ออกจากร้านมาก็เริ่มมืด คนแม้จะยังเดินคึกคัก แต่ถนนบางสายบางเส้นก็เริ่มเดินกันน้อยแล้ว นางตัดสินใจควบม้าไปตามทางที่คนน้อย ค่อยๆ ควบเหมาะๆ ไปมองรอบๆ ไปด้วยความร้อนรน
ทันใดนั้นก็มีเสียงทัก
“เซี่ยวเอ๋อ”
นางรีบหันควับไป
จูเจียวเชินทักเรียกนาง
นางจึงทักตอบ
“คุณชายจู..ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่คะ?”
“อ่ะ..อ่อ..ข้าก็มาดื่มนิดหน่อยนะ ข้าต่างหากที่ต้องถาม ทำไมเจ้ามาอยู่ที่แบบนี้ได้ ถนนเส้นนี้มีแค่คอสุรา”
“ข้า..มาตามหาท่านพี่ค่ะ”
“ท่านแม่ทัพเซียวเกิดเรื่อง?”
“หวังว่าจะไม่ค่ะ เขาออกมาดื่มที่นี่ จากนั้นไปไหนข้าก็หาไม่เจอ”
“อืม.. .... ... อ้อเมื่อสักครู่ข้าขออภัย ที่เรียกเจ้าสนิทสนมแบบนั้น พอดีข้าเรียกเจ้าว่าหนิงเอ๋อแล้วเจ้าไม่หันน่ะ”
“อ่อ..ข้าคงใจลอยน่ะคะ คุณชายเรียกข้าแบบนั้นก็ได้ องค์ชายฮุ่ยซิ่ว พี่เซิน และพี่ลู่ฉี ก็เรียกข้าแบบนั้น”
“งั้น...จะว่าอะไรมั้ยถ้าข้าจะช่วยหา”
เขาพูดแล้วก็จูงสายม้าให้ หนิงเอ๋อครุ่นคิดครู่หนึ่ง พลันหวนนึกได้ว่า ตามคนเดียวจะเหมาะสมกว่า
“ข้าไม่รบกวนคุณชายดีกว่าค่ะ...”
“ไม่หรอก....ข้าเต็มใจ.... .... ..”
“เซี่ยวหนิง”
เสียงเรียกจากด้านหน้าที่ม้ากำลังเดิน
คราวนี้หนิงเอ๋อรีบหันขวับ จากนั้นยิ้มออกมา
“ท่านพี่”
นางลงจากหลังม้าแล้ววิ่งเข้ามาหา
ลู่เอินที่เดินหน้าแดงกลิ่นเหล้าโชยนกล่าวขึ้น
“เจ้า...มืดค่ำไม่อยู่บ้านกลับออกมาขี่ม้าเดินเล่นกับคนแซ่จู..”
“ท่านพี่พูดอะไรน่ะ? ข้ากลับบ้านไม่เจขอท่าน อาบี้บอกว่าท่านหอบเงินถุงใหญ่ท่าทางเร่งรีบ เลยคิดว่าท่านจะมีธุระสำคัญ จึงไปสอบถามที่หอเหมยกุย พี่ฟางเหนียงให้ข้ามาลองหาท่านที่ร้านเหล้าใหญ่ๆ ข้าตามหาจนเจอคนของทางร้านบอกว่าท่านมาจริงแล้วไปไหนต่อก็ไม่ทราบ กำลังจะหาท่านต่อคุณชายจูที่บังเอิญดื่มอยู่แถวนี้ก็ทักข้า”
“เช่นนั้นเหรอ”
“ค่ะ”
“กลับบ้าน”
“ค่ะ ... ท่านขึ้นมา ข้าจะขี่พาท่านกลับ”
“ไม่...ข้าจะเดิน”
“อย่าดื้อสิคะ”
“ข้าเดินกลับเอง เจ้าขี่ม้ากลับบ้านซะ”
“ท่านไม่กลับข้าก็ไม่กลับ”
“เจ้าไม่กลับแล้วจะตามข้า ถ้าข้านอนข้างนอกล่ะ”
“ข้าเมียภรรยาท่าน ถ้าท่านนอกข้างถนนข้าจะหาที่นอนให้แล้วข้าจะนอนด้วย”
“นี่..เจ้า....”
“ท่านเป็นอะไรคะ? ท่านพี่ ข้าแวะซื้อขนมที่วันนี้เห็นว่ามันน่าอร่อยมาให้ท่าน เพราะในวังพวกนักเรียนกินกันใหญ่เลย โชคดีที่ร้านในเมืองมีขาย”
“ขนมที่เจ้ากับ......”
