ตอนที่ 9 — คลื่นแห่งความเมตตาและรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป
ฉาก: ตลาดสดตอนเช้า — 2 เดือนต่อมา (เวลา 08.00 น.)
บรรยากาศในตลาดสดยังคงพลุกพล่านไปด้วยผู้คน เสียงแม่ค้าะโและกลิ่นควันจากร้านค้าข้างทางลอยฟุ้ง แต่บนแผงหมูของ "เจ๊เหมย" วันนี้ บรรยากาศกลับอึดอัดเป็พิเศษ ลูกค้าที่เคยหนาตาเริ่มสร่างซา เพราะใครๆ ก็เอือมระอากับนิสัยชอบแซะและหน้าตาบึ้งตึงของเ้าของร้าน
กิมหลวนเดินถือตะกร้าผักเข้ามาหยุดยืนที่หน้าแผงหมูอย่างนิ่งสงบ สายตาของเธอที่มองเจ๊เหมยไม่มีร่องรอยของความหวาดเกรง ความขุ่นเคือง หรือการเกร็งปกป้องตัวเองเหมือนเมื่อหลายเดือนก่อนอีกแล้ว เหลือเพียงความเมตตาและผ่อนคลายอย่างแท้จริง
เจ๊เหมย:
(เงยหน้าขึ้นมาเห็นกิมหลวน ชะงักไปนิด ก่อนจะพูดเสียงแข็งกลบเกลื่อนความอ้างว้าง)
"อ้าว! หลวน... วันนี้ลมอะไรพัดมาล่ะ? ปกติเห็นเดินผ่านหน้าร้านกู๊ดๆ ไม่ยอมแวะ ซื้อหมูเ้าอื่นจนรวยกันหมดแล้วมั้ง!"
กิมหลวน:
(ยิ้มออกมาจากใจ รอยยิ้มอบอุ่นและนุ่มนวลอย่างที่เจ๊เหมยไม่เคยเห็นมาก่อน)
"ไม่หรอกจ้ะเจ๊เหมย... วันนี้ฉันตั้งใจมาอุดหนุนเจ๊โดยเฉพาะเลย เอาสันนอกหมูหมักนุ่มๆ สองขีดจ้ะ เจ๊เลือกให้ฉันหน่อยนะ"
เจ๊เหมยชะงักกึก สายตาที่เคยระแวดระวังและเตรียมพร้อมจะใช้วาจาเชือดเฉือนเริ่มสับสน เมื่อเจอท่าทีที่ไร้ความต้านทานและเปี่ยมด้วยมิตรภาพที่แท้จริง
เจ๊เหมย:
(หยิบเนื้อหมูมาแล่ มือเริ่มเบาลง เสียงที่เคยแข็งกระด้างเริ่มเบาลงโดยไม่รู้ตัว)
"เออๆ... เลือกชิ้นสวยๆ ให้แล้วกัน แล้ว... เป็ไงบ้างล่ะ่นี้ เห็นหน้าตาดูอิ่มเอิบ ผิวพรรณสดใสขึ้นเยอะเลยนะ ไม่เครียดเื่งานลูกชายแล้วหรือไง?"
กิมหลวน:
(ตอบด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ไร้การข่มหรือประชดประชัน)
"งานเขาก็ยังมีปัญหาให้แก้เรื่อยๆ จ้ะเจ๊ แต่เจียงเขาเรียนรู้ที่จะค่อยๆ รับมือด้วยปัญญา วันไหนเหนื่อยก็พัก ใจเราก็เลยไม่ร้อนตาม... เจ๊เหมยเองก็เหมือนกันนะ ทำงานง่วนทั้งวัน ยืนหั่นหมูเหนื่อยๆ อย่าลืมพักกินน้ำ ลมหายใจยาวๆ บ้างนะจ้ะ ฉันเห็นเจ๊ทำงานหนักเพื่อครอบครัวมาตลอด แอบเป็ห่วงสุขภาพเจ๊อยู่เหมือนกัน"
คำพูดที่ออกจากใจบริสุทธิ์ของกิมหลวน ทำเอาเจ๊เหมยถึงกับนิ่งอึ้ง ช้อนสายตามองกิมหลวนด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต... กำแพงความก้าวร้าวที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความว้าเหว่และปมในใจ ค่อยๆ พังทลายลงต่อหน้าความเมตตาอันแท้จริง
เจ๊เหมย:
(เงียบไปชั่วครู่ แววตาสั่นระริก ก่อนจะยิ้มเก้อๆ)
"เอ้อ... ขอบใจนะหลวน... นานๆ ทีจะมีคนถามไถ่ห่วงใยแบบนี้"
--------------------------------------------------
ฉาก: ชานบ้านของเฉิน ยามสาย — เวลา 10.00 น.
กิมหลวนเดินกลับมาจากตลาด ถือถุงหมูสดมาวางบนโต๊ะไม้หน้าบ้านด้วยรอยยิ้มละมุน เฉินกำลังนั่งจิบชาและอ่านหนังสืออยู่อย่างสงบ
กิมหลวน:
(นั่งลงฝั่งตรงข้ามเฉิน เล่าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขเบาๆ)
"พี่เฉิน... วันนี้ฉันไปอุดหนุนเจ๊เหมยมาแล้วนะ พอฉันมองเขาด้วยความเห็นใจ ไม่คิดลบกับคำพูดขวานผานซากของเขาอีกต่อไป กลายเป็ว่าเจ๊เหมยเขานุ่มลงไปเยอะเลยพี่ เขาขอบคุณฉันด้วยนะ รอยยิ้มเขามันดูเหนื่อยๆ แต่ก็มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่จริงๆ"
เฉินวางแก้วชาลง มองภรรยาด้วยสายตาเปี่ยมความปลื้มปิติ
เฉิน:
"เห็นไหมล่ะหลวน... เมื่อใจเราเลิกสร้างศัตรู โลกข้างนอกก็ไม่มีศัตรูเหลืออยู่เลย การชนะใจตัวเองจนสามารถส่งมอบความรักและเมตตาให้คนที่เคยคิดลบกับเราได้ นั่นแหละคือพลังแห่งปัญญาที่แท้จริง"
กิมหลวน:
(พยักหน้า ยิ้มรับความสงบเย็นในอก)
"ใช่พี่... พอใจเราเต็มไปด้วยความเมตตา การให้อภัยคนอื่นมันไม่ได้ยากอย่างที่เคยคิดเลย"
เฉินยิ้มบางๆ สายตาแหงนมองท้องฟ้าที่โปร่งกว้าง คลื่นแห่งความเมตตาและสติที่เริ่มจากจุดเล็กๆ ในจิตของเขา บัดนี้ได้ซึมซับและสะท้อนออกไปเปลี่ยนแปลงผู้คนรอบข้างอย่างเป็ธรรมชาติ... ค่อยๆ งอกงามและสร้างความสงบเย็นให้แก่โลกใบเล็กๆ รอบตัวเขาอย่างแท้จริง
41K
