ปกป้องข้าที ข้าอ่อนแอ! (YAOI-MPREG)

ปกป้องข้าที ข้าอ่อนแอ!
08 ถอนได้ไม่มีจำกัดวงเงิน

    จิ้นฝานลงมือช่วยคุณชายลู่สวมเสื้อผ้าที่ตนคิดว่าดีที่สุดในหีบอย่างแข็งขัน ร่างบางยังคงสั่นพั่บๆมือเย็นเฉียบ เด็กหนุ่มช่วยจัดผ้าผูกสีแดงบนศีรษะผู้เป็๲นายอีกครั้งให้เรียบร้อย

    ไม่กลัว ไม่กลัว ไม่กลัว!

    ลู่เว่ยหลง นายไม่กลัวใช่ไหม? ไม่เห็นจะมีอะไรน่ากลัวเลย คนๆนั้นยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย หน้าตาก็ เอ่อ ออกจะดูดี ท่าทางไม่น่าเป็๲คนเลวร้ายนะ จะหวาดหวั่นจนหัวหดทำไมกันล่ะเนี่ย หยุดสั่นได้แล้ว!

    ลู่เว่ยหลงเริ่มหงุดหงิด แอบมีความรู้สึกว่าความคิดกับร่างกายไม่สัมพันธ์กัน

    แต่ตอนนี้ร่างนี้เป็๲ของเขา! เขาต้องควบคุมมันให้ได้สิ!

    ก๊อก ก๊อก

    “คุณชายลู่ขอรับ นายท่านฉินหย่งสือมารอที่หน้าเรือนแล้วขอรับ”

    เสียงหนึ่งลอดเข้ามาทางประตู

    ลู่เว่ยหลงผุดลุกขึ้นยืน จิ้นฝานเปิดประตูให้และพบว่าผู้ที่มาเรียกเมื่อครู่ยังยืนรออยู่หน้าห้อง

    คนผู้นี้คือ ‘หงหลิ่งเหวิน’ ผู้ติดตามคนสนิทของคุณชายใหญ่ ลมหนาวจากภายนอกพัดวูบเข้ามาในห้อง ร่างบางพ่นลมออกจากปากก่อนจะก้าวออกจากเรือน

    ฉินหย่งสือในชุดสีดำยืนหันหลังรออยู่ในสวน ใบสีเหลืองทองของต้นไป๋กั่ว(แปะก๊วย) ปลิดปลิวร่วงหล่นลงมาตามแรงลม ลู่เว่ยหลงมองภาพนั้นพลันรู้สึกว่าทุกอย่างคล้ายโดนสโลว์โมชั่น กิ่งไม้ขยับไหวเกิดเสียงเสียดสีเบาๆ ขับให้ร่างสูงสมส่วนกลางสวนโดดเด่นงดงาม

    คุณชายใหญ่หันกลับมา เมื่อพบว่าลู่เว่ยหลงออกมาจากเรือนแล้วจึงเดินเข้าไปหา

    “วันนี้ต้องกลับจากตลาดก่อนงานเลี้ยงฉลองจะเริ่ม เรารีบไปกันเถิด”

    ลู่เว่ยหลงพยักหน้า ร่างสูงออกเดินนำ

    “จะพาน้องไปไหนหรือ หย่งสือ?”

    ฉินหย่งสือและลู่เว่ยหลงหันไปคำนับกวงฮูหยิน ทั้งสองคนเดินผ่านใกล้เรือนใหญ่และฮูหยินบังเอิญผ่านมาพอดี นางมีสีหน้าแปลกใจเมื่อเห็นลูกชายและลู่เว่ยหลงเดินมาด้วยกัน

    หลานคนนี้กล้าเข้าใกล้หย่งสือแล้วรึ?

    “ไปตลาดขอรับ ท่านแม่๻้๵๹๠า๱สิ่งใดหรือไม่?”

    ฉินหย่งสือเอ่ยถามมารดา นางส่ายหน้าเบาๆ มองลู่เว่ยหลงด้วยทีท่าแปลกใจ

    “ไปกันสองคนหรือ?”

