คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[6 มิถุนายน | 20:30 น.]

ณ หน้าปากถ้ำทิศตะวันออก ผาตัดจันทร์

กลิ่นอับชื้นที่เจือไปด้วยคาวสาบฉุนกะทิของสัตว์เลื้อยคลานโชยออกมาจากเงามืดเบื้องหน้า 

อคินรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากก้นบึ้งของถ้ำ 

แต่น่าแปลกที่ความหนาวนั้นกลับไม่ทำให้เขาขนลุกหรือสั่นสะท้าน 

มือของเขากระชับโล่กระดูกอสูรแน่น สัมผัสของมันแข็งกระด้างและไร้ชีวิต 

แสงสีฟ้าหม่นจากหน้าต่างระบบที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าส่องสว่างพอให้เห็นรอยเท้าขนาดมหึมาที่ย่ำลึกลงไปในดินแข็ง 

มันนำทางเข้าไปสู่ความมืดมิดของเทือกเขาบรรทัด

“ระวังตัวด้วย ทุกคน” 

อคินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและฟังดูไกลห่างในโสตประสาทของตัวเอง

เขาและกลุ่ม ‘อะนีมาเนีย’ บุกล่วงล้ำเข้าไปในอาณาเขตที่ระบบแจ้งว่าเป็นรังโทรลล์ถ้ำ 

แต่ยิ่งลึกเข้าไป อากาศกลับยิ่งข้นคลักไปด้วยพลังเวทธาตุโลหะจนหายใจลำบาก 

ทันใดนั้น ความเงียบสงัดก็ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงขยับปีกนับร้อยที่ดังพึ่บพั่บจนผนังถ้ำสั่นสะเทือน 

แสงจากตะเกียงพลังเวทที่ห้อยอยู่ข้างเอวสะท้อนให้เห็นเงาร่างที่พร่าเลือนเบื้องบน

“กับดักงั้นเหรอ!?” 

อัคคีคำรามพร้อมแยกเขี้ยวที่เคลือบด้วยเปลวไฟ

เบื้องบนนั้นไม่ใช่ยักษ์ร่างโต แต่เป็น 'ฮาร์ปี้เจ้าหญิง' อสุรกายครึ่งคนครึ่งนกที่สง่างามอย่างสยดสยอง 

ขนปีกของมันเป็นประกายเงินวาววับดุจใบมีดโกน บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎกระดูกที่ดูเหมือนจะงอกออกมาจากกะโหลกโดยตรง 

มันแผดเสียงหวีดแหลมสั่งการฝูงฮาร์ปี้บริวารที่พุ่งตัวลงมาดุจห่าฝนมีด

“ไม่ใช่... นี่มันคือรังหลอก!” 

จูเลียตะโกน ลีเมอร์สาวตีลังกาหลบการโฉบพุ่งพลางรัวกระสุนเวทมนตร์จากไรเฟิลคู่ใจ

ฮาร์ปี้เจ้าหญิงทะยานขึ้นสู่เพดานถ้ำที่สูงชัน 

ก่อนจะเรียกใช้สกิล [ฝนขนเหล็ก] ขนปีกที่คมกริบดุจเหล็กกล้านับพันเล่มพุ่งทะลวงลงมาเป็นวงกว้าง 

อคินพุ่งตัวเข้าไปบังหน้าสมาชิกในทีม

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงขนเหล็กปะทะกับโล่กระดูกอสูรดังสนั่นจนเกิดประกายไฟ 

อคินรู้สึกถึงแรงกระแทกที่รุนแรงจนไหล่ของเขาควรจะหลุดออกจากเบ้า 

แต่มันกลับไม่มีความเจ็บปวดแม้แต่นิดเดียว เขารู้สึกเพียงร่างกายที่ 'เบา' จนน่าประหลาด 

ราวกับเขากำลังบังคับกลุ่มควันให้เคลื่อนที่ไปตามสัญชาตญาณที่ระบบมอบให้

อคินรู้สึกถึงแรงกระแทกมหาศาล แต่มันกลับไม่มีความเจ็บปวดใดๆ ส่งถึงสมอง 

เขารู้สึกเพียงร่างกายที่เบาหวิวราวกับกลุ่มควันนั้นขยับเขยื้อนไปตามสัญชาตญาณที่ระบบ ‘มอบให้’ 

