อลินตา... หมอผีข้ามภพ

                เมื่อได้ยินบุตรสาวคนเดียวบอกว่าจะไปช่วยดูแลคฤหาสน์ให้อลินตาปลายนภาก็พูดขึ้นน้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์

                “ก็ไปรับใช้มันเข้าสิแม่จะบอกให้นะ นังอลินน่ะมันไม่ได้เห็นเราเป็นน้องเป็นนุ่งหรอกมันเป็นเราเป็นเบ๊มากกว่า แกเห็นมะ พอมันได้รับมรดกแล้วมันก็เฉดหัวฉันกับแกออกจากบ้านแทบไม่ทัน”เนตรนภาจับแขนแม่ของตนลูบไปลูบมาคล้ายกับจะให้กำลังใจเพราะที่แม่ของตนพูดนั้นเนตรนภาไม่เห็นด้วยเลยสักนิดเนื่องจากแม่เองที่เป็นฝ่ายผลุนผลันออกจากบ้านใหญ่มาอยู่ที่นี่ ทั้งที่อลินตาก็ให้เวลาเตรียมตัวในการย้ายออกไม่น้อย

                แต่ทว่า..ในระหว่างที่เนตรนภากำลังลูบไล้แขนของแม่ตัวเองเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบใจนั้นเนตรนภาก็รู้สึกว่าแขนของแม่เธอมันมีแรงประทุคล้ายๆ กับโดนไฟช็อตขณะเดียวกันปลายนภาก็รู้สึกแปลกๆ ที่สัมผัสจากลูกสาวเมื่อสักครู่มันทำให้เธอแสบร้อนจนแทบอยากจะสะบัดลูกสาวของตัวเองกระเด็นไปไกลๆเช่นกัน

                วาบหนึ่งดวงตาของปลายนภาแดงฉานขึ้นด้วยความโกรธเนื้อตัวสั่นกระตุกเพราะตกใจ แต่แล้วปลายนภาก็ต้องรีบปรับอาการให้เป็นปกติดังเดิมทั้งที่ในใจเต้นระทึกด้วยความสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่กระนั้นปากก็เอ่ยบอกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้นิ่งอย่างที่สุด

                “ไปๆจะไปดูเฮือนท่อผ้าเก่าคร่ำคร่าอะไรนั่นก็ไปเถอะ แม่ไม่ไปด้วยหรอกเดี๋ยวทางนี้แม่ดูแลเอง” เนตรนภาเองก็รู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นทั้งงุนงงและสงสัยระคนกัน แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะคิดว่าอาจจะเป็นความผิดปกติของร่างกายตัวเองก็ได้เมื่อผู้เป็นแม่ไล่ให้เธอไปที่เฮือนทอผ้า เนตรนภาก็ไม่ลังเลรีบสาวเท้าออกจากบ้านหลังใหม่ของแม่แล้วไปที่เฮือนทอผ้าเก่าทันทีและที่รีบก็เพราะว่า อลินตาญาติผู้พี่กำลังรอเธออยู่ที่นั่น

               เมื่อเนตรนภาเดินออกไปแล้ว ปลายนภาที่ยืนอยู่ วับหนึ่งก็เกิดดวงตาสีดำเข้มก่อนจะหันมาทางคนงานที่แบกตู้ไม้ขนาดเท่าตู้เสื้อผ้าทั้ง 4 คนซึ่งในตู้ไม้ใบนั้นไม่มีใครรู้ว่ามันมีชุดกระจกบานใหญ่ซ้อนอยู่ในตู้อีกชั้นหนึ่งเมื่อปลายนภาหันมาเห็นก็รีบสั่งคนงานเสียงเข้มหนัก