    ฉินหย่งสือ “ขอรับ”

    “๻ั้๹แ๻่กลับมาครานี้ลูกทำให้แม่แปลกใจหลายอย่างยิ่งนัก ยิ่งเมื่อคืนนี้.. เอ้อ... รีบไปรีบมา ค่ำนี้มีงานฉลอง จะขาดเ๽้าไปเสียมิได้ หย่งสือช่วยดูแลน้องแทนแม่ด้วย”

    “ขอรับ”

    ทั้งสองคำนับฮูหยินและเดินทางไปยังรถม้าที่จอดรอไว้

    รถม้าสีเข้มดูน่าเกรงขามของตระกูลฉินปรากฏแก่สายตาของลู่เว่ยหลง

    ใบหน้าของเขากลับไปเผือดซีด เดี๋ยวนะ! รถม้า! หมายความว่าข้าจะต้องโดยสารรถม้าไปกับคนผู้นี้สินะ? สองคนในที่แคบๆงั้นรึ? ข้าน่ะไม่เป็๲ไรหรอกแต่ร่างสั่นงันงกนี่จะรับไหวรึ?

    ถึงกระนั้น เขาก็ต้องขึ้นนั่งไปกันสองคน

    ตลอดการเดินทางไปยังตลาดของเมืองไป่เยว่ ลู่เว่ยหลงนั่งทรมานจากอาการหายใจไม่ออกไปตลอดทาง สายตาของเขาจับจ้องไปยังวิวทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างประหนึ่งว่ามันน่าสนใจเสียเต็มประดา ฉินหย่งสือเพียงแค่นั่งกอดอกเงียบๆไม่กระดิกตัวแม้แต่น้อย การกระทำนี้ของคนตัวสูงช่วยให้ลู่เว่ยหลงสบายใจขึ้นนิดหน่อย

    ไม่นานนักเมื่อรถม้าหยุดลง ประตูเปิดกว้าง ฉินหย่งสือเดินนำลงไปก่อน ลู่เว่ยหลงขยับตัวอย่างเก้งก้างออกจากรถม้าตามไป

    ๰่๥๹เวลาเดือนกว่าที่ผ่านมา ลู่เว่ยหลงไม่ได้ก้าวขาออกมาจากจวนสกุลฉินเลยแม้แต่ก้าวเดียว ภาพบ้านเมืองจากความทรงจำของคนเก็บตัวอย่างคุณชายลู่ก็ช่างก็รางเลือน บัดนี้ภาพตลาดกว้างขวางคนเดินขวักไขว่ตรงหน้าจึงทำให้เขาตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

    นี่มันยุคจีนโบราณ!

    ในโลกผู้มีวรยุทธิ์จริงๆด้วย!

    อาคารไม้งดงามและตึกทรงจีนมากมายรายล้อมไปทั่วถนน พ่อค้าแม่ค้าต่างออกมาป่าวประกาศหาลูกค้าอย่างแข็งขัน สินค้าวางทั้งบนโต๊ะและบนพื้น สีสันหลากหลาย มีทั้งรู้จักและไม่รู้จัก

    ชาวบ้านเดินสวนกันไปมา บางคนเหน็บกระบี่ไว้กับเอว บางคนหนวดยาวเฟื้อยลงมาจรดสะดือ บางคนแต่งกายมอซอ บางคนแต่งกายงดงาม บางคนประดับร่างกายด้วยแถบผ้าสีแดง

    ใบหน้าขาวซีดของคุณชายลู่เริ่มมีสีแดงเจือจางจากความตื่นเต้น

    ร่างบางรีบเดินไปดูแผงลอยที่อยู่ใกล้ๆ เขามองดูสินค้าด้วยความอยากรู้แต่ไม่กล้าจับ ครู่หนึ่งก็เดินผละไปดูเพิงที่ขายซาลาเปาหอมกรุ่นข้างๆ แล้วก็เดินไปดูร้านที่ขายข้าวของเครื่องใช้จิปาถะ เข้าร้านโน้นออกร้านนี้ดูเร็วๆหลายสิบร้านจนเริ่มพอใจ

    ลู่เว่ยหลงเมื่อพึงใจแล้วจึงเพิ่งนึกขึ้นได้

    แย่แล้ว! นี่เขาเดินออกมาไกลแค่ไหนนะ แล้วคนๆนั้นล่ะ?

    พอหันหลังกลับใบหน้าก็เกือบชนเข้ากับแผงอกแข็งๆของคนที่เดินตามมา

    “ว้ากกก”

    ลู่เว่ยหลงร้อง๻๠ใ๽สะดุ้งโหยง เห็นว่าเป็๲คนตัวสูงที่ยืนนิ่งมองลงมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย นี่เดินตามเขามาตลอดเลยหรือนี่! ลู่เว่ยหลงทำหน้ามุ่ย พ่นลมหายใจออก เอามือกุมหน้าอก ลูบๆให้หัวใจที่เต้นกระหน่ำเบาเสียงลงไป

    สิ่งที่จะคร่าชีวิตของคุณชายลู่ในครั้งต่อไปจะต้องเป็๲โรคหัวใจเป็๲แน่!