เขาและโบ้ หมาไทยหลังอานที่บัดนี้ร่างขยายใหญ่จนดูเหมือนสัตว์ประหลาดจากนรก 

ร่วมกันเป็นกำแพงมนุษย์และสัตว์ป่า ทุบทำลายพวกฮาร์ปี้ที่โฉบลงมาจนซากของพวกมันกองพะเนิน

“มันไม่ลงมาหาเราแน่!” 

อคินตะโกนก้องขณะยกโล่กระแทกคลื่นเสียงหวีดแหลมที่ฮาร์ปี้ระดับจ่าฝูงแผดออกมา

อสุรกายบินได้ 6 ตัวที่ร่างกายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหล็กกล้าพวกนั้นฉลาดเกินไป 

พวกมันร่อนลมด้วยความเร็วสูงอยู่เหนือน่านฟ้าที่เอื้อมไม่ถึง ใช้วิธียิงขนปีกคมกริบลงมาประหนึ่งห่าฝน 

อคินวาดมือผ่านอากาศ เรียกใช้สกิลที่เขาเชื่อมั่นว่าเป็นพรจากสวรรค์

“ [อวยพร] !” 

แสงสีทองนวลอาบไล้ร่างปาร์ตี้สัตว์ ช่วยเพิ่มความเร็วในการตอบสนองจนภาพการเคลื่อนไหวของพวกเขาทิ้งเงาจางๆ ไว้เบื้องหลัง 

“ [ลับคม] !” อคินใช้นิ้วลูบผ่านใบดาบ พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์เคลือบคมดาบจนส่งเสียงหวีดหวิวข่มขวัญศัตรู

“บัวลอย เคลือบอาวุธให้ทุกคน!”

แมวสามสีที่บินวนอยู่เหนือหัวด้วยปีกพลังเวทสะบัดอุ้งเท้า 

แสงสีม่วงดำจากสกิล [เคลือบอาวุธ] อาบลงบนดาบของอคินและคมเขี้ยวของโบ้ในทันที 

พลังธาตุมืดเริ่มกัดกร่อนพลังเวทที่ปกป้องปีกเหล็กของพวกมันจนสีเงินแวววาวเริ่มหมองคล้ำ

“โฮกกกก!” 

ทองดี เสือโคร่งยักษ์ชักดาบยักษ์ที่ติดตั้งไว้บนหลังออกมาฟาดฟันคลื่นอากาศเพื่อเบี่ยงทิศทางขนปีก 

ขณะที่จูเลียซึ่งเกาะอยู่บนชะง่อนผาสูงสุด พยายามใช้ [กระสุนพฤกษา] ยิงสกัด แต่วงโคจรการบินของพวกมันซับซ้อนเกินไป

“มันเร็วเกินไปจูเลีย! เล็งตัวที่กำลังจะพ่นไฟ!” 

อคินสั่งการอย่างเฉียบขาด

ฮาร์ปี้ตัวหนึ่งแผดเสียงกึกก้อง ลวดลายสีม่วงบนลำคอของมันเรืองแสง 

เตรียมจะพ่นเพลิงวิวัฒนาการใส่กลุ่มของเขา 

“บรู๊วววว!” โบ้เห่าก้องเรียกความสนใจด้วยสกิล [ยั่วยุ] 

ขนอานหลังพองออกพร้อมเปิดใช้ [กำแพงเหล็กกล้า] รับแรงปะทะจากเพลิงที่พ่นลงมาดั่งอุกกาบาต

ตึงงงงง! 

พื้นดินแตกละเอียด แรงอัดอากาศทำเอาหินรอบข้างถล่มลงมา แต่โบ้ยังคงยืนหยัดราวกับภูผาปกป้องทุกคนไว้ได้

“มายา! ถ้ามันไม่ลงมา เราต้องกระชากมันลงมาเอง!” 

