### **ตอนที่ 6: เผยความลับของ ‘พิรุณโลหิต’**
_(ฉาก: ถ้ำลึกลับกลางหุบเขา เปลวไฟจากคบเพลิงส่องสะท้อนผนังหิน ข้างในมีแท่นศิลากลางถ้ำ บนแท่นวางตำราที่เปื้อนเืเล่มหนึ่ง รอบๆ เต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึมและกลิ่นอายอันหนักอึ้ง)_
---
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (จ้องมองตำราเก่าแก่บนแท่น หัวใจเต้นระรัว)
*"นี่หรือ… ‘พิรุณโลหิต’ ตำราต้องห้ามที่ถูกกล่าวขานในยุทธภพ?"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (เดินเข้าไปใกล้ ขมวดคิ้ว)
*"ข้าเคยได้ยินว่ามันเป็สุดยอดเคล็ดวิชา แต่มันก็เป็ศาสตร์มารที่ต้องแลกด้วยเืเ้าของ! เ้าคิดจะฝึกมันจริงหรือ?"*
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (กำมือแน่น สายตามุ่งมั่น)
*"หากข้าไม่ฝึก ข้าจะไม่มีทางล้างแค้นให้สำนักกระเรียนขาวได้!"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (ดึงแขนเขา สีหน้าจริงจัง)
*"แต่หากเ้าฝึก เ้าจะไม่ใช่ตัวเ้าอีกต่อไป! มีเพียงผู้ที่ผ่านความแค้นและความเ็ปสุดขีดเท่านั้นจึงจะควบคุมมันได้ เ้าพร้อมจะเดินบนเส้นทางนี้แล้วหรือ?"*
_(ไป๋หยุนเฟิงนิ่งเงียบ มองตำราอย่างลังเล ใจหนึ่งเต็มไปด้วยโทสะและความปรารถนาแก้แค้น แต่อีกใจก็หวาดหวั่นต่อผลที่ตามมา)_
**[เถี่ยซาน]** (เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากทางเข้าถ้ำ)
*"หึหึ ไป๋หยุนเฟิง เ้ากำลังจะกลายเป็ปีศาจแล้วสินะ!"*
_(ทั้งสองหันขวับไปมอง เถี่ยซานยืนกอดอก มองพวกเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน)_
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (ชักกระบี่ ตวาดลั่น)
*"เถี่ยซาน! เ้าตามข้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร?!"*
**[เถี่ยซาน]** (ยิ้มเย็น เดินเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว)
*"เ้าคิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้เ้าค้นพบ ‘พิรุณโลหิต’ ได้ง่ายๆ? แต่ก็ดีแล้ว… ข้าจะได้เห็นว่าเ้าจะเลือกเป็มนุษย์ หรือปีศาจกันแน่!"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (เตรียมชักกระบี่)
*"อย่าหวังว่าเ้าจะได้ตำรานี้ไป!"*
_(เถี่ยซานหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีไป๋หยุนเฟิง เสียงกระบี่ปะทะกันสะท้อนก้องในถ้ำ)_
_(ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไป ตำรา ‘พิรุณโลหิต’ บนแท่นศิลาก็เริ่มแผ่พลังอันลึกลับออกมา ลมหอบหนึ่งพัดผ่าน ทำให้หน้าตำราเปิดออก… เผยให้เห็นตัวอักษรที่เปื้อนเื)_
_(ไป๋หยุนเฟิงเหลือบมองตำราเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ร่างกายเขาจะเริ่มสั่นไหว พลังบางอย่างเริ่มซึมเข้าสู่ร่างของเขา…)_
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (กัดฟันแน่น เสียงสั่นเครือ)
*"พลังนี้… นี่มันอะไรกัน?!"*
_(ฉากจบลงด้วยแสงสีแดงเข้มที่แผ่ออกจากร่างของไป๋หยุนเฟิง ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็สีโลหิต ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเถี่ยซานและเสียงร้องะโของซูเสี่ยวเหมย)_
---
**(จบตอน)
46K
