ตอนที่ 6 ให้สุนัขอย่างพวกเ้ากัดกัน (1)
เมื่อเช้าเสี่ยวหม่านเพิ่งโดนเว่ยซื่อด่าไป ตอนนี้พอนางเห็นเว่ยซื่อก็แทบมุดเข้ากำแพงเหมือนหนูเห็นแมว ร่างเล็กซูบผอมงอตัวเป็ก้อน พลางก้มหน้ากินหมั่นโถวข้าวฟ่าง
แม้เถียนไฉ่เวยจะท้องหิว แต่ไม่มีความอยากอาหารกับก้อนดำๆ นี้เลยสักนิด ชาติก่อนนางไม่กินแป้ง แม้แต่หมั่นโถวแป้งขาวยังกินไม่ลง ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงหมั่นโถวแป้งข้าวฟ่าง ด้วยเหตุนี้จึงใช้มือบิดชิ้นเล็กๆ ใส่ปาก กินพลางเอ่ยเนิบๆ “ท่านย่า เมื่อครู่ตอนข้าไปห้องส้วมเห็นใต้หน้าต่างหลังเรือนอาสะใภ้สามมีเปลือกไข่กองใหญ่ คิดว่าคงเป็เปลือกไข่ที่เสี่ยวเป่ากินแล้วทิ้งเอาไว้ ดูจากเปลือกไข่พวกนั้นแล้ว ตอนเช้าอาสะใภ้สามคงไม่ได้เอาไข่ไก่ไปแค่สองฟอง คงเอาไปอย่างน้อยสามฟอง ท่านย่าควรไปนับดูอีกรอบ ดูว่าขาดไปห้าฟองหรือไม่”
เถียนไฉ่เวยเลือกพูดเวลานี้ก็มีเหตุผล ต้องให้คนทั้งบ้านอยู่พร้อมหน้ากันหมดถึงก่อให้เกิดความขัดแย้งใหญ่โตได้
พอเถียนจินจวี๋ได้ยินก็ไม่กินมื้อเช้าแล้ว นางพาดขาอวบๆ ทั้งสองข้างไปบนเตียงเตา ตาเล็กเท่าถั่วเขียวคู่นั้นจ้องหม่าซื่อเขม็ง แล้วเอ่ยถามเสียงเย็น “พี่สะใภ้สาม นี่มันเื่อะไรกัน”
หม่าซื่อร้อนใจยิ่งนัก ตอนนั้นเห็นเถียนจินจวี๋ขโมยไข่ไก่ก็กล้าขโมยแค่เท่ากันกับนาง พอต้มสุกแล้วก็ให้บุตรชายสุดที่รักกินคนเดียว หากปล่อยให้น้องสามีที่มีนิสัยหวงกินเข้าใจผิดคิดว่าตนขโมยไข่ไปมากกว่า จะไม่ฉีกทึ้งนางหรือ ด้วยเหตุนี้จึงรีบกล่อมเถียนจินจวี๋ “เ้าอย่าไปฟังนางนั่นผายลม! ข้าไม่ได้เอาไปเกินจริงๆ!”
จากนั้นก็หันมาจ้องเถียนไฉ่เวยอย่างโมโหแล้วเอ่ย “เ้าอย่ามาสาดโคลนใส่คนอื่น ข้าเอาไข่ไก่ไปแค่สองฟอง!”
เถียนไฉ่เวยหัวเราะเบาๆ “ข้าแค่กลัวว่าประเดี๋ยวท่านย่าเห็นจำนวนไข่ไม่ถูกต้องแล้วจะมากล่าวหาว่าถูกพวกข้าพี่น้องขโมยไปอีก ข้าถึงคาดเดาเช่นนี้ ในเมื่ออาสะใภ้สามบอกว่าไม่ได้หยิบก็ไม่ได้หยิบ”
เอ่ยจบเถียนไฉ่เวยก็ก้มหน้ามองหมั่นโถวข้าวฟ่างดำเมี่ยมในชาม ท่าทางเหมือนไม่คิดสู้รบตบมือ
หมั่นโถวข้าวฟ่างเนื้อหยาบมาก ตอนกลืนยังบาดคอจนเจ็บ
จี้ซื่อมองเถียนไฉ่เวยที่กินหมั่นโถวข้าวฟ่างเงียบๆ ก่อนมองหม่าซื่อที่ลุกลี้ลุกลน ก็เอ่ยหน้ายิ้มใจไม่ยิ้ม “เื่ใหญ่อะไรกัน ท่านแม่ไปนับไข่ไก่อีกรอบก็รู้ความจริงแล้วไม่ใช่หรือ”
เถียนจยาผิงขมวดคิ้ว เรียกชื่อจี้ซื่อ “หงเหมย เื่นี้มีท่านแม่จัดการ เ้าสอดปากอะไร”
จี้ซื่อมองค้อนใส่บุรุษของตนแวบหนึ่ง สีหน้าดำคล้ำไม่น่าดู
เถียนจินจวี๋อยากรู้ความจริงจึงคะยั้นคะยอเว่ยซื่อ “ท่านแม่ไปนับไข่ไก่ดูสิเ้าคะ”
ในบ้านเลี้ยงไก่ตัวเมียไว้ยี่สิบกว่าตัว ไก่ตัวผู้หนึ่งตัว
เสี่ยวหม่านเลี้ยงไก่พวกนั้นอย่างเอาใจใส่ยิ่งนัก ทุกวันจะไปเก็บหญ้าั้แ่เช้าตรู่ นำมาสับละเอียดจากนั้นผสมกับรำข้าวทำเป็อาหารไก่ให้พวกมันกินจนอิ่มหนำ ดังนั้นพวกไก่จึงออกไข่ได้มากเป็พิเศษ เว่ยซื่อถึงเก็บไข่จากในเล้าได้สิบสามสิบสี่ฟองทุกครั้ง
ทุกครั้งที่เก็บไข่ เว่ยซื่อนับตลอดว่าวันนี้เก็บไข่ได้เท่าไร พอเก็บใส่ตะกร้าก็นับไข่ทั้งหมดอีกหลายรอบกว่าจะวางใจ
เว่ยซื่ออาศัยอยู่ในเรือนหลักซึ่งมีสามห้อง ห้องกลางใช้เป็ห้องโถง นางกับผู้เฒ่าเถียนพักอาศัยอยู่ฝั่งตะวันออก ส่วนห้องฝั่งตะวันตกให้บุตรสาวสุดที่รักเถียนจินจวี๋พัก ทั้งสองห้องไม่ได้ทำประตู เพียงใช้ม่านกั้นห้องโถงไว้
พอไม่มีม่าน เว่ยซื่อก็กังวลว่าจะมีคนที่บ้านอาศัยจังหวะตอนนางเผลอ แสร้งทำเป็ไปห้องโถงแล้วแอบเข้าไปขโมยไข่ไก่ในห้องนาง ดังนั้นแต่ละวันนางถึงนับไข่ไก่อยู่หลายรอบจนจำขึ้นใจ
ไม่ใช่แค่ไข่ไก่ แม้แต่ดอกนุ่นมีเท่าไร ด้ายมีกี่ขด นางล้วนจำได้อย่างชัดเจน ทั้งที่นางเป็คนอายุใกล้หกสิบแล้ว กลับจำตัวเลขพวกนี้ได้แม่นยำ
76K