อคินตะโกนสั่ง

มายา สมเสร็จลายขาวดำที่ร่างกายเลือนรางราวกับภาพวาดสีน้ำ ก้าวออกมาข้างหน้า 

จมูกยาวของเธอพ่นหมอกควันสีจางออกมาสแกนตำแหน่ง ดวงตาเรืองแสงสีเทาหม่น ก่อนจะรวมพลังความมืดไว้ที่ปลายงวง

“ [ศรเงา] !” 

ลูกศรสีดำทมิฬพุ่งแหวกอากาศไปอย่างเงียบเชียบ มันปักเข้าที่โคนปีกซ้ายของฮาร์ปี้จ่าฝูงอย่างแม่นยำ 

พลังเงาพุ่งเข้าแทรกแซงวงจรพลังเวทจนปีกเหล็กกล้านั้นไร้ความรู้สึก

ฮาร์ปี้ตัวนั้นเสียการทรงตัว ร่างมหึมาของมันควงสว่านร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน อคินเห็นจังหวะที่มันกองอยู่กับพื้น 

เขาพุ่งทะยานเข้าไปราวลูกศร ฝ่าเท้าของเขาแทบไม่สัมผัสพื้นดิน ร่างกายเบาหวิวอย่างที่มนุษย์ทั่วไปไม่มีทางทำได้

“ [เงาพันธนาการ] !” 

บัวลอยคำราม แสงสีดำพุ่งออกจากเงาใต้เท้าของอคินเข้าพันธนาการศัตรูไว้

อคินกระโดดขึ้นสูง หมุนตัวฟาดฟันดาบที่เคลือบด้วยพลังเงาลงบนข้อต่อลำคอของฮาร์ปี้ 

“ [ฟาดฟัน] !” 

ฉัวะ! 

คมดาบตัดผ่านเกราะหนังและกระดูกจนขาดสะบั้น 

เลือดสีดำทะลักออกมาตามรอยแผล อคินลงจอดบนพื้นอย่างมั่นคงโดยไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า

...

[02:15 น.]

หลังจากปิดฉากฮาร์ปี้ตัวสุดท้าย อคินยืนหอบหายใจ เขาพยายามบังคับให้ปอดขยายตัวเพื่อรับอากาศ 

แต่น่าแปลกที่เขาไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่แท้จริง 

กล้ามเนื้อของเขาไม่สั่นเทา ไม่มีหยดเหงื่อไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตพนักงานออฟฟิศที่เริ่มเปื่อยยุ่ย 

เขามองดูมือของตนเองในความมืด มันดู... ซีดเผือดเกินไปหรือไม่?

เขาเดินเข้าไปสำรวจซอกหินลึกใกล้ฐานหน้าผา แต่แล้วกลิ่นเหม็นสาบของเนื้อเน่าที่รุนแรงกว่าเดิมก็ทำให้เขาสะอิดสะเอียน 

หน้าต่างระบบกะพริบเตือนเป็นสีเหลืองนวลวูบวาบ

[ตรวจพบร่องรอยโทรลล์ถ้ำ... ถอยซะเจ้าเบ๊! กลิ่นกำมะถันแรงขนาดนี้ มีแค่พวกกินคนเท่านั้นแหละ!]

“รอยเท้าโทรลล์ถ้ำจริงๆ ด้วย...” 

อคินหมอบลงต่ำ มองรอยเท้าขนาดใหญ่โตผิดมนุษย์ที่จมลึกในดินแข็ง 

“พวกฮาร์ปี้ที่วิวัฒนาการพวกนี้อาจจะเป็นแค่ 'อาหาร' หรือ 'ยามหน้าประตู' ของมัน...”