ยังไม่ทันพูดต่อ หนิงเอ๋อสวนขึ้น
“วันนี้ข้าเห็นขนม คนแรกที่ข้านึกถึงคือท่าน ถ้าหาซื้อไม่ได้ ข้าจะหาวิธีทำให้ท่านทาน อาจจะตะล่อมขอสูตรจากพ่อครัวหลวง แต่ร้านในเมืองกลับมีขาย รสชาติจะเหมือนในวังมั้ย เรากลับไปทานพร้อมกันนะ”
ลู่เอินมองตาหนิงเอ๋อที่ทอประกายเวลากล่าวถึงเขา เขามองผ่านนางไปยังคุณชายจู นางไม่แม้จะกล่าวถึงคนผู้นี้แม้แต่น้อย
“วันนี้เจ้า...สอนหนังสือ....เห็นว่าต้องยกขนมให้นักเรียน”
“แค่ยกเอง คุณชายจูมาช่วย ว่ากันตามจริง ข้าคนเดียวก็จัดการได้ ท่านอย่าลืม ข้าคือสาวใช้ที่ท่านหาจากที่ไหนไม่ได้แล้วนะ”
ลู่เอินยิ้มออกมา
“เด็กโง่ ตอนนี้เจ้าไม่ใช่สาวใช้แล้ว”
“สำหรับท่าน ข้าเป็นให้ทุกอย่างแหล่ะค่ะ ไม่ว่าจะ....”
ลู่เอินรวบหนิงเอ๋อมากอด จากนั้นหอมแก้มนางแรงๆ
“ท่านพี่ คุณชายจูดูอยู่.....”
หันไปพบว่าคุณชายจูหายไปได้สกครู่แล้ว
จากนั้นนางพาลู่เอินขึ้นม้าอย่างทุลักทุเล
แล้วค่อยๆ ขี่เดินทางกลับบ้าน
“ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรคะวันนี้ ข้าทำอะไรให้ท่านโกรธรึเปล่า? เราไม่ควรมีอะไรปิดบังกันแล้วนะ”
“วันนี้ข้าเห็นเจ้ากับ......”
หนิงเอ๋อเข้าใจในบันดล
“โธ่เอ้ย คนโง่...”
“นี่เจ้าว่าข้า...”
“ใช่ ข้าว่าท่าน ข้าพยามรักษาระยะห่างกับเขา แม้เขาจะตามข้า ...ข้าบอกปัดเขาจนไม่รู้จะปัดยังไง เขาก็ยืนกรานจะช่วยข้า ข้าน่ะ นอกจากตอนสอนแล้ว ก็คิดแต่จะกลับมาหาท่าน ข้าอยากให้ท่านกอดข้า”
“เจ้าชอบให้ข้ากอด?”
“ชอบค่ะ ข้ามีความสุขที่สุดเลย ถ้าไม่ติดว่าต้องสอนหนังสือ ข้าอยากทำขนม ทำอาหาร ต้มน้ำขิงเคี่ยวโจ๊กดูแลท่าน ฝึกกระบี่กับท่านแล้ว....”
“แล้วอะไร?”
“แล้วช่วยกัน...มีทายาท”
“เจ้านี่....ข้า...ข้าขอโทษนะ”
“ช่างเถอะ ข้าดีใจนะ”
“ดีใจ?ดีใจที่ข้าโกรธเนี่ยนะ?”
“ก็ท่านหึงข้า แสดงว่าท่านรักข้าจริงๆ ไง...ไม่ได้ปล่อยให้ข้าไปไหนมาไหนกับใครก็ได้ ฮิๆ ข้าสำคัญใช่มั้ยล่ะ”
“ฮึ..หลงตัวเอง”
“คุณชาย ..เอ้ย นายท่าน...ฮูหยิน”
เสียงของลู่ฉีควบม้ามาแต่ไกล
“นี่นายท่าน .....”
“เมาน่ะสิ เดือดร้อนพี่ลู่ฉีอีกแล้ว”
“ย้ายนายท่านมาม้าข้า ข้าจะพาเขากลับด้วยครับ”
“ไม่ต้องหรอกให้เขาพิงหลังข้านั่นแหล่ะ พี่คอบคุ้มกันเราเถอะ”
“ครับฮูหยิน”
“ท่านเรียกข้าว่าเซี่ยวเอ๋อแบบเดิมก็ได้”
“ไม่ได้หรอก ข้าน่ะดีใจนะ ที่ได้ท่านเป็นฮูหยินของคุณชายเรา”
“เหรอคะ...อ่า..ดูสิคุณชายของท่านหลับแล้ว นี่เหรอนายท่านหมู่ตึกสกุลเซียว พรุ่งนี้โดนท่านแม่ดุแน่ คอยดูเถอะ”
.......
“เจ้านี่ ดูไม่ได้เลยนะ!”