                “ตามฉันมา”ปลายนภาจัดแจงให้คนงานหามตู้ไม้มาวางไว้ที่ห้องนอนใหญ่ตรงหัวเตียงซึ่งห้องนอนใหญ่ถูกทำความสะอาดเช็ดถูเสร็จก่อนห้องอื่นๆห้องนอนใหญ่ห้องนี้จะว่าไปก็รู้สึกถูกใจปลายนภาอยู่ไม่น้อยห้องโถงใหญ่มีหน้าต่างขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าคล้ายกรอบหน้าต่างในสมัยโบราณติดตั้งอยู่รอบๆ ห้อง เตียงนอนแบบโบราณตั้งตระหง่านชิดผนังห้องพร้อมด้วยมุ้งสีขาวและตู้ไม้เข้าชุดกับเตียงนอนซึ่งจัดวางได้อย่างกลมกลืนเฟอร์นิเจอร์ครบครันทุกอย่างอันที่จริงบ้านหลังนี้เกือบจะได้เป็นของอลินตาซึ่งคุณดารารายสร้างไว้ให้ลูกสาวของตนอยู่แต่ทว่าเมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นคุณดารารายย้ายไปอยู่กรุงเทพกะทันหันบ้านหลังนี้จึงถูกปล่อยทิ้งร้างไว้เนิ่นนาน จะมีก็แต่เด็กรับใช้ที่เข้ามาดูมาทำความสะอาดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มีใครเข้ามาอาศัยอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

                 ในขณะที่ปลายนภากำลังจัดแจงทุกอย่างในบ้านของตัวเองซึ่งเป็นมรดกตกทอดมาจากพี่สาวโดยชอบธรรม อยู่ๆ ประตูตู้ที่มีกระจกบานใหญ่ซ่อนอยู่ด้านในก็เปิดผางออกเงาดำกลุ่มใหญ่พุ่งทะลุเข้าล้อมรอบปลายนภามันแผ่เงาควันปกคลุมทั้งร่างของปลายนภาเมื่อเงาดำนั้นปกคลุมร่างของปลายนภาแล้วมันก็ม้วนเป็นเส้นคล้ายตัวงูพุ่งวาบเข้าสู่ปากดวงตา จมูก และหูของปลายนภา จนกระทั่งควันดำหายวับเข้าไปในกายของปลายนภาหมดแล้วปลายนภาก็ยืนทื่อนิ่งไปสักพัก จากนั้นก็ค่อยๆ หันไปมองทางหน้าต่างทุกบานพลันหน้าต่างเหล่านั้นก็ปิดปังลงพร้อมกันโดยที่ไม่มีใครเดินไปปิดเลยพร้อมด้วยประตูที่ปิดลงเช่นกัน เมื่ออยู่ในห้องที่ปิดมิดชิดแล้ว ปลายนภาที่ไม่ใช่ปลายนภาก็แค่นยิ้มออกมาอยู่หน้ากระจกก่อนจะรำพึง

                “ข้าชอบบ้านหลังนี้โดยเฉพาะห้องนี้” พูดจบปลายนภาก็เดินทื่อไปขยับตู้ที่มีกระจกซ่อนอยู่ในนั้นให้ชิดผนังห้องก่อนจะเอี้ยวคอซ้ายขวาซึ่งมีเสียงดังกร๊อบแกร๊บไปมาตามจังหวะการเดินจากนั้นปลายนภาก็อ้าปากพร้อมปล่อยกลุ่มควันดำจำนวนหนึ่งลอยพุ่งทะยานออกไปทางหน้าต่างที่แง้มเปิดราวกับรอจังหวะการพุ่งออกไปของมัน

                “ไปจับตาดูนังเนตรนภากับนังอลินตาว่ามันทำอะไรกันอยู่” ปลายนภานั่นแหละที่เป็นคนพูดแต่ทว่าสิ่งที่บังคับให้ปลายนภาพูดนั้นมันคือตัวการสำคัญเมื่อกลุ่มควันดำกลุ่มหนึ่งได้ลอยหายออกไปจากห้องแล้วหน้าต่างบานที่เปิดแง้มออกก็ปิดลงปลายนภาเดินทื่อๆ ไปนั่งขัดสมาธิอยู่หน้ากระจกบานใหญ่สองมือพาดไว้ที่หน้าขาลืมตานิ่ง แต่ดวงตานั้นดำทะมึน พร้อมพึมพำคาถาสักพักก่อนที่ปลายนภาจะถามตัวเองขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดดุดัน

                “ลูกแกนังเนตรนภามันเกิดวันเดือน ปีอะไร บอกข้ามาให้ละเอียด!!!”