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:39:59] 

เขามองดูตัวเลขระบบ ขาของเขาเริ่มรู้สึก ‘หนัก’ ขึ้นเรื่อยๆ 

เหมือนน้ำหนักของโลกกำลังกดทับลงมา ตัวตนของเขาเริ่มจะพร่าเลือนไปกับบรรยากาศโดยรอบ

“ทุกคน ถอย! เวลาของเราหมดแล้ว แจ้งหน่วยเหนือและรุ่นพี่มามาเลดทันที พรุ่งนี้คือศึกที่แท้จริง”

เขาลากซากสัตว์ที่ถูกกัดกินครึ่งๆ กลางๆ ขึ้นมาดูด้วยความสงสัย 

“พวกโทรลล์เอาเสบียงมาเลี้ยงฮาร์ปี้พวกนี้? พวกมันกำลังสร้าง 'เรดบอส' เพื่อเป็นกำแพงอากาศให้ตัวเองงั้นเหรอ? ระบบนิเวศแบบพึ่งพากัน... พวกมันกำลังจัดระเบียบใหม่”

ตลอดห้าคืนถัดมา อคินและทีมอะนีมาเนียใช้กลวิธี ‘ตีหัวเข้าบ้าน’ อย่างรัดกุม 

เขาเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของร่างกายตนเอง 

ทุกครั้งที่เขาสังหารอสูร พลังงานสีนวลจะไหลเวียนเข้าสู่ร่าง และหน้าต่างระบบจะกะพริบเปลี่ยนตัวเลขเลเวลอย่างรวดเร็ว

ภายใต้การล่าโทรลล์ตลอดหลายวันที่ผ่านมา 

อคิน เลเวลเพิ่มขึ้นเป็น เลเวล 76 ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวได้แม่นยำดุจเครื่องจักรสังหาร 

เขารู้สึกว่าตนเองไม่ต้อง ‘พยายาม’ อีกต่อไป แค่คิด ร่างกายก็ไปถึงก่อนที่สมองจะสั่งเสร็จสิ้น

ขณะเดียวกัน ทองดี และ อัคคี ก็มีเลเวล 77 ทั้งคู่ ตามมาด้วยโบ้ ที่เลเวล 74 มายา เลเวล 73 

ส่วน จูเลีย และ บัวลอย เลเวล 72 และทั้งคู่ 

ทุกตัวต่างเลเวลสูงขึ้นกว่าตอนออกล่าด้วยกันที่ป่าในเทือกเขาสอยดาวเสียอีก 

เขตล่าเทือกเขาบรรทัดทำให้เลเวลของพวกเขาพุ่งกระฉูดกลายเป็นนักรบระดับแนวหน้าของอาณาจักรภายในเวลาสิบวัน

อคินใช้แผนลอบสังหารโดยอาศัยหมอกของมายาและการยิงสกัดของบัวลอย 

เขาพุ่งเข้าหาโทรลล์ที่หลงฝูง ใช้โล่ทุบทำลายจุดอ่อนที่หัวเข่าก่อนที่โบ้จะเข้าขย้ำลำคอ 

การต่อสู้แต่ละครั้งทำให้อคินรู้สึก ‘ภูมิใจ’ ในฐานะอัศวินที่ระบบเลือก

จนกระทั่งคืนวันที่ 10 ในส่วนลึกที่สุดของถ้ำผาตัดจันทร์ที่ลึกเกินกว่าใครจะเคยย่างกราย 

อคินพบกับสิ่งที่ทำให้สติของเขาต้องสั่นคลอน

บนผนังถ้ำที่เปียกชื้น มีรอยอักขระประหลาดสีแดงคล้ำถูกเขียนด้วยเลือดอสูร 

กลิ่นของมันเหม็นสาบจนอคินรู้สึกอยากจะขย้อนสิ่งที่ไม่มีอยู่ในกระเพาะออกมา 

เบื้องหน้าคือ ‘ที่นั่ง’ ขนาดมหึมาที่ถูกสลักจากหินงอกหินย้อย มันดูเหมือนราชบัลลังก์ของราชาผู้ป่าเถื่อน

“มันไม่ใช่แค่โทรลล์ธรรมดา...” 

อคินจ้องมองรอยเท้าที่ใหญ่กว่าโทรลล์ทั่วไปสามเท่าหน้าบัลลังก์นั้น 

“มันกำลังจะพัฒนาไปสู่ระดับ 'ราชา' ... และดูเหมือนมันจะรู้วิธีการจัดระเบียบกองทัพ”

เขารู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากส่วนลึกของความมืดที่แสงไฟส่องไม่ถึง 

สายตาที่ไม่ได้มีเพียงความหิวกระหาย แต่เต็มไปด้วย ‘ปัญญา’ และ ‘ความแค้น’

“ระบบ... นายเห็นนั่นไหม?” 

