้รูปลักษณ์ของเธอยิ่งมีเสน่ห์“อึก!”ทันใดนั้น ร่างของหลี่เยว่เหยาก็สะดุ้ง หญิงสาวกัดริมฝีปากด้วยความเจ็บปวด ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติที่เอวของเธอ มันส่งเสียงดังออกมาเบาๆเขาไม่ต้องการที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ จะอย่างไรเขาก็เป็นเพียงแค่หมอประจำตระกูลที่ยังไม่ได้รับการยืนยันตำแหน่ง แต่ในตอนนี้ การกระทำของหลี่เยว่เหยา ได้ทำให้หลินเซียวรู้สึกประทับใจ“ฉันทำให้!”หลินเซียวพลันปรากฎตัวขึ้นที่เบื้องหน้าของหลี่เยว่เหยา หยิบกล่องหนักๆ ในมือของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งร่างของหญิงสาวพลันเบาหวิว ดวงตาของหลี่เยว่เหยาหม่นหมองลงเล็กๆ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น: “ทำไมกล่องที่มันหนักขนาดนั้นสำหรับฉัน ถึงได้ดูเหมือนไม่มีน้ำหนักราวขนนกในมือคุณแบบนั้น?”“ฮ่าฮ่า……” หลินเซียวไม่อาจตอบคำถามนี้ได้เช่นกัน เขาค้นหาคำตอบในสมอง ทว่าตัวเขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดตนเองจึงได้มีเรี่ยวแรงมหาศาลแบบนี้ถือกล่องเอาไว้ในมือ หลินเซียวไม่ได้รู้สึกว่ามันยากลำบาก เดินไปสองสามก้าวก็ไปถึงหน้ารถบรรทุกขนาดใหญ่ ยกมันลงไปวางอย่างง่ายๆคนงานที่กำลังรอรับสินค้า มองเขาด้วยสายตาเหม่อลอย แตะๆ กล่องสินค้า คิดว่ามันเป็นกล่องเปล่า“เด็กนี่ ทำไมถึงได้แรงเยอะนัก?” คนงานกระซิบกระซาบ ย้ายกล่องสินค้าเข้าไปในตัวรถอย่างยากลำบาก สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและสับสนงุนงงทันทีหลังจากนั้น หลินเซียวเดินไปมาระหว่างโกดังและรถบรรทุกอย่างรวดเร็ว ความเร็วในการเดินนับว่าน่าเหลือเชื่อ ยกออกมาทีล่ะสองกล่องด้วยมือสองข้าง เดินออกไปราวกับบินไม่ต้องพูดถึงหวังหลุนและเหล่าคนที่ทำงานอยู่ในออฟฟิศเลย กระทั่งคนงานทั้งสองคนที่ขนย้ายสินค้าตลอดทั้งปียังมีสีหน้านิ่งอึ้ง กระทั่งลืมที่จะทำงาน ทำเพียงจ้องมองหลินเซียวไม่นิ่งขยับ มองเขาวิ่งไปมาราวกับว่ากำลังเดินอยู่ในสวน“แรงเยอะเกินไปแล้ว!”“เขาทำแบบนั้นได้ยังไง?”“เรี่ยวแรงจะเยอะอะไรขนาดนั้น!”“ไม่ใช่ว่าเราก็ยกกล่องแบบเดียวกันเหรอ? ทำไมของเขาถึงดูเบานัก?”“ใช่! มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ!”คนงานทั้งสองไม่เชื่อ ดึงดันจะเปรียบเทียบตนเองกับหลินเซียว พุ่งตรงเข้าไปในโกดังราวสายลม พยายามจะยกสองกล่องด้วยมือข้างเดียว ทว่าก็ล้มลงบนพื้นดังตุ้บตุบ ตุบ!“พระเจ้า มันกล่องแบบเดียวกันจริงๆ หนักเป็นบ้า!”“น่ากลัวจริง!”“บ้าไปแล้ว!”“ไม่ใช่มนุษย์แล้ว!”ตอนนี้ คนทั้งสองแน่ใจอย่างสิ้นเชิง รับรู้ว่าตนเองเจอยอดฝีมือของจริงเข้าแล้ว ไม่ใช่เพียงแค่วิชาแพทย์ที่ยอดเยี่ยม ทว่ายังแข็งแกร่ง กระทั่งเคลื่อนย้ายกล่องสินค้ายังดูเป็นธรรมชาติ เต็มไปด้วยความงดงามหลินเซียวทำเรื่องยากให้กลายเป็นเรื่องง่ายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วยากจะหาใครเทียบ ทำให้ประกายความหวังปรากฎขึ้นในใจของหลี่เยว่เหยา ดวงตาทอประกายเจิดจ้าขึ้นย้ายสินค้าทั้งหมดในโกดังออกไปให้เสร็จก่อนมืด มันไม่ได้ดูจะยากเย็นขนาดนั้นอีกต่อไป...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 24: ทำให้เรื่องยากเป็นเรื่องง่าย

นิยายแนะนำ

แพทย์ทหารวิปลาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 24: ทำให้เรื่องยากเป็นเรื่องง่าย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้