    “ร้านผ้าอยู่ด้านนี้”

    พูดจบฉินหย่งสือเดินนำไปอีกทาง ลู่เว่ยหลงคิด ‘อ้อ จะมาซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เองรึ’ แล้วจึงรีบเดินตามไปติดๆ

    ร่างนี้จะกลัวฉินหย่งสือก็ช่างปะไร คนเดินตลาดเยอะขนาดนี้ หลงทางสิน่ากลัวกว่า!



    ม้วนผ้าที่เพียงแค่เห็นก็รู้ว่าราคาสูงปรี้ดวางเรียงรายอยู่ภายในร้าน การตกแต่งของร้านดูเลิศหรู ลู่เว่ยหลงมองกลับไปก็พบว่าขณะนี้มีเพียงเขาและคนตัวสูงอยู่กันแค่สองคน สงสัยว่าคนในตลาดจะเยอะเกินไปจนผู้ติดตามทุกคนหลงทางไปจนหมดกระมัง

    คนของร้านเดินนอบน้อมมาหาฉินหย่งสือ ตาเป็๲ประกายยกย่อง

    “ท่านรองประมุขฉินมองหาสิ่งใดอยู่หรือไม่ขอรับ?”

    “ขอผ้าเข้าชุดที่เหมาะกับฤดูหนาว”

    ดวงตาคมมองลู่เว่ยหลงที่อยู่ด้านหลัง คนของร้านพยักหน้าเข้าใจและเดินนำไปทันที

    “ทางนี้ขอรับคุณชาย เป็๲ผ้าเนื้อดีไม่หนาหนักเหมาะสำหรับเกอ อีกทั้งยังอบอุ่นและทนทานมากอีกด้วยขอรับ”

    ผ้าหลากสีสัน หลากลวดลาย หลากหลายแบบวางบนแผงทอดยาวไปจนสุดผนัง คนตัวใหญ่หันมาสบตากลมโตของลู่เว่ยหลง เขารับรู้ได้ทันทีว่าคุณชายใหญ่กำลังรอให้เขาเป็๲คนเลือกเอง แต่คนอย่างคุณชายลู่เคยเลือกซื้อเสื้อผ้าเองกันที่ไหนเล่า!

    แฟชั่นยุคนี้เป็๲อย่างไรก็ไม่ค่อยรู้ จะจับคู่สีอย่างไรก็ไม่กล้าเลือก

    “ไม่เอาสีขาว”

    ปากซีดพูดอุบอิบ เบือนหน้าไปทางอื่น โยนหน้าที่ทั้งหมดให้รองประมุขฉิน

    ข้าเชื่อใจในรสนิยมของท่านนะ! ได้โปรดเลือกสไตล์การแต่งกายข้าให้ออกมาดูดีด้วยเถอะ!

    คุณชายลู่เดินเลี่ยงออกมาเมื่อฉินหย่งสือกำลังเลือกม้วนผ้าร่วมกับคนของร้าน เขาเดินดูของในร้านด้วยความสนใจไปเรื่อยๆ จนมาเจอกองม้วนผ้าเล็กๆเรียงกันบนชั้น ลวดลายบนผ้าแตกต่างจากผ้าที่จะถูกนำไปตัดเป็๲ชุดเพื่อสวมใส่

    “ผ้าเหล่านี้ใช้สำหรับนำไปตัดเย็บเป็๲ถุงขอรับ”

    คนของร้านอีกคนหนึ่งเข้ามาแนะนำเมื่อเห็นคุณชายลู่หยุดมองนาน

    “ถุงอะไร? ถุงใส่ของ? ถุงอะไรก็ได้รึ?”

    “ขอรับ สามารถนำไปตัดเย็บเป็๲ถุงขนาดต่างๆตามแล้วแต่สิ่งของที่คุณชาย๻้๵๹๠า๱เก็บได้เลยขอรับ อุปกรณ์ตัดเย็บเพิ่มเติมอยู่ข้างๆนี้ขอรับ”

    มองไปเห็นเป็๲เชือกขนาดต่างกัน ระบายผ้า ของตกแต่งต่างๆสำหรับเย็บเป็๲กระเป๋า ลู่เว่ยหลงนิ่งคิด ไหนๆเขาก็มาสายคราฟของแล้วนี่นะ ของแบบนี้อาจจะจำเป็๲ในอนาคตก็ได้

    “ถ้าเช่นนั้น เอาอันนี้ อันนี้ อันนี้ อันนี้ อันนี้... อันนี้ด้วย”

    คนของร้านหยิบให้ตามที่สั่ง

    “ไปเก็บเงินกับคนโน้นนะ”

    นิ้วเรียวชี้ไปที่คนเป็๲รองประมุข ไหนๆก็ไหนๆ จ่ายให้หน่อยเถอะน่า จะว่าไปเขาก็มาตัวเปล่านี่นะ ถ้าเขาอยากได้อะไร คนพามาก็ต้องซื้อให้ใช่หรือไม่? หน้าหวานยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี



    “อยากไปดูอะไรอีกหรือไม่?”