อคินถามในใจ

หน้าต่างสีฟ้ากะพริบวูบวาบประหนึ่งกำลังประมวลผลอย่างหนัก

[ฉันเห็นแล้ว... อคิน คืนนี้พอแค่นี้เถอะ นายเหลือเวลาแค่ 60 นาที กลับไปที่บ้านพักได้แล้ว!]

อคินมองดูปลายเท้าของตนเองที่เริ่มเลือนรางราวกับภาพวาดที่ถูกลบ 

เขารู้สึกถึงความอ่อนแรงที่ถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหัน 

ความรู้สึก ‘หนัก’ ที่ปลายประสาทเตือนว่าเวลาแห่งการเป็นวีรบุรุษกำลังจะสิ้นสุดลง 

และเขาต้องกลับไปสู่ความมืดมิดที่เขาเองก็จำไม่ได้ว่ามันคืออะไร

“นั่นสินะ... พรุ่งนี้เราจะกลับมาพร้อมกับกองกำลังเต็มรูปแบบ” 

อคินพึมพำ ก่อนที่สติของเขาจะวูบดับไปพร้อมกับการนับถอยหลังของระบบที่เหลือเพียงเลขศูนย์

เขาทิ้งตัวลงในเงามืด โดยไม่รู้เลยว่าร่างที่ร่วงหล่นลงพื้นนั้น ไม่ใช่อัศวินในชุดเกราะ 

แต่เป็นเพียงแมวสามสีตัวเล็กๆ ที่กำลังขดตัวกลมอยู่ในกองเสื้อผ้าพนักงานออฟฟิศที่วางอยู่ท่ามกลางซากศพอสูร

...

[11 มิถุนายน | 02:00 น.]

ณ ประตูเมืองเขาชะอม เขตหน้าด่านตะวันออก

ความเงียบสงัดของราตรีถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักอึ้งและลากถูไปกับพื้นดินลูกรัง 

อคินเดินนำขบวนทีมอะนีมาเนียกลับมาถึงหน้าด่านตรวจในสภาพที่ดูเผินๆ เหมือนอัศวินผู้ตรากตรำจากศึกหนัก 

แต่หากใครสังเกตให้ดีจะพบว่า ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน 

ร่างกายของเขามีอาการ ‘กระตุก’ เล็กน้อยเหมือนภาพสัญญาณแทรกในจอโทรทัศน์เก่าๆ

เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักมหาศาลที่กดทับลงบนบ่า ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าของกล้ามเนื้อ 

แต่มันคือ ‘กฎ’ ของโลกที่เริ่มทวงคืนพื้นที่ ขาของเขาสั่นระริกราวกับมันพร้อมจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุได้ทุกเมื่อ

“หยุดก่อน! ระบุตัวตนด้วย!” 

ทหารยามในชุดเกราะหนังตะโกนพร้อมชูคบไฟขึ้น แสงสีส้มวูบวาบเผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดของอคินที่ส่องประกายสะท้อนกับหน้าต่างระบบสีฟ้า

“อคิน... และสัตว์สังกัดหน่วยอะนีมาเนีย” 

เขาเค้นเสียงพูด แสงสีฟ้าจากระบบสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขาเป็นสัญญาณยืนยัน ทหารยามคนนั้นรีบเก็บอาวุธและทำความเคารพทันที

“ขออภัยครับท่านอัศวิน! มีรายงานด่วนอะไรจากทางผาตัดจันทร์ไหมครับ?”

