รักลับ ๆ ของวิศกรตัวร้าย

ตำรวจตามมาเจอคนร้ายคนแรกซึ่งยังไม่รู้สึกตัวเพราะโดนไม้ท่อนใหญ่เข้าไปกลางหลัง ตำรวจใส่กุญแจมือเรียบร้อย

“ดาบ 2 คนอยู่ที่นี่ ที่เหลือตามผมมา”

“ระวังตัวหน่อยนะเราใกล้ตัวคนร้ายมากแล้ว” ตำรวจรีบรุดหน้าเข้าไปข้างในป่าเร็วขึ้นเพราะกลัวอันตรายอาจจะเกิดขึ้นได้กับวรรณรส

คนร้ายที่ซุ่มอยู่ ได้ยินเสียงคนเดินเท้าเข้ามาหลายคน จึงมั่นใจได้แน่ว่าตอนนี้ตำรวจกำลังเข้ามาจำนวนมาก จึงตัดสินใจโทรหาผู้สั่งการ

“เจ้านายครับ ตอนนี้ผมโดนตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว”

“แล้วแกจัดการมันได้หรือยัง”

“ไม่ได้ครับ ตำรวจมันดมกลิ่นเราได้เร็วมากครับผมคิดว่าตอนนี้ไอ้คนที่มากับผมน่าจะโดนตำรวจจับได้แล้วครับ”

“แล้วมึงจะอยู่ทำไมละ มึงก็รีบหนีไปซิ เดี๋ยวก็ซวยกันหมดหรอก”คนร้ายเมื่อได้ยินคำสั่งจากเจ้านายก็รีบมุ่งหน้าไปยังป่าอีกทางเดินไม่ได้สนใจวรรณรสอีกเลยวรรณรสเมื่อเห็นคนร้ายเดินหนีไปอีกทางจึงร้องขอความช่วยเหลือเนื่องจากตอนนี้เขาไม่มีแรงแม่แต่จะลุกขึ้นเดินได้แล้ว

“ช่วยด้วย ช่วยด้วยคะ อยู่ทางนี้คะ”ตำรวจเมื่อได้ยินเสียงรีบรุดหน้าไปอย่างเร็ว

“วรรณ วรรณ คุณอยู่ไหน วรรณ ตอบผมหน่อย”ชินภัทรตะโกนเสียงดังร้องเรียกเมียตัวเอง” วรรณรสเมื่อได้ยินเสียงชินภัทรแล้ว ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากพุ่มไม้เนื่องจากเขาไม่กินทั้งน้ำและข้าวมาหลายชั่วโมงแล้ว ทำให้ไม่มีแรงจะร้องตอบชินภัทร

“ฉันอยู่นี้” วรรณรสคลานมาเกาะขาของชินภัทร ชินภัทรสะดุ้งเอือกแล้ววิ่งไปกอดภรรยาด้วยความดีใจ

“คุณเป็นยังไงบ้าง”

“ฉัน ฉัน วรรณรสก็หมดสะติไป”

“เรารีบออกไปจากที่นี้เถอะครับ เหมือนภรรยาคุณจะขาดน้ำ ขาดอาหารหลายชั่วโมงแล้วที่นี้อากาศชื้นมาก ต้องรีบส่งโรงพยาบาลเร็ว ๆ ครับ”

“วรรณ วรรณ “ ชินภัทรอุ้มภรรยาตัวเอง แล้วรีบเดินตามตำรวจออกมา

“อีกไม่เกิน 10 นาที จะมีรถพยาบาลมาช่วย เรารีบไปกันเถอะ”

ชินภัทร อุ้มวรรณรสมาที่ถนนทางหลวงของจังหวัดมีรถโรงพยาบาลมาพร้อมรับคนป่วย ชินภัทรอุ้มวรรณรสขึ้นรถพยาบาล

“วรรณ ทำใจดี ๆ นะ คุณอยู่บนรถพยาบาล ใจเย็นนะ เราปลอดภัยแล้ว”

“ชิน เดี๋ยวลุงจะตามไปโรงพยาบาลนะ”

“ครับลุง”

“วรรณ วรรณ”

“ใจเย็น ๆ นะคะ รบกวนไปนั่งฝั่งโน้นนะคะ ขอพยาบาลดูคนป่วยหน่อยคะ”

“เดี๋ยวต้องรีบให้น้ำเกลือ คนป่วยอ่อนแรงมากคะ”

“เขากำลังตั้งครรภ์ครับ ช่วยเมียผมด้วยนะครับ”