แน่นอนว่าเสียงนี้เป็นของสวีซูเม่ยมารดาเซียวลู่เอิน
ยามเว่ย(ช่วงบ่ายต้นๆ) ทุกคนในบ้านยแทบจะเสร็จภารกิจของตนหมด มีแต่นายท่านหมู่ตึกที่เพิ่งจะตื่นและสร้างเมา
“ข้าผิดไปแล้วครับท่านแม่”
“เป็นเจ้าบ้านแล้ว ยังต้องให้แม่มาดุ มาสอน ถ้าเซี่ยวเอ๋อไม่ออกไปตามเจ้า เจ้าจะกลับมาตอนไหน? ระหว่างทางหากเกิดอะไรขึ้น เจ้าที่เมาขนาดนั้นจะรับมือศัตรูยังไง?”
“ข้า....”
“นี่มันเรื่องอะไร บอกมาซิ ...ทะเลาะกับเมียใช่มั้ย?”
“เป็นข้าผิดเองครับ”
“ผิดยังไง”
“ข้า .. หึงหวงนาง”
สวีซูเม่ยเงียบไปพักหนึ่ง กล่าวด้วยน้ำเสียงเบาลง
“อืม...”
หนิงเอ๋อ สงสัยรีบกล่าว
“ท่านแม่คะ ...ทำไมพอบอกว่าเพราะหึงหวงข้า ท่านจึงเลิกว่ากล่าวล่ะ?”
“ถ้าเจ้าเป็นเช่นเดียวกับฮองเฮา แม้ไม่เท่าพระนาง แต่ก็มีบุรุษมากมายหมายปองแม้จะครองเรือนแล้ว ดงันั้นเป็นปกติที่ลู่เอินจะหึงหวงเจ้า”
“อ่อ..ค่ะ .. ข้าเข้าใจแล้ว”
“ทำไม? เจ้าอยากให้ข้าดุด่าเขาต่อ... ฮึๆ เด็กร้ายกาจใช้ข้าลงโทษสามีแทน”
“โธ่ ท่านแม่ล่ะก็...ข้าแค่อยากทราบเหตุผลที่ท่านไม่ดุต่อก็เท่านั้น ถ้าท่านยังไม่หยุดดุเขา ยังไงข้าก็จะขอร้องแทนเขาอยู่แล้ว”
ทั้งคู่ยิ้มหัวเราะ
แม่ผัวลูกสะใภ้มักไม่ลงรอย แต่หากลงรอบกันได้ดี นับว่ายากจะชนะแล้ว
..................
ตำหนักฮองเฮา
หนิงเซียนกำลังเลิกแขนเสื้อฝนหมึกเขียนอักษร
นางกำนัลรายงาน
“ทูลฮองเฮาเพคะ ไต้เท้าเฉินเซียวมาถึงแล้วเพคะ”
“เชิญไต้เท้าเซียวเข้ามา”
เมื่อจบการถวายบังคม และเชิญนั่ง
“ฮองเฮามีประสงค์ให้กระหม่อมเข้าเฝ้าเพื่อปรึกษาเรื่องภาพอักษร เหตุใดไม่ให้ผู้ที่เชียวชาญด้านนี้มากกว่ากระหม่อมมาอธิบายล่ะพระเจ้าข้า?”
“ท่านนี่...กำลังจะบอกว่าปกติฮองเฮาไม่มีกิจการบ้านการเมือง ไม่ควรเรียกขุนนางข้าหลวงราชสำนักมาใช้สอยสินะ?”
“หามิได้พระเจ้าข้า”
“วางใจเถอะ ข้าไม่กล้าเรียกใช้ท่านหรอก แค่รู้สึกมีเรื่องอยากปรึกษา”
กล่าวจบ ยกมือขึ้นด้านข้างระดับสายตาและสะบัดมือเบาๆ นางกำนัลและขันทีทั้งหมดล่าถอยออกไป
จากนั้นพระนางวางพู่กันกับชุดหมกลง
“ท่านทราบว่าข้าเรียกท่านมาทำไม”
เฉินเซียวชูมือยกประสานกล่าว
“กระหม่อมเบาปัญญา ฮองเฮาโปรดสั่งสอน”
“วิธีการบ่ายเบี่ยงพิรี้พิไรของขุนนางใช้กับข้าไม่ได้ เรื่องมือสังการ ศีรษะมือสังหารในห้องบุตรท่าน และการวิ่งแจ้งไปปรึกษาท่านเรื่องที่ข้ารู้ถึงการว่าจ้างพวกมันมาสังหารข้าของบุตรีท่าน แม้แต่การที่ท่านตำหนิบุตรีในวันที่นางไปหา....จะให้ข้าพูดอะไรอีกมั้ย?”
เฉินเซียวบีบรัดนิ้วมือที่ยกประสานค้างไว้แน่น เหงื่อกาฬผุดเป็นเม็ดๆ
พระนางกล่าวต่อ
“อ้อ ฝ่าบาททราบเรื่องแล้ว แต่ยกให้ข้าจัดการ ท่านคิดว่าข้าควรทำยังไง?”
“!!??”
104K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