                ในขณะเดียวกันอลินตาที่ยืนรอเนตรนภาอยู่นั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณเฮือนไม้เก่าหลังนี้ด้วยความคิดพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแม่คงจะไม่ให้ทรัพย์สมบัติชิ้นนี้กับเนตรนภาอย่างไร้เหตุผลแน่นอนเรือนที่น้าปลายนภาได้รับนั่นก็เหมือนกัน มันต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่แน่ๆ

                โดยเฉพาะเฮือนทอผ้าหลังนี้ในพินัยกรรมบอกชัดว่ามันคือเฮือนทอผ้าหลังเก่า ประเด็นสำคัญคือมันเกี่ยวกับผ้าและสิ่งที่ไอ้ปีศาจร้ายมันตามหาอยู่ก็คือ ผ้าพันธุ์ภพแม่จะชี้นำทางไอ้ปีศาจร้ายว่าที่เรือนหลังนี้มีผ้าพันธุ์ภพหรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับผ้าพันธุ์ภพอย่างนั้นหรือหรือที่จริงเรือนหลังนี้อาจจะมีผ้าศักดิ์สิทธิ์นั้นอยู่จริงหรืออาจจะเป็นไปได้ว่าเรือนนี่คือสถานที่ล่อให้ไอ้ปีศาจนั่นหลงกลคิดว่าที่นี่จะมีสิ่งสำคัญแอบซ่อนอยู่แต่กระนั้น อลินตาก็ไม่ลืมคำที่ติดอยู่ในใจลึกๆ เสมอ ‘ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด’

                อลินตาเดินสำรวจรอบๆบริเวณตัวเรือน จากนั้นก็ร่ายมนต์คาถา ‘วาตยะพรายพราง’ (วา – ตะ – ยะ – พราย – พราง) หรือมีชื่อเรียกเต็มว่า ลมพรายพรางตาเพราะตอนนี้อลินตารู้แน่ชัดแล้วว่าปีศาจร้ายมันแฝงตัวอยู่ที่นี่และมันก็คงจะจับตาดูความเคลื่อนไหวของเธอทุกย่างก้าวอย่างแน่นอนดังนั้นมนต์คาถานี้ จะช่วยอำพรางภาพและคำพูดต่างๆจากอมนุษย์ทั้งหลายไม่ให้เห็นภาพชัด และได้ยินสิ่งใดชัดเจน คล้ายกับคนที่ตาฝ้าฟางและหูหนวก

                อลินตาร่ายมนต์คาถาไปรอบๆเฮือนทอผ้า ซึ่งเรือนหลังนี้ เป็นเรือนไม้สองชั้นเก่ากว่าบ้านที่น้าปลายนภาได้รับเป็นมรดกตกทอดเสียอีกแต่ถึงจะเก่าแค่ไหนก็ยังสังเกตเห็นได้ว่า ตัวเรือนนั้นดูแข็งแรงยิ่งนัก คล้ายๆกับว่า เก่าแค่ภายนอก และเหมือนดังว่าทำให้ดูเก่าเฉยๆ ด้านนอกตัวเรือนล้อมรั้วไม้ปักเขตแดนอย่างมั่นคงอลินตามองแว้บเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าที่รั้วมีอาคมกำกับอยู่ คงจะเป็นฝีมือของแม่แน่ๆอลินตาเดินครุ่นคิดอยู่คนเดียวเงียบๆจนกระทั่งเนตรนภาส่งเสียงทักทายขึ้นจากด้านหลัง

                “พี่อลินเนตรขอโทษนะคะที่มาช้า พอดีเนตรแวะไปดูแม่ที่บ้านใหม่มาค่ะ” อลินตาหันมายิ้มให้เนตรนภาก่อนจะถามกลับคนละเรื่องกัน

                “ใครเป็นคนตั้งชื่อให้เนตรเหรอ?”เนตรนภาย่นคิ้วด้วยความไม่เข้าใจพี่สาวของเธอเอาเสียเลยที่อยู่ๆก็ถามอะไรแบบนี้ แต่ก็นั่นแหละ เนตรนภารู้ดีว่าอลินตาเป็นคนเดาใจยาก นึกอยากรู้อะไรก็จะถามโพล่งขึ้นมาแบบนี้เสมอ

                “คุณป้าดารารายค่ะ”เนตรนภาตอบชัดเจน อลินตาชะงัก รู้สึกอึ้งไปไม่น้อยเมื่อรู้เรื่อง แม่ตั้งชื่อนี้ให้เนตรนภาเหรอ? ทำไมแม่ไม่เคยบอกเล่าเรื่องนี้ให้ฟังผ่านหูเลยแม้แต่ครั้งเดียว...