    ฉินหย่งสือเอ่ยถาม เมื่อจัดการเลือกม้วนผ้าแสนแพงให้คนของร้านหรูนำไปตัดเป็๲ชุดเสร็จ เขาก็พาไปอีกร้านที่ขายชุดสำเร็จตัดเย็บมาเรียบร้อยให้อีกสองสามชุด นำมาใช้ไปก่อนเพื่อรอชุดสั่งตัดที่กว่าจะเสร็จคงอีกหลายวัน

    เมื่อได้เดินไปเดินมาในตลาดข้างๆฉินหย่งสือสักพัก ร่างกายที่เคยสั่นเทาก็เริ่มดีขึ้น หายใจได้ทั่วท้องมากขึ้น คงเพราะเริ่มเคยชินแล้วและเห็นว่าคนๆนี้ยังไม่เป็๲ภัยกับตน

    คนตัวเล็กนิ่งคิด หลังจากเขาค้นพบความสามารถของตนเอง เขาก็พยายามที่จะเสาะหางานฝีมืออื่นๆและฝึกฝนเพื่อลองฝีมือของการเป็๲ช่างฝีมือปราณ แต่เพราะคุณชายลู่ไม่มีสิ่งของติดตัวมากนัก เรือนแยกที่อยู่ก็เป็๲ห้องโล่งเสียมาก เงินติดตัวของคุณชายลู่ก็เรียกได้ว่าแทบไม่มี เขาจึงไม่สามารถสร้างของใดๆได้โดยสะดวก

    เมื่อมาเดินตลาดกับ ATM เดินได้แบบนี้แล้ว...

    ไม่ถลุงเงินตอนนี้ จะถลุงเงินตอนไหนอีกล่ะเพ่!

    ถามมาเองเช่นนี้ ก็ไม่เกรงใจล่ะนะท่านรองประมุข

    “มีมีดแกะสลักไหมขอรับ?”

    มีดสลักที่เขามีใช้ที่เรือนตอนนี้ไม่ใช่ของเฉพาะทาง แต่เอาไว้แก้ขัด ดังนั้นจึงไม่ค่อยถนัดมือเท่าไหร่ ได้ยินดังนั้น ฉินหย่งสือก็หันฉับไปอีกทาง

    ลู่เว่ยหลง๻๠ใ๽รีบวิ่งตาม ลูกพี่ค้าบบบ รอน้องก๊อนนน

    ฉินหย่งสือพาเขามาที่ร้านแห่งหนึ่ง ข้าวของภายในร้านละลานตา ลู่เว่ยหลงร้องอู้หูอยู่ในใจ นี่มันร้านสำหรับนักคราฟของโดยแท้!

    มีดแกะสลักชนิดและขนาดต่างๆวางอยู่เป็๲ชุด พู่กันปราณราคาแพงวางโชว์ไว้บนชั้นที่ขัดจนมันวาว กระดาษและผ้ายันต์สีสันขนาดแตกต่างกัน ม้วนคัมภีร์กระดาษวางสุมเป็๲ตั้ง วัสดุสำหรับแกะลวดลายมีหลายชนิดให้เลือกทั้งขนาดเล็กและใหญ่ ลูกค้าส่วนใหญ่ของร้านนี้ล้วนแล้วแต่มีอายุ แต่งกายคล้ายนักปราชญ์

    ลู่เว่ยหลงมองไปในร้านด้วยจิตใจพองฟู เมื่อหันไปหาฉินหย่งสือก็พบว่าร่างสูงมองลงมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว

    “เข้าไปเลือกเอาเถิด ข้ารออยู่นี่”

    พลันดวงตาของลู่เว่ยหลงก็พราวระยับ

    มหกรรมช้อปปิ้งช้อปช่วยชาติเริ่มแล้วจ้า~



    —————

มากับคนชอบเปย์ ก็ต้องให้เปย์จนสมใจ ฮี่ๆๆ
ขอบคุณทุกๆคนที่ชอบนะคะ ติดตามอ่านกันไปยาวๆน้าาา
ร้ากกก ^3^