ตอนที่ 22: เงาที่ไม่เคยจากไป
ยามค่ำในเมืองหลวง
หลังพระราชบัญชาประกาศไม่นาน บรรยากาศในราชสำนักดูสงบลงชั่วคราว
แต่ในความเงียบนั้น—กลับเต็มไปด้วยกระแสที่เดือดปุดอยู่ใต้พื้น
เครือข่ายของตระกูลกู้หายไปจากจวนหลายแห่งในคืนเดียว
บางคน “หายตัว” บางคน “เงียบหาย” และบางคน… “ตายคาหมอน”
…
ณ เรือนชั้นในของตระกูลกู้
ขันทีหนุ่มรีบเข้ามารายงานเสียงสั่น
“นายท่าน…คนของเราถูกจับได้ที่ชายแดนใต้อีกสามคนขอรับ”
ชายชรานั่งพิงเก้าอี้ไม้ดำเบื้องหน้าเตาผิง
คือใครอื่นไม่ได้นอกจาก กู้เหวิน อำมาตย์เฒ่าผู้ยังไม่หมดพิษ
เขาหรี่ตาช้า ๆ
“เหยียนซือหรง…เล่นเกมได้ดี”
“แต่ข้าก็เคยสอนหมากให้องค์ชายเฉิงมาแต่เล็ก…”
เขาหยิบกล่องเล็ก ๆ จากลิ้นชัก
ภายในมีตราประทับเหล็กจารึกคำว่า “หลานเจียง”
เป็ตราประจำตัวของ “อดีตหัวหน้าหน่วยลับวังหลวง” ซึ่งเคยสูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน
…
“ปลุกมันขึ้นมาเสียที…”
“หมากตัวที่ข้าเก็บไว้…แม้แต่ชื่อก็ไม่มีในราชสาร”
…
วันรุ่งขึ้น
ณ ศาลาริมทะเลสาบในวัง
เหยียนซือหรงนั่งสงบ อ่านรายงานของสายข่าวที่รายงานว่า “มีขบวนลับลอบผ่านชายแดนเหนือ”
และหนึ่งในชื่อที่ปรากฏในเอกสารลับคือ…
“เฟิงเจา”
เธอขมวดคิ้วทันที
“ชื่อนี้…ไม่ใช่ของคนที่ข้าเคยได้ยินในราชสำนักยุคปัจจุบัน”
แต่เสิ่นเสี่ยวหานที่อยู่ข้างเธอกลับตอบทันที
“ไม่ใช่ชื่อจริง…แต่นั่นคือชื่อที่ ‘นักฆ่าในตำนาน’ เคยใช้เมื่อสิบปีก่อนก่อนจะหายตัว”
…
เหยียนซือหรงหันมามองเขา
“เ้าหมายถึง… ‘จ้าวอู๋เหิน’”
“ผู้ที่เคยเป็เงามืดของฮ่องเต้องค์ก่อน? มือพิฆาตที่หายตัวหลังถูกสั่งปลด?”
เสิ่นเสี่ยวหานพยักหน้า
“และคนที่เคยส่งคำสั่งสังหารให้เขา…คือกู้เหวิน”
…
เธอหลับตาลง
สายลมพัดผ่านใบหน้า
“ถ้าศัตรูยอมแพ้ในแสงสว่างไม่ได้…พวกมันก็จะกลับมาในเงา”
“และการต่อสู้ครั้งต่อไป…อาจไม่ได้เกิดในศาลา หรือใต้กฎหมายอีกต่อไป”
…
ฉากสุดท้ายของบท
บนหน้าผาเหนือเมือง
ชายในชุดคลุมดำใบหน้าปิดผ้าคลุม ยืนมองลงไปยังเมืองหลวง
ดวงตาเยือกเย็นอย่างผู้ไม่รู้จักความกลัว
ริมฝีปากขยับแ่เบา
“เหยียนซือหรง…เ้ากล้าลากเ้านายข้าเข้าสู่แสง”
“ข้าจะพาเ้า…กลับสู่ความมืด”
…
จบบท
⸻
ตอนที่ 23 จะเริ่มเข้าสู่่ “การต่อสู้ในเงา” อย่างแท้จริง
กลุ่มนักฆ่าระดับตำนานกลับมาเล่นหมาก
ขณะเดียวกัน เหยียนซือหรงต้องสร้างเครือข่ายสายลับของตนเองขึ้นมาเพื่อป้องกันการโจมตีนอกกฎหมาย
8K