อคินหอบหายใจหนักหน่วง แม้ในใจจะสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่รู้สึกเจ็บปอดเลยสักนิดทั้งที่หอบขนาดนี้ 

เขาเกาะขอบรั้วไม้ที่กั้นประตูเมืองไว้แน่น 

“แจ้งท่านมามาเลดและฝ่ายความมั่นคงด่วนที่สุด... ในถ้ำนั่นไม่ใช่แค่ที่กบดานของอสูรแตกทัพ”

เขาหยุดพักหายใจ ดวงตาจ้องมองเข้าไปในตาของทหารยามด้วยความเคร่งเครียด 

“เราพบ ‘โทรลล์ผู้บัญชาการ’ มันมีความฉลาดพอที่จะจัดระบบนิเวศใหม่ มันเลี้ยงพวกฮาร์ปี้ไว้เป็นหูเป็นตาทางอากาศ และกำลังเขียนอักขระมนตรา... พวกรังโทรลล์ที่เหลือต้องถูกกวาดล้างทันที ก่อนที่มันจะวิวัฒนาการเป็นระดับ ‘ราชา’ โดยสมบูรณ์ มิเช่นนั้นเขาชะอมจะกลายเป็นเพียงโต๊ะอาหารของพวกมัน!”

ทหารยามรีบจดบันทึกด้วยมือที่สั่นเทา 

กลิ่นอายสังหารและแรงกดดันพลังเวทที่แผ่ออกมาจากร่างของอคินนั้นรุนแรงจนคนธรรมดาแทบยืนไม่อยู่ 

“ขะ...เข้าใจแล้วครับท่านอัศวิน! ผมจะส่งรายงานด่วนที่สุดถึงหอสั่งการภายในห้านาที!”

อคินพยักหน้าช้าๆ เขาไม่แม้แต่จะรอฟังคำขอบคุณ 

ร่างในชุดเชิ้ตพนักงานออฟฟิศที่สวมทับด้วยเกราะกระดูกอสูรค่อยๆ หันหลังเดินกลับไปยังโซนพักอาศัย 

โดยมีโบ้และบัวลอยเดินขนาบข้างไม่ห่าง 

แววตาของสัตว์ทั้งสองไม่ได้มีความฮึกเหิมจากการรบ แต่กลับเต็มไปด้วยความกังวล 

พวกมันคอยเดินเบียดข้างกายอคิน ราวกับจะช่วยพยุงไม่ให้ร่างที่เริ่มโปร่งแสงนั้นล้มลง

...

[02:45 น.]

อคินเดินเข้ามาในห้องพักที่มืดสนิท เขาไม่เปิดไฟ เพราะแสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบนั้นเพียงพอแล้ว 

เขาค่อยๆ ปลดสายรัดเกราะออกอย่างทุลักทุเล มือของเขาเริ่มบังคับยากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของร่างกายอีกต่อไป

เขาทิ้งตัวลงบนเตียงไม้ สัมผัสของฟูกที่นอนดูไกลห่างออกไปทุกที ตัวเลขสีฟ้าที่มุมสายตากะพริบเตือนสีแดงเข้ม

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:04:59] 

“จบไปอีกคืน...” 

อคินพึมพำกับความมืด 

“ทำไมโลกนี้มันถึงหนักขนาดนี้กันนะ...”

[โทรลล์ระดับราชา... หึหึ ดูเหมือนอาณาจักรสยามจะไม่ได้สงบสุขอย่างที่ตาเห็นสินะ เจ้าทำหน้าที่สายสืบได้ดีมากอคิน... พักซะเถอะ พรุ่งนี้ 'เจ้าส้มซ่า' คงมีเรื่องปวดหัวมาฝากเจ้าแน่นอน]

อคินยิ้มบางๆ เขาคิดเสมอว่าระบบนี้ช่างมีความคิดความอ่านที่แปลกประหลาด 

บางครั้งก็ดูเหมือนห่วงใย บางครั้งก็ดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง 

แต่สำหรับเขาที่สูญเสียความทรงจำและตื่นมาในโลกที่พังทลาย หน้าต่างสีฟ้านี้คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเขายังมี ‘ตัวตน’ อยู่

“แต้ม... นายอยู่ที่ไหนนะ...เมื่อไรเราจะได้เจอกัน”

 เขาพึมพำชื่อแมวที่เขาจำได้เพียงชื่อ แต่ภาพในหัวกลับพร่าเลือน 

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]