“ไม่น่ามีอะไรน่าห่วงใจเย็น ๆ นะคะ อีกไม่เกิน 15 นาทีน่าจะถึงโรงพยาบาลแล้วคะ”

@โรงพยาบาลเพชรบุรี

มาถึงโรงพยาบาลประจำจังหวัด ก็นำตัววรรณรสเข้าห้องฉุกเฉินเวลานี้ก็ประมาณ 03.00 น. ชินภัทรเฝ้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ทันใดนั้นคุณหมอก็ออกมา

“ญาติคุณวรรณรส”

“ผมครับ ผมเป็นสามีครับ คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ”

“ปลอดภัยแล้วครับ คนไข้มีอาการอ่อนเพลีย หมอให้น้ำเกลือแล้วอาจต้องนอนพักประมาณ 6-7 ชั่วโมง”

“แล้วผมต้องการย้ายเข้ากรุงเทพ ทำได้ไหมครับ”

“หมอแนะนำว่าอย่าเพิ่งเลยครับ คนไข้มีครรภ์ด้วยต้องให้พักผ่อนหลายชั่วโมงถึงจะเคลื่อนย้ายคนป่วยได้คะ”

“อ๋อ ครับ ขอบคุณครับคุณหมอ”

“เดี๋ยวจะย้ายเข้าห้องพิเศษตามที่คุณร้องขอ น่าจะไม่เกิน 30 นาทีรอเจ้าหน้าที่เคลียร์เรื่องห้องก่อนนะ”

“ขอบคุณครับ”

วรรณรสออกจากห้องฉุกเฉินมาอยู่ห้องพิเศษโดยมีชินภัทรนั่งเฝ้าอยุ่มิห่าง เขาเอามือของวรรณรสมาจับไว้ และพูดกับวรรณรสเบา ๆ

“คุณปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก รีบตื่นมาหาผมเร็ว ๆ นะคุณวรรณ ผมรอคุณอยู่ผมจะต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องนี้ใครเป็นคนทำ แล้วผมจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด”ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์เข้ามา

“ฮัลโหล ชินภัทรพูดครับ”

“ชิน ลุงอยู่ที่สถานีตำรวจนะ ตอนนี้คนร้ายมันรับสารภาพแล้วว่าพ่อขอพิมพ์สุดาเป็นจ้างวานฆ่าวรรณรส”

“อะไรนะ เป็นไปได้ยังไงครับ ทำไมต้องฆ่าวรรณรสครับ”

“เรื่องนี้คนรับจ้างมันก็ตอบไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไรไว้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจนะตอนนี้ต้องให้อัยการสั่งฟ้องออกหมายจับก่อนที่เขาจะหนีออกจากประเทศ”

“ผมคิดไม่ออกเลยว่าเขาทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ผมคิดไม่ถึงจริง ๆอาจจะเป็นพิมพ์สุดาก็ได้นะที่สมรู้ร่วมคิด เพราะพิมพ์สุดาก็อยากได้ชินกลับไปหานะ”

“แต่พิมพ์เขาคิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้หรอกครับ ใจร้ายมากครับผมไม่ให้อภัยนะครับ เขาเกือบจะฆ่าภรรยาและลูกของผมนะครับ”

“เรื่องนี้ตำรวจต้องจัดการตามกฎหมายอยู่แล้วถ้าถูกซัดทอดว่าเป็นผู้จ้างวานน่าจะหนักอยู่นะเพราะเจอหลักฐานข้อความที่คนร้ายสองคนคุยกันเรื่องแผน และจำนวนเงินที่จะได้รับด้วย คิดว่าดิ้นไม่หลุด”

“ดีแล้วครับลุง”

“แล้วตอนนี้วรรณเขาปลอดภัยลัวใช่ไหม หมดเคราะห์หมดโศกซะทีนะ”

“ขอบคุณครับลุง”

ชินภัทรมานั่งคิดเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขา ครอบครัวของพิมพ์สุดาทำร้ายเขาถึงสองครั้งครั้งแรกคือพิมพ์สุดาทิ้งเขาไปแต่งงานกับจอนนี่โดยไม่แยแสในความรักของเขาเลยเขายังให้อภัยและยังคิดว่าเขาเป็นเพื่อนคนหนึ่งแต่ครั้งนี้ทำเรื่องร้าย ๆ ได้อีกคนไม่เหลือแม้แต่ความเป็นเพื่อนให้แล้ว คนต้องไม่เผาผีกันจริง ๆ

“คุณชิน คุณชิน” เสียงของวรรณรสร้องเรียก ชินภัทรหันไปมองตามเสียงแล้วรีบไปหาวรรณรสฃ

“วรรณ คุณฟื้นแล้วเหรอ คุณหิวไหม อยากกินอะไรไหม เราปลอดภัยแล้ว”ชินภัทรกอดวรรณรสด้วยความดีใจ

“ฉันกลัวมาก ฉันกลัวลูกจะตาย กลัวไม่ได้เห็นหน้าลูก กลัวไม่ได้ลาคุณ”

“โธ่ ที่รักของผม ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว คุณและลูกปลอดภัยแล้วผมจะจัดการกับคนร้ายให้เด็ดขาด ให้มันต้องติดคุก และรับผลกรรมที่มันทำกับครอบครับเรา

“คุณรู้แล้วเหรอคะ ว่าใครเป็นคนทำ” วรรณรสถามด้วยความข้องใจ

“พ่อของพิมพ์สุดา”

“อ้า! อะไรนะนี้เป็นแผนของพิมพ์สุดาอีกแล้วเหรอ”

“คุณรู้ได้ยังไง”

“ฉันโดนคุณพิมพ์รักแกมาตลอด”

“หมายความว่าไง”

“ตั้งแต่เขารู้ว่าฉันกับคุณเป็นอะไรกันเขาก็พยายามทำให้ฉันเข้าใจผิดคุณ หรือ คุณเข้าใจผิดฉัน เขาให้เบอร์ติดต่อของเตชิตเขาบอกเตชิตว่าฉันพักอยู่ที่ไหน เป็นคนนัดแนะให้เตชิตมาหาฉันและเขาก็ส่งรูปแบบนี้มาให้ฉันตอนที่คุณอยู่อังกฤษกับเขา”วรรณรสส่งรูปในโทรศัพท์ให้ชินภัทรดู

“โอ้ย! แล้วทำไมคุณไม่พูดกับผมคุณปล่อยให้พิมพ์ทำแบบนี้กับคุณได้ยังไง โอ้ที่รักของผมคุณโดนพิมพ์ทำร้ายทางจิตใจมาก ผมขอโทษนะที่ไม่ฟังคำอธิบายของคุณ”ชินภัทรเอื้อมไปกอดวรรณรส และ หอมแก้มเบา ๆ

“ต่อไปนี้คนพวกนี้เขาจะมาทำร้ายคุณไม่ได้แล้ว ผมรับประกันเพราะผมจะตัดพวกเขาออกจากชีวิตแบบเด็ดขาด”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณวรรณรสนะคะ คุณหมอแจ้งว่าถ้าจะย้ายเข้ากรุงเทพ พรุ่งนี้เช้าเวลา09.00 น. สามารถทำได้เลยนะคะ”

“ได้ครับ แล้วตอนนี้คนป่วยไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหมครับ”

“ไม่มีแล้วคะ ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกคะ”

“ขอบคุณมากครับ”

หลังจากนั้นชินภัทรก็ย้ายวรรณรสมาอยู่โรงพยาบาลใกล้ ๆ กับคอนโดของเขาเพราะเขารับพ่อแม่และน้องสาวของวรรณรสมาอยู่ด้วย จะได้ช่วยดูแลวรรณรสในเวลาที่เขาต้องทำงานอยู่โรงพยาบาลได้ 3 วัน วรรณรสก็ออกจากโรงพยาบาลมาพักผ่อนที่คอนโด

“พ่อกับแม่ต้องลำบากไปด้วยเลย”

“อย่าพูดอย่างนี้ซิ แกเป็นลูกแม่นะ แม่ก็ต้องดูแลซิอีกไม่กี่วันก็จะถึงงานแต่งแล้ว ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก พรุ่งนี้แม่กับพ่อต้องกลับบ้านแล้วจะให้นุ่นอยู่เป็นเพื่อนก่อน เพราะแม่ต้องไปดูแลงานที่จัดที่บ้านเรา”

“แม่ไม่ต้องห่วงแล้วคะ หนูแข็งแรงมากแล้วคะตอนนี้ก็ไม่ค่อยแพ้ท้องแล้วคะ”

“หมดเคราะห์หมดโศกซะทีนะลูก ต่อนี้ไปจะได้พบแต่เรื่องดี ๆ”

“ว่าแต่หนูข้องใจมากคะพี่วรรณ ทำไมมีคนทำร้ายพี่คะ เขาต้องการอะไรทำไมต้องฆ่ากันด้วย”

“นั้นอะดิ ทำไมพ่อกับแม่ก็ไม่เข้าใจนะ”

วรรณรสเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเองให้พ่อกับแม่และน้องสาวฟังทุกคนถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินความร้ายกาจของพิมพ์สุดา

@ งานแต่งของชินภัทรและวรรณรส จัดงานแบบชาวบ้านธรรมดา ๆแขกก็จะเป็นคนที่ทำงานและชาวบ้านในหมู่บ้านเดียวกันทำพิธีหมั้นเช้าแล้วก็แต่งตอนเย็น แต่ค่าสินสอดนั้นช่างแพงจริง ๆ เป็นที่เลื่องลือในความรวยของชินภัทร

“นี่ตานอย แกนี่มันโชคดีจริง ๆ เลยนะ ได้ลูกเขยเป็นระดับเศรษฐี หน้าตาก็หล่อเหมือนพระเอกหนังเลยแถมดูไปก็เหมือนจะรักลูกสาวแกมากด้วย แล้วเงินค่าสินสอดตั้ง 10 ล้าน ทอง 20 บาทแกจะใช้ยังไงหมด”

“ข้าก็เก็บไว้ให้ลูกข้านั้นแหละ จะไปใช้ยังไงไหวแค่เก็บผลไม้ในสวนขายก็พอกินแล้ว”

“แกก็พูดถูกนะ คนแบบเรา ๆ ใช้เงินไม่เป็นหรอก 555”

“นี่วรรณ พี่ยินดีด้วยนะจากใจจริงเลย แต่ก็มีอิจฉานิดหน่อย” คุณแก้วหัวหน้าของวรรณรสที่รักและเอ็นดูวรรณรสมาตลอด

“ขอบคุณคะพี่แก้ว”

“วรรณ ฉันดีใจและยินดีกับวรรณจริง ๆ เราอยู่ด้วยกันมาตลอดแต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนเราเป็นแฟนของเจ้านาย”

“ขอบใจมากนะอร เธอก็เป็นเพื่อนที่ดีของฉันมาตลอด”

“นี่ต่อไปเธอก็ต้องมาเป็นเจ้านายฉันแล้วซินะ 555”

หลังจากงานแต่งเสร็จสิ้นชินภัทรก็ซื้อบ้านหลังใหม่เป็นของขวัญแต่งงานให้วรรณรส และให้น้องสาวมาอยู่ด้วยส่วนพ่อกับแม่ก็ไป ๆ มา ๆ ตอนนี้วรรณรสอายุครรภ์ครบ 5 เดือนแล้ว

“ผมตื่นเต้นจังเลย วันนี้เราจะรู้แล้วว่าเราจะได้ลูกผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“นี่ถ้าได้ผู้หญิงคุณจะไม่รักหรือไง”

“ไม่ผมไม่ได้คิดแบบนั้น ถ้าได้ผู้หญิงก็ไม่เป็นไรผมก็รักเหมือนกันแต่ถ้าลูกผู้ชายก็จะดีใจมากกว่านิดหนึง คุณก็รู้นี้ว่าผมอยากได้ลูกไว้สืบสกุลแต่ก็รักทั้งผู้หญิงและผู้ชายนั้นแหละ”

ชินภัทรรีบเดินไปห้องคุณหมดโดยเร็ว หลังจากที่คุณหมอเรียกเข้าห้องตรวจ

“สวัสดีคะ คุณหมอดีใจด้วยนะคะ คุณได้ลูกผู้ชายคะ”

“จริงเหรอครับหมอ หมอตรวจไม่ผิดใช่ไหมครับ”

“ไม่ผิดคะ”

“ผมดีใจมากครับ ผมมีลูกไว้สืบทอดกิจการแล้วครับผมตายไปก็ตายตาหลับแล้ว ดีใจมากครับ”

ชินภัทรเดินออกจากห้องตรวจ แล้วรีบกดโทรศัพท์ไปหาลุง

“ลุงครับ ผมได้ลูกผู้ชายนะครับ ผมดีใจมากครับผมอยากบอกป้าจังเลยว่าเรามีคนสืบทอดกิจการแล้ว บอกให้ป้านอนหลับให้สบายได้แล้วครับ”

“จริงเหรอ โอ้ดีมากเลย ลุงดีใจด้วยนะ ป้าเขาก็คงดีใจมากลุงก็ไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว”

หลังจากโทรหาลุงแล้ว ชินภัทรก็พาวรรณรสกลับบ้านเขาให้คนขับรถไปรับลุงมาที่บ้าน และจัดงานเลี้ยงต้อนรับลูกชายคนแรกของเขาพร้อมกับครอบครัวของวรรณรสอย่างมีความสุข

.........................จบบริบูรณ์...